تلقیح داخل رحمی (IUI) چیست؟

بدون دیدگاه


تحقیقات نشان می دهد که زوج های ناباروری که هیچ نوع از درمان های باروری را انجام نداده اند، شانس بارداری شان در هر دوره قاعدگی حدود یک تا پنج درصد است. اما کسانی که درمان IUI را انجام داده اند، احتمال بارداری شان در هر یک از دوره های قاعدگی حدود 10 تا 20 درصد است. تلقیح داخل رحمی (IUI) که به عنوان تلقیح مصنوعی (AI) نیز شناخته می شود، یک روش باروری موثر است که شانس بارداری یک زن نابارور را دو برابر می کند. این مقاله از بخش زنان و زایمان دکتر سلام را مطالعه کنید  اگر قبل از برنامه ریزی برای انجام این کار می خواهید تا در مورد ميزان موفقيت آن بدانيد.

تلقیح داخل رحمی (IUI) چیست؟

تلقیح داخل رحمی (IUI) یک روش کمکی برای بارداری است که شامل قرار دادن مستقیم اسپرم در رحم زن در طی تخمک گذاری است و گاهی اوقات با داروهای باروری ترکیب می شود تا شانس لقاح را افزایش دهد. در طول بارداری طبیعی، اسپرم باید از طریق مهبل (واژن)، داخل دهانه رحم، رحم و سپس لوله ی فالوپی که در آن به تخمک می رسد، عبور کند. در IUI، اسپرم فرآوری شده و متمرکز مستقيما در رحم قرار مي گيرد و به سرعت و به راحتي به تخمک مي رسد. IUI گزینه ای ارزان تر و کم خطر تر در مقایسه با درمان های مشابه مانند لقاح آزمایشگاهی است.

تلقیح داخل رحمی (IUI)

چه زمانی تلقیح داخل رحمی (IUI) انجام می شود؟

تلقیح داخل رحمی (IUI) معمولا زمانی انجام می شود که مرد دارای تعداد کم اسپرم و یا تحرک اسپرم کم باشد. این امر به ویژه در موارد زیر مورد توجه قرار می گیرد:

  • ناباروری غیر قابل توضیح
  • مشکلات مربوط به رحم و دهانه رحم
  • اندومتریوز خفیف
  • مشکلات انزال یا نعوظ
  • درد جنسی که مقاربت را غیر ممکن می سازد
  • بافت زخمی دهانه رحم که از جراحی های قبلی به جا مانده است و از رسیدن اسپرم به رحم جلوگیری می کند
  • آلرژی به اسپرم که در آن زن ممکن است علائم آلرژیک به پروتئین مایع منی را از خود بروز دهد
  • یک زن تنها در حال برنامه ریزی برای باردار شدن است
  • برای جلوگیری از ورود نقص ژنتیکی از مرد به کودک

IUI در موارد زیر موثر نیست:

  • بیماری های شدید لوله فالوپی
  • پیشینه عفونت های لگن
  • آندومتریوز متوسط ​​و شدید

در شرایطی مانند شرایط بالا، پزشک شما ممکن است جایگزین هایی مانند IVF را پیشنهاد کند.

تلقیح داخل رحمی (IUI)

روش تلقیح داخل رحمی (IUI) چگونه انجام می شود؟

زمان درست و اسپرم سالم شانس موفقیت روش IUI را بیشتر می کند. پزشک تان به شما کمک می کند تا زمان درستی را پیدا کنید که درست قبل از تخمک گذاری است.

آماده سازی IUI با استفاده از چرخه قاعدگی یا داروها:

روش IUI معمولا در طول دوره تخمک گذاری تان بدون استفاده از داروهای باروری (چرخه غیر طبیعی) انجام می شود. اما در برخی موارد ، پزشک شما داروهای خاصی را برای تحریک تخمک گذاری در طی چرخه قاعدگی (چرخه تحریک شده) توصیه می کند.

پزشک شما موارد زیر را توصیه می کند:

  • داروهای خوراکی (مانند Clomid) برای سه تا هفت روز از چرخه
  • شروع تزریق از روز سوم تا روز تخمک گذاری

برای تنظیم دوز مناسب برای آزاد سازی تعداد تخمک ایده آل، سونوگرافی استفاده می شود. ممکن است قبل از تعیین دوز مناسب، پزشک چندین بار دوره های قاعدگی شما را تحت نظر بگیرد.

نظارت بر تخمک گذاری با سونوگرافی

سونوگرافی واژن برای بررسی اینکه آیا تخمدان به درستی به دارو پاسخ می دهد یا خیر، انجام می شود. این دارو باید بیش از یک تخمک را آزاد کند، اما نباید این تعداد از سه عدد بیشتر شود. اگر تخمدان ها بیش از سه تخمک را آزاد کنند، ممکن است دوقلو یا چند قلو ایجاد شود. حاملگی چندگانه به روش IUI ممکن است برای مادر و نوزادان خطرناک باشد.

تلقیح داخل رحمی (IUI)

تعیین زمان بهینه تلقیح داخل رحمی (IUI)

روش تلقیح، زمانی اتفاق می افتد که تخمک گذاری می کنید. پزشک شما با کمک یک کیت پیش بینی تخمک گذاری، زمان مناسب برای این کار را تعیین می کند یا به شما HCG تزریق می شود تا تخمک گذاری انجام شود.

تزريق HCG براي زناني که نمي توانند علامت هاي مناسب را در کيت پیش بینی تخمک گذاري بدست آورند، مفيد است. گاهی اوقات کیت ها ممکن است نتایج مثبت اشتباهی را نشان دهند که ممکن است دکتر را برای انجام این روش دچار اشتباه کند. در چنین مواردی، تزریق HCG کمک خواهد کرد.

روش تلقیح داخل رحمی (IUI)

در روز انجام روش IUI، همسرتان نمونه ای از مایع منی را برای آماده سازی در آزمایشگاه فراهم می کند. نمونه بررسی می شود و آماده جدا سازی اسپرم سالم و فعال از اسپرم کم کیفیت و دیگر عناصر غیر اسپرمی می شود.

هنگامی که یک نمونه بسیار متمرکز و کوچک از اسپرم سالم استفاده می شود، شانس تخمک گذاری افزایش می یابد. هنگامی که نمونه اسپرم آماده می شود، شما را برای درمان به اتاق عمل منتقل می کند. این روش بدون درد است و نیازی به بیهوشی ندارد.

  • شما بر روی تخت عمل به پشت دراز می کشید و پزشک تان برای باز کردن واژن و بررسی دهانه رحم، از یک اسپکولوم استفاده می کند.
  • سپس با استفاده از یک کاتتر (لوله طولانی و انعطاف پذیر) اسپرم از طریق دهانه رحم به داخل رحم وارد می شود.
  • پس از تلقیح، کاتتر برداشته می شود و پس از آن اسپکولوم برداشته می شود.

تلقیح داخل رحمی (IUI)

پس از روش  IUI

  • شما در حدود 10 تا 15 دقیقه در همان موقعیت قرار خواهید گرفت. پس از آن، می توانید فعالیت های روزمره خود را به طور معمول انجام دهید.
  • بعضی از زنان ممکن است یک یا دو روز بعد از این عمل، علائم خفیفی را تجربه کنند.
  • پس از گذشت دو هفته از انجام این روش، برای آزمایش بارداری به پزشک مراجعه کنید.

برای فهمیدن این که برای موفقیت آمیز بودن این روش چه کارهایی را باید انجام دهید و چه کارهایی را نباید انجام دهید ادامه متن را بخوانید.

مراقبت های لازم پس از انجام  تلقیح داخل رحمی (IUI)

نتیجه تلقیح داخل رحمی (IUI) بستگی به عوامل فیزیکی، فیزیولوژیکی و سبک زندگی و سطح باروری شما دارد. در اینجا بعضی از باید ها و نبایدهایی که باید دنبال کنید تا روند بارداری موفقیت آمیز باشد، آورده شده است .

  • دراز کشیدن پس از این روش برای موفقیت ضروری است. دهانه رحم بلافاصله پس از عمل بسته می شود، اما ممکن است این کار 10 تا 15 دقیقه طول بکشد.
  • شما می توانید فعالیت های عادی را در همان روز از سر بگیرید. با توجه به راحتی تان می توانید فعالیت های بدنی و تمریناتی را نیز شروع کنید.
  • اگرچه هیچ محدودیتی در رژیم غذایی و مسافرت وجود ندارد، اما بهتر است که استراحت کنید تا به راحتی قبل برگردید.
  • شما بعد از این عمل می توانید رابطه جنسی تان را از سر بگیرید. این تنها نتیجه مثبت خواهد بود.
  • اگر بعد از این عمل درد یا گرفتگی را تجربه کردید، با پزشک خود مشورت کنید. قبل از صحبت کردن با پزشک، از هیچ مسکنی استفاده نکنید.
  • پس از چند روز از تخمک گذاری، کاشت تخمک اتفاق می افتد. بنابراین در مورد بارداری نگران نباشید و حداقل دو هفته برای انجام آزمایش منتظر بمانید. میزان هورمون روز به روز افزایش می یابد و منجر به نتایج مثبت می شود.
  • اگر داروی خوراکی یا شیاف واژینالی تجویز می شود، حتما آن را طبق دستورالعمل پزشک خود مصرف کنید.
  • حداقل 48 ساعت پس از درمان از شنا کردن اجتناب کنید. اگر در حال مصرف داروهای شیمایی هورمونی هستید، با پزشک خود درباره شنا کردن مشورت کنید.

چند دوره چرخه IUI برای بارداری ضروری است؟

تحقیقات نشان می دهد که حدود 50 درصد از زنان زیر 40 سال احتمالا طی شش دوره IUI باردار می شوند. با این حال، در اکثر موارد، بیش از سه دوره از آزمایش برای بهبود شانس تخمک گذاری لازم نیست و پس از آن شانس بارداری کاهش می یابد.

آیا تلقیح داخل رحمی (IUI) با خطراتی همراه است؟

اگر چه این یک روش بی خطر و ساده است، اما IUI  دارای عوارض جدی است و برای همه مناسب نیست.

  • خطر پایین ابتلا به عفونت بعد از تلقیح داخل رحمی (IUI) وجود دارد. این عفونت ها همچنین می توانند آسیب های طولانی مدت را به لوله های فالوپی وارد کنند.
  • مقداری لکه واژنی همراه با گرفتگی عضلات هنگام قرار دادن کاتتر در رحم اتفاق می افتد.
  • اگر داروهای القاء تخمک همراه با تلقیح داخل رحمی مصرف شود، خطر ابتلا به حاملگی های متعدد نیز وجود دارد.
  • بعد از تخمک گذاری ممکن است در بعضی از زنان، کیست هایی به وجود آید، که خودشان از بین می روند. تخمک گذاری معمولا مایعی را درون تخمدان ها باقی می گذارد که به کیست تبدیل می شود.
  • داروهای باروری ممکن است تغییرات خاصی در خلق و خو به وجود آورند و ممکن است که کج خلقی و غم را تجربه کنید.

به رغم خطرات موجود، این روش برای اکثر زنان موفقیت آمیز است.

میزان موفقیت IUI چه میزان است؟

میزان موفقیت تلقیح داخل رحمی حدود 10٪ در هر چرخه است که شامل تحریک خفیف تخمدان یا چرخه طبیعی قاعدگی و تلقیح طبیعی اسپرم می شود. میزان بارداری پس از تلقیح بستگی به سن مادر، علت ناباروری، داروهای باروری و اسپرم پردازش شده دارد.

تلقیح داخل رحمی (IUI)

تفاوت بین تلقیح داخل رحمی طبیعی و IUI همراه با داروی باروری چیست؟

IUI  طبیعی تا زمان تلقیح بر روی چرخه قاعدگی تمرکز دارد. سطح هورمون LH برای پیدا کردن زمان تخمک گذاری کنترل می شود. این عمل معمولا 24 تا 36 ساعت پس از افزایش LH رخ می دهد، که نشان دهنده تخمک گذاری در آینده است. سطح LH با استفاده از سونوگرافی داخلی و آزمایش خون مشخص می شود.

هنگامی که تخمک گذاری به طور طبیعی اتفاق نمی افتد، زن برای تزریق تخمک گذاری برای شروع این روش دارو مصرف می کند. در این مورد، زمان دقیق تخمک گذاری برای آماده شدن برای انجام این روش بررسی می شود.

تخمک گذاری معمولا 36 ساعت پس از تزریق HCG انجام می شود.

نتایج درمان بارداری به روش IUI

تست بارداری خانگی بعد از دو هفته می تواند نتایج درستی را به شما بدهد. اگر شما آزمایش را زودتر از موعد انجام دهید، می تواند به یکی از نتایج زیر منجر شود:

  • نتیجه منفی کاذب: اگر هورمون ها به سطوح قابل اندازه گیری نرسند، حتی اگر شما حامله هم باشید آزمایش، نتایج منفی نشان می دهد.
  • نتیجه مثبت کاذب: اگر داروهای القاء تخمک گذاری مانند HCGرا مصرف کرده باشید، حتی اگر باردار هم نباشید، هورمون های باقی مانده در بدن شما ممکن است نتیجه مثبتی را نشان دهند.

پزشک شما نیز پس از دو هفته، یک آزمایش خون را تجویز می کند که می تواند هورمون های بارداری را با دقت تشخیص دهد. اگر باردار نشده اید، باید برای چرخه دیگری از IUI اقدام کنید.

احتمال سقط جنین در دوران بارداری ناشی  از تلقیح داخل رحمی چه میزان است؟

بر اساس یک مطالعه که بر روی 260 زوج که حداکثر سه دوره تلقیح را داشته اند انجام شد، میزان سقط جنین به طور کلی 15.6٪  بود.

هزینه IUI چقدر است؟

هزینه روش IUI بسته به نیازهای خاص شما، محل سکونت، دستمزد پزشک تان و نوع پوشش بیمه ای تان متفاوت است. با این حال، IUI  در مقایسه با سایر روش های باروری مانند IVF ارزان تر است.

بعضی از ایالت ها قوانینی را در اختیار شرکت های بیمه می گذارند تا اگر برخی از الزامات را رعایت کنند، برخی از هزینه های درمان را پوشش دهند. برای دانستن روش های پرداخت هزینه بهتر است تا با نماینده بیمه در دفتر پزشک خود صحبت کنید.

تلقیح داخل رحمی (IUI)

آیا تلقیح داخل رحمی یک روش دردناک است؟

خیر. IUI یک روش دردناک نیست. فقط هنگامی که دکتر اسپگزولوم را وارد می کند و یا زمانی که سوند از ناحیه دهانه رحم عبور می کند ناراحتی کمی را ایجاد می کند. این ناراحتی بسیار موقت است و در پایان روند درمان تمام می شود.

داستانی موفقیت آمیز درباره بارداری به روش  IUI

جاستین (35 ساله) و میشل (33 ساله) از ملبورن به مدت دو سال سعی در باردار شدن داشتند. آنها به طور کلی سلامت و شیوه زندگی خود را تغییر دادند تا شانس بارداری شان را افزایش دهند. اما هیچ چیزی به آن ها کمک نکرد.

در دیدار با متخصص باروری ملبورن و انجام آزمایشات و تحقیقات بیشتر مشخص شد که هیچ مدرکی مبنی بر ناباروری شان وجود ندارد. ناباروری آن ها غیرقابل توضیح تشخیص داده شد و روش IUI  به آن ها توصیه شد. با انجام چرخه دوم  IUI، میشل باردار شد، و آنها یک پسر بچه سالم را به دنیا آوردند.

در ادامه، ما به برخی از سوالات متداول درباره بارداری به روش IUI پاسخ می دهیم.

سوالات متداول در مورد تلقیح داخل رحمی

1. چه مدت بعد از IUI می توانید علائم بارداری را تجربه کنیم؟

به احتمال زیاد علائم حاملگی را دو هفته پس از درمان تجربه خواهید کرد. ممکن است علائم اولیه نیز به دلیل مصرف داروهای حاوی پروژسترون قابل مشاهده باشند. علائم ممکن است شامل سوزش در سینه، خستگی، التهاب و افزایش دمای بدن باشد.

2. در IUI چه مدت طول می کشد تا اسپرم به تخمک برسد؟

همه این ها به تخمک گذاری بستگی دارد. اگر تخمک گذاری انجام شود، اسپرم تخمک را در عرض 24 ساعت بارور می کند، چه لقاح طبیعی انجام شود و چه مصنوعی.

3. درمان IUI چه مدت طول می کشد ؟

کل فرایند فقط دو دقیقه طول می کشد.

تلقیح داخل رحمی یک درمان مناسب برای باروری است که می توانید قبل از انجام یک روش گران قیمت مثل IVF  تست کنید. همچنین مزایایی که در این روش وجود دارد عالی است، از جمله بازدهی در زمان کوتاه، هزینه های پایین تر و استرس کمتر، که این امر برای بسیاری از زوج ها ایده آل است.

اگر هنوز هم به دنبال اطلاعات بیشتر درباره تلقیح داخل رحمی هستید، با یک متخصص باروری صحبت کنید زیرا می تواند به شما برآوردی دقیق تر از میزان موفقیت در لقاح بدهد. اگر تجربه ای در این زمینه دارید، با ما به اشتراک بگذارید.


حمام کردن نوزاد چگونه باید انجام شود؟ نوزاد نیاز به حمام کردن روزانه ندارد. اگر بعد از هر تغذیه صورت کودک را تمیز کنید و بعد از هر تعویض پوشک، پایش را با آب بشویید، او فقط هر یک روز در میان نیاز به حمام با صابون دارد. حمام کردن زیاد اغلب می تواند پوست کودک تان را خشک کند. نوزاد تان اغلب دست خود را در دهانش می کند، بنابراین دست های او را چند بار در روز با یک پارچه مرطوب تمیز کنید یا با آب گرم بشویید. در این مقاله از بخش سلامت کودک دکتر سلام، به بررسی حمام کردن نوزاد می پردازیم.

حمام کردن نوزاد قبل از افتادن بند ناف

تا زمانی که بند ناف به طور کامل می افتد و ناحیه اطراف ناف به طور کامل بهبود می یابد، به جای حمام با صابون، کودکتان را با حمام اسفنجی حمام کنید. قرار گرفتن در وان حمام با آب کثیف می تواند او را دچار عفونت کند. او را در یک اتاق گرم حمام کنید. هنگامی که استحمام تمام می شود، او را در یک حوله نرم قرار داده و حوله را دورش بپیچید. زمان حمام کردن زمان خوبی برای وقت گذراندن با نوزادتان است. البته میتوان کودک را با آب و صابون هم شست و حمام برد ولی بهتر است سریع او را شسته و بیرون بیاورید.

حمام کردن نوزاد

حمام کردن نوزاد با حمام اسفنجی

هنگام حمام کردن اسفنجی، او را از تمیزترین مناطق مانند دستان، سینه و چهره اش، به مناطق کثیف تر بشوید، آخرین منطقه شستشو باید منطقه پوشکش باشد. در هنگام حمام اسفنجی نوزاد خود را گرم نگه دارید و فقط قسمتی از بدن را که در حال شستن هستید بدون لباس نگه دارید و یا حوله ای دور او بپیچید. برای جلوگیری از از دست دادن حرارت بدن، هر منطقه را کاملا خشک کنید.

حمام در طشت یا وان

همیشه در طول حمام کردن در طشت یک دست را روی نوزاد خود نگه دارید. حدود 3 اینچ آب گرم را در یک وان پلاستیکی کوچک یا طشت تمیز بریزید. قبل از قرار دادن کودک در آب، دمای آب را امتحان کنید. به جای دستانتان آب را با آرنج خود امتحان کنید. آب باید گرم باشد، اما نباید داغ باشد. برای جلوگیری از لیز خوردن، او را در یک حوله کوچک بپوشانید و در کف سینک و یا وان قرار دهید. در هنگامی که او را در آب فرو می برید با او صحبت کنید؛ همه نوزادان در ابتدا وان حمام را دوست ندارند.

حمام کردن نوزاد پس از افتادن بند ناف

  • یک کاسه یا طشت آب گرم که به اندازه کافی برای حمام اسفنجی بزرگ باشد را اماده کنید و یا او را در وان حمام قرار دهید.
  • صابون نوزاد و یک شامپو کودک دارای PH مناسب (از پزشک متخصص اطفال برای تهیه این محصولات کمک بگیرید)
  • یک پارچه و یک لباس شست و شوی پنبه ای نرم، اگر کلاه دار باشد بهتر است
  • توپ های پنبه، اسفنج پنبه ای و لیف نرم
  • مجموعه ای از لباس ها و پوشک تمیز
  • صندلی حمام نوزاد

استفاده از صندلی حمام نوزاد در طی ماه های اول توصیه می شود زیرا آنها برای اطمینان از نگه داشتن کامل بدن کودک و نگه داشتن سر در موقعیت صحیح در آب طراحی شده اند. به این ترتیب، می توانید دستتان برای شست وشو و بازی با نوزاد آزادتر است و از ایمنی کودک اطمینان حاصل کنید.

مدت زمان حمام کردن ایمن

حمام کردن نوزاد می تواند در هر زمانی از روز انجام گیرد. بنابراین، زمانی را انتخاب کنید که وقتتان خالی تر است و روز شلوغی نیست. زمان حمام می تواند سرگرم کننده باشد. همچنین می تواند زمانی حادثه انگیز باشد. پس حتما زمان مناسبی را برگزینید. بسیاری از والدین ترجیح می دهند که حمام کردن نوزاد را در شب انجام دهند، زیرا این کار کودک تان را آرام می کند و به او کمک می کند تا بهتر بخوابد. اگر کودک شما دوست دارد که در حمام بازی کند بهتر است که این کار را در روز انجام دهید که کودک شاداب تر است و رفتار بهتری دارد.

  • هرگز، کودک خود را به تنهایی در حمام رها نکنید. اگر باید مکان حمام کردن نوزاد را ترک کنید او را با خود ببرید یا از حمام خارج کنید.
  • سطح آب را کم عمق نگه دارید.
  • تلفن را خاموش کنید یا بر روی حالت منشی خودکار قرار دهید.
  • در حالی که ماشین ظرفشویی در حال کار است، کودک خود را در سینک آشپزخانه استحمام نکنید. آب گرم می تواند به سینک بازگردد و کودک را بسوزاند.
  • برای جلوگیری از سوزاندن اتفاقی، ترموستات را در دمای آب زیر 120 درجه فارنهایت قرار دهید.
  • دمای آب ایده آل باید بین 35 تا 38 درجه سانتیگراد باشد یا تقریبا معادل دمای بدن باشد.

حمام کردن نوزاد و مراقبت از مو و پوست سر

موهای نوزاد خود را در ابتدای استحمام، شستشو دهید. قبل از این که حمام کردن نوزاد را ادامه دهید موهایش را خشک کنید. با استفاده از ریختن مقدار کمی شامپو بچه بر روی حوله ای نرم، دو بار در هفته مو و پوست سر او را بشویید. پارچه را خیلی مرطوب نکنید زیرا آب صابون می تواند به چشم او وارد شود. حتی شامپو های بدون سوزش نیز می توانند خارش ایجاد کنند. برای جلوگیری از کاهش دمای بدن، موهای او را با حوله خشک کنید.

ممکن است لکه هایی زرد و چرب بر روی پوست سر، ابروها و پشت گوش نوزادتان وجود داشته باشد که معمولا cradle cap نامیده می شود. این لکه ها را می توان با مالیدن کمی روغن بچه بر روی پوست سر از بین برد. پوست سر را تا زمانی که این لکه ها از بین می روند ماساژ دهید و سپس پوست سر را با شامپو بچه بشویید. بعد از مالیدن شامپو، پوست سرش را خوب بشویید؛ صابون مانده بر روی پوست سر می تواند پوست سرش را تحریک کند. شما همچنین می توانید روزانه با یک برس نرم سر نوزاد را شانه کنید. cradle cap زیبا نیست، اما کودک شما را ناراحت نمی کند. مسری نیست و عوارض جانبی نیز ندارد.

تمیز کردن صورت، گوش ها، بینی و چشم ها

صورت کودک خود را با آب خالی و بدون صابون بشویید. جوش های قرمز در صورت نوزاد که در چند هفته اول ممکن است وجود داشته باشد، درمان خاصی لازم نیست. شستن روزانه صورت کودک، ممکن است که جوش ها را بهبود بخشد. لازم نیست که داخل دهان یا گوش های نوزاد خود را تمیز کنید. پشت گوش را که ممکن است قطرات شیر بر روی آن ها جاری شود، بشویید. پلک ها را به آرامی شستشو دهید.

ریختن آب در داخل گوش کودک ایرادی ندارد. اما سعی نکنید که داخل گوش های کودک خود را با دستمال پنبه ای خشک کنید. این کار ممکن است به پرده گوش کودک آسیب برساند. برای خروج آب، کافیست تا به آرامی سر او را به سمتی بچرخانید تا آب داخل گوش خارج شود و سپس بیرون گوش را با یک حوله، خشک کنید.

نوزادان به طور عمده از طریق بینی تنفس می کنند، مخصوصا هنگام غذا خوردن. بنابراین، مهم است که این راه هوایی را از مخاط تخلیه کنید تا کم کم به مرور زمان، یاد بگیرد که از طریق دهان نیز نفس بکشد. عطسه کردن راهی برای پاکسازی بینی است. برخی مخاط طبیعی هستند. با این حال، مخاط بیش از حد می تواند باعث گرفتگی بینی شود و سبب تنفس دشوار برای کودک شود. با استفاده از یک سرنگ، مخاط را از بینی نوزاد بیرون بکشید. برای انجام این کار ابتدا سرنگ را فشار داده و سپس نوک سرنگ را در بینی نوزاد قرار دهید.

حمام کردن نوزاد

سرنگ را برای خارج کردن مخاط آزاد کنید. مخاط را در یک دستمال تخلیه کنید. این مراحل را تا زمانی که بینی کودک شما کاملا تخلیه نشده است، تکرار کنید. اگر مخاط در خارج از بینی خشک شده باشد، آن را با یک پارچه مرطوب، نم دار کنید، تا زمانی که نرم شود؛ سپس آن را بشویید. از گوش پاک کن برای تمیز کردن بینی نوزاد استفاده نکنید زیرا حرکت ناگهانی کودک می تواند باعث آسیب شود. سرنگ را قبل از استفاده مجدد، تمیز کنید.

ممکن است که ترشح مخاطی سفید یا سفید شیری از یک یا هر دو چشم کودک شما بیرون بیاید. این قضیه معمول است و معمولا به سبب مسدود شدن مجرای اشک اتفاق می افتد. برای پاک کردن مخاط چشم، کودک تان را به پشت قرار دهید. سرش را به سمت چشمی که می خواهید تمیز کنید خم کنید.

گوشه چشم را به وسیله یک پنبه کوچک تمیز کنید. مخاط را از یک چشم به چشم دیگر منتقل نکنید. برای هر چشم از یک پنبه تمیز استفاده کنید. اگر پس از خروج از بیمارستان چشم شروع به ترشح کرد، با پزشک متخصص اطفال تماس بگیرید. متخصص اطفال به شما می گوید که چگونه چشم را برای رفع گرفتگی مجرای اشک ماساژ دهید. اگر مخاط زرد یا سبز باشد، می تواند نشانه ای از عفونت باشد، پس حتما با پزشک متخصص اطفال تماس بگیرید.

حمام کردن نوزاد و مراقبت از پوست

پوست ما از بدن مان در برابر عفونت محافظت می کند. عفونت به راحتی در پوست آسیب دیده مانند جوش یا زخم ایجاد می شود. بنابراین، مراقبت از پوست کودک تان در برابر جوش ها بسیار مهم است. جوش ها اغلب به عنوان یک التهاب پوستی شروع می شوند. بنابراین، از استفاده از صابون ها و لوسیون هایی که مواد شیمیایی و معطر زیادی دارند، اجتناب کنید زیرا می توانند پوست کودک تان را تحریک کنند.

اگر از صابون استفاده می کنید، پس از استفاده از صابون، پوست او را به خوبی بشویید تا تمام بقایای صابون پاک شود. مالیدن پوست کودک می تواند آن را تحریک کند و منجر به ایجاد جوش شود. شستشوی ملایم، تمام آن چیزیست که مورد نیاز است.

مهم است که بدانید که جوش هایی که خود به خود به وجود می آیند و از بین می روند، جایی برای نگرانی ندارند. با این حال، جوش هایی که برآمدگی یا چرک دارند، می تواند باعث ایجاد عفونت شود. اگر این جوش ها به خصوص در ناحیه بستن پوشک کودکتان وجود داشت، با پزشک متخصص اطفال تماس بگیرید.

اطمینان حاصل کنید که تمام چین های روی پوست مانند زیر گردن که در آن شیر جمع می شود و یا بین باسن را شسته اید. برای تمیز کردن زیر گردن، کودک تان را به پشت بخوابانید و دستتان را پشت شانه او قرار دهید و شانه های او را به آرامی به بالا حرکت دهید. این کار باعث می شود تا سرش به اندازه کافی به عقب کشیده شود تا بتوانید به راحتی گردن او را تمیز کنید.

خشکی یا پوسته پوسته شدن پوست در چند هفته اول طبیعی است زیرا پوست سالم و جدید، درست زیر لایه بیرونی ایجاد می شود. پس از حمام کردن نوزاد ، مقداری لوسیون مرطوب کننده یا کرم ضدآفتاب به بدن کودک بمالید. از مالیدن روغن کودک بر روی پوست او اجتناب کنید؛ زیرا روغن می تواند منافذ پوست را مسدود کند. نباید هیچ پودر، لوسیون یا روغنی روی پوست کودکتان بماند. قبل از استفاده از هر یک از این محصولات با پزشک متخصص اطفال صحبت کنید.

شستشوی اندام تناسلی

اطمینان حاصل کنید که اندام تناسلی نوزاد خود را می شوئید. در دختران تازه متولد شده، ممکن است در چند روز اول ترشحات کمی از واژن خارج شود. گاهی اوقات، مقداری خون نیز وجود دارد. این ترشحات طبیعی است و نباید باعث نگرانی شود. هورمون های شما به جریان خون کودک تان وارد شده اند و سبب این ترشحات می شوند. این هورمون ها باید ظرف چند روز از جریان خون خارج شوند. اگر ترشحات بیش از یک هفته طول کشید، با پزشک متخصص اطفال تماس بگیرید. برای تمیز کردن ناحیه تناسلی او، ناحیه تناسلی را از جلو به عقب با آب معمولی شستشو دهید. همچنین فراموش نکنید که پوست او را به خوبی خشک کنید.

اگر پسر شما ختنه نشده است، نیازی نیست که در هنگام تمیز کردن آلت تناسلی، پوست دور نوک آلت را عقب بدهید. ممکن است متوجه شوید که یک ماده مومی که اسمگما نامیده می شود، بر روی سر آلت تناسلی وجود دارد. این امر طبیعی است اما باید تمیز شود.

اگر فرزند شما ختنه شده باشد، هنگام حمام کردن نوزاد و خشک کردن آلت تناسلی او، تا زمانی که زخم های او بهبود می یابد، باید با آرامش زیادی حمام کردن نوزاد را انجام دهید. برای شستن ناحیه تناسلی یک پارچه نم دار را بر روی آلت کودک فشار دهید. سپس اجازه دهید تا با جریان هوا خشک شود. هنگامی که آلت تناسلی بهبود می یابد، می توانید آن را مانند بقیه نواحی شست و شو دهید.

فیلم آموزشی حمام کردن نوزاد


یکی از ارگان های مهم بدن، دندان ها هستند که لازم است ما هر روز آنها را تمیز کنیم و مسواک بزنیم. اما چطوری؟ دندان ها یکی از آسیب پذیرترین بخش های بدن هستند که تحت تاثیر باکتری های زیادی قرار می گیرند. آنها در دوران بارداری آسیب پذیرتر می شوند. استفراغ به دلیل حالت تهوع صبحگاهی، گرایش به غذاهای شیرین و اسید استفراغ، همه می تواند منجر به افزایش خراب شدن دندان ها شده و در نهایت کشیدن دندان ها در دوران بارداری ممکن است لازم گردد. در این مقاله از بخش زنان و زایمان و دندانپزشکی به شما درباره مشکلات دهانی در دوران بارداری و کشیدن دندان ها صحبت می کنیم.

انواع مشکلات دهانی در دوران بارداری

تغییرات هورمونی در دوران حاملگی می تواند مشکلات دهانی را افزایش داده یا باعث بدتر شدن مشکلات دندانی شود. علاوه بر پوسیدگی دندان، بیماری های پریدونتال (واقع در اطراف دندان ها) نیز به علت عفونت باکتریایی لثه ها و استخوان های اطراف دندان ایجاد می شود.

دوران بارداری

مشکلات دندانی و پریدونتال که می توانند در دوران بارداری بوجود می آیند، عبارتند از:

عفونت لثه در دوران بارداری

این عفونت منجر به عفونت، حساسیت و تورم لثه می شود. همچنین ممکن است لثه های شما موقع مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن، خونریزی کند. شما باید برای اجتناب از بیماری های شدید لثه، به دندانپزشک مراجعه کنید. ممکن است دندانپزشک برای پیشگیری از عفونت، مسواک زدن و تمیز کردن مکرر دندان ها را توصیه کند.

پوسیدگی دندان

ایجاد حفره های دندانی یکی از شایع ترین مشکلات دندان در دوران بارداری هستند. یکی از دلایل پوسیدگی دندان افزایش مصرف کربوهیدرات ها است.

ثانیاً، تهوع صبحگاهی می تواند منجر به افزایش سطح اسید در دهان شده، در نتیجه مینای دندان از بین رفته و به همین ترتیب منجر به پوسیدگی دندان می شود.

دوران بارداری

تومورهای بارداری

تومورهای بارداری اغلب طی سه ماهه دوم بهبود می یابند. تومورهای قرمز تمشک مانند، تورم ناشی از رشد بیش از حد بافت بین دندان ها است که باعث خونریزی می شوند.

یکی از دلایل تومورها، پلاک اضافی است. آنها می توانند پس از زایمان شما از بین بروند. با این حال، در موارد خاص از مشکلات دندانی، ممکن است دندانپزشک شما بخواهد برای جلوگیری از آسیب بیشتر، دندان شما را بکشد.

کشیدن دندان در دوران بارداری امکان پذیر است؟

اگر شما دندان عفونی با درد شدید دارید، لازم است آنرا بکشید. همچنین مشکلات پریدونتال باعث ضعیف شدن لثه و در نتیجه عدم پشتیبانی استخوان فک و دندان می شود که باعث لق شدن دندان های بیشتر گردد. چنین مواردی ممکن است منجر به کشیدن دندان ها شود.

آگاهانه تصمیم بگیرید که آیا واقعا نیاز است که دندانتان کشیده شود یا خیر.

علائم ضروری برای کشیدن دندان:

اگر شما این مشکلات را دارید، این می تواند زمان مناسب و درستی برای کشیدن دندان باشد:

  • درد در لثه ها و دندان ها
  • ایجاد عفونت به همراه پوسیدگی زیاد دندان
  • دشواری در خوردن غذا
  • ایجاد تورم در لثه ها
  • دشواری در سخن گفتن
  • خونریزی کردن لثه

مشکلات دندانی می تواند هر زمانی از دوران بارداری شما بوجود بیاید، شما باید تا رسیدن زمان مناسب برای کشیدن دندانتان صبر کنید.

زمان مناسب برای کشیدن دندان در دوران حاملگی

بهترین زمان برای کشیدن دندان سه ماهه دوم بارداری است. به این دلیل که:

سه ماهه اول:

روش های دندانپزشکی در سه ماهه اول انجام نمی شود. از هفته سوم تا هشتم زمانی است که اندام های حیاتی در کودک رشد می کنند. هر گونه دارو یا استرس ناشی از کشیدن دندان می تواند در رشد جنین تاثیر بگذارد.

دوران بارداری

سه ماهه دوم:

سه ماهه دوم بارداری امن ترین دوره برای کشیدن دندان است. در این زمان جنین باید رشد چشم گیری داشته باشد.  با این حال، دندانپزشک اقدامات متعددی انجام می دهد تا احساس راحتی کنید و از هرگونه مشکل اجتناب گردد.

در حین انجام این روش، اگر بی هوش شدید (از دست دادن هوشیاری جزئی یا موقت به علت افت فشار خون) بعد به سمت چپ خود برگشته تا فشار را کاهش دهید.

این موقعیت نشسته یا خوابیده می تواند باعث سندروم افت فشارخون سوپاین (کاهش فشار خون) شود که به دلیل فشار اعمال شده توسط جنین در ورید اجوف تحتانی کاوا (سیاهرگ بزرگ بالایی) رخ می دهد. بنابراین، دندانپزشک سمت راست بدن شما را 10 تا 12 سانتی متر روی صندلی بالاتر قرار می دهد.

سه ماهه سوم:

نشستن برای مدت طولانی در همان حالت برای شما دشوار می باشد. این به نوبه خود باعث ناراحتی شما می شود.

اگر درد شدیدی دارید و کشیدن دندان اجتناب ناپذیر است، پس بهترین زمان برای انجام این کار اولین ماه از سه ماهه سوم است.

درمان های اولیه، مثل کشیدن دندان، می تواند در دوران بارداری انجام شود ولی از درمان های پیشرفته بطوری کلی اجتناب می شود.

دوران بارداری

آیا استفاده روش های دندانپزشکی در دوره بارداری ایمن است؟

کشیدن دندان:

کشیدن دندان نیاز به استفاده از اشعه ایکس و بی هوشی دارد. ببینیم که چقدر ایمن هستند!!!

1– اشعه ایکس:

کشیدن دندان به عکس با اشعه ایکس برای پیدا کردن دندان آسیب دیده و تشخیص میزان پوسیدگی، نیاز دارد. در طی این مرحله، یک ورقه سرب برای پوشش قسمت بالایی بدن بیمار برای جلوگیری از عوارض جانبی تابش بر جنین استفاده می شود.

2-بی هوشی:

قبل از کشیدن دندان، به بیمار بی هوشی موضعی داده می شود که معمولاً لیدوکائین یا نووکائین است. این یک دارو از گروه B است و به این معنی است که در دوران بارداری ایمن است. مواد بی هوشی وارد جفت می شود اما قبل از رسیدن به جنین فیلتر می شود. ممکن است دندانپزشک شما دارویی با دوز کمتر از حد نرمال به شما بدهد. شما می توانید با آرامش و بدون استرس با او همکاری کنید.

دوران بارداری

مطالعاتی بر روی ایمنی روش های دندانپزشکی در بارداری انجام شده است. اهارون هاگای محقق ارشد یکی از این تحقیقات می گوید: «در مطالعه ما هیچ شواهدی نیست که نشان دهد درمان دندانپزشکی با بی هوشی در دوران بارداری مضر است ولی با این حال بسیاری از زنان باردار از مراجعه به دندانپزشکی اجتناب می کنند. هدف ما تعیین این است که آیا خطر بالقوه مرتبط با درمان دندان با بی هوشی و حاملگی وجود دارد؟ که ما چنین خطری پیدا نکردیم.»

در هر صورت، روش های معمول سلامت دندان باید قبل از حاملگی برنامه ریزی شده انجام گردد. در بارداری های غیر منتظره، شما می توانید این خدمات را در طی سه ماهه سوم دریافت کنید.

از آنجایی که هم شما و هم کودکتان این درمان را دریافت می کنید، باید قبل از شروع هر روش درمانی یا مصرف دارو با پزشک متخصص خود مشورت کنید.

پزشک به احتمال زیاد از هر روش درمانی یا داروهایی که می تواند جنین را در معرض خطر قرار دهد، اجتناب می کند، به ویژه در زنانی که در سنین پایین باردار شده اند.

جراحان فک، دهان و صورت ممکن است به جراحی برای بیماران باردار نیاز داشته باشند.

با این حال ممکن است در درمان موارد اضطراری که شامل عفونت، تروما یا زخم و آسیب شناسی هستند، پیش روند.

هرگونه درمان فعال در هر شرایطی باید به منظور بهینه سازی سلامت مادران، بدون در معرض خطر قرار گرفتن جنین انجام شود.

دوران بارداری

ایمنی دارو ها:

آنتی بیوتیک ها:

دندانپزشک شما ممکن است پنی سیلین، آموکسی سیلین و کلیندامایسین تجویز کند که در دوران بارداری ایمن هستند. اریترومایسین هم ایمن است اما دکتر به شرطی تجویز می کند که معده بیمار بتواند آنرا تحمل کند.

اگر به هر یک از این دارو ها حساسیت دارید، با پزشک خود صحبت کنید تا یک دارو جایگزین، تجویز کند.

-مسکن ها:

قسمت دندان کشیده شده در دهان شما چند روز دردناک خواهد بود. ممکن است داروهای مسکن (کدوئین، بروفن و…) در نسخه دندانپزشک استفاده شود.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مثل ایبوپروفن، آسپرین و ناپروکسن ممکن است برای مدت کوتاهی تا 72 ساعت استفاده شوند اما در طی سه ماهه اول و سوم باید اجتناب شود.

اجتناب از مصرف این داروها در دوران بارداری:

  • تتراسایکلین (تتراسایکلین، مینوسایکلین، داکسی سایکلین) را به عنوان قرص یا ترکیب موضعی مصرف نکنید، زیرا این دارو می تواند بر جنین اثر بد بگذارد.
  • شما همچنین باید از مصرف فلورکینولون ها (سیپروفلوکساسین، لووفلوکساسین، موکسی فلوکساسین) اجتناب کنید.
  • در دوران بارداری، داروهای تراتوژنیک مانند تالیدومید و بعضی از رتینوئیدها استفاده نمی شوند، چون ممکن است باعث ایجاد اختلالاتی در جنین، مثل شکاف کام و شکاف لب شود.

از درمان های انتخابی مثل سفید کردن دندان ها و یا هر روش زیبایی دیگر در دوران بارداری اجتناب کنید. در عین حال کارهای دندانپزشکی مثل پر کردن دندان، جرم گیری یا تاج گذاری را متوقف نکنید. اما اگر زمان کشیدن دندان عقل شماست چه باید بکنید؟

دوران بارداری

کشیدن دندان عقل در دوران حاملگی

در دوران بارداری، شما ممکن است درد غیر قابل تحمل دندان عقل و مشکلات لثه را تجربه کنید. عواملی مثل ایجاد پلاک، رشد غیر طبیعی دندان یا عفونت منجر به درد دندان عقل شود. در صورت درد شدید و پوسیدگی دندان عقل، آن را مانند هر دندان دیگری می کشند.

چگونه می توان از بروز مشکلات دندانی در دوران بارداری جلوگیری کرد؟

برخی از اقدامات حیاتی می تواند به شما در جلوگیری از مشکلات دندانی در دوران حاملگی کمک کند. اینجا به شما می گوئیم که چگونه دندان های خود را سالم نگه دارید:

  • مرتباً برای چکاب و جرم گیری، برای جلوگیری از هرگونه رسوب در دندان به دندانپزشکی مراجعه کنید.
  • مصرف غذاهای شیرین را کم کنید، چون ممکن است باعث التهاب یا تورم لثه ها در دوران حاملگی شود.
  • از استفاده از دهانشویه حاوی الکل جلوگیری کنید. خمیر دندان، فلوراید یا نخ دندان تائید شده توسط ADA هر روز استفاده کنید.
  • دندان هایتان را حداقل روزی دو مرتبه مسواک کنید و روزی یکبار از نخ دندان استفاده کنید. از مسواک نرم برای کاهش سوزش لثه و تحریک پوشش اطراف دندان استفاده کنید.
  • اجتناب از پیوند لثه و جرم گیری در دوران حاملگی، زیرا پیوند می تواند منجر به خونریزی بیش از حد شود و جرم گیری باعث تحریک و بروز علائم آلرژیک می شود.
  • علاوه بر سایر مسائل مربوط به سلامت دندان، سیگار کشیدن نیز منجر به مشکلات پریدونتال می شود. بنابراین، در هنگام بارداری سیگار نکشید.

مراقبت های دندانی چیزی است که نباید در حین بارداری آنرا نادیده بگیرید، بنابراین برای سلامت کلی شما ضروری است که به دندان پزشک مراجعه کنید و دندان هایتان را جرم گیری و تمیز کنید تا دهانی سالم و لبخندی زیبا در دوران حاملگی داشته باشید.


در مورد اعتیاد به استامینوفن چه می دانید؟ امروزه داروهای زیادی وجود دارند که افراد برای موضوعات خیلی کوچک، به طور مرتب از آنها استفاده می کنند. بسیاری از این داروها، داروهای بدون نسخه ای هستند که نیازی به نسخه پزشک ندارند. بیشتر مردم بر این باورند که این داروها هیچ گونه  ضرری ندارند و اثر سوء در رابطه با مصرف آنها وجود ندارد. متأسفانه بسیاری از این داروها اعتیاد آور هستند و در صورت استفاده نادرست، اثرات خطرناکی را به همراه دارند. در این مقاله از بخش داروهای دکتر سلام می خواهیم در مورد یکی از داروهای اعتیاد آور صحبت کنیم. بله در مورد استامینوفن که بیشتر افراد از خطرات مصرف طولانی مدت یا نادرست آن آگاهی ندارند. شناخت استامینوفن، استفاده از آن و اعتیاد آور بودن این دارو، از اهمیت زیادی برخوردار است.

اعتیاد به استامینوفن

استامینوفن نوعی داروی بدون نسخه می باشد که  به تنهایی یا به صورت جزئی از داروهای دیگر، میتوان خریداری کرد. این دارو برای درمان انواع مختلف درد، سرما خوردگی و داروهای مرتبط با قاعدگی کاربرد دارد. این دارو، اکثرا برای درمان درد های خفیف و جزئی استفاده می شود. استامینوفن، برای کاهش تب و درد خفیف آرتریت  نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

اعتیاد به استامینوفن

برای بیشتر افراد، استامینوفن، دارویی است که برای درمان انواع درد ها استفاده می شود. به راحتی قابل دسترس است و در بسیاری از فروشگاه ها و مراکز خرید کوچک نیز پیدا می شود. متأسفانه بیشتر مردم، از میزان مصرف درست و محدودیت هایی که این دارو دارد، آگاهی ندارند. همچنین از این موضوع که بیشتر داروهای دیگر نیز شامل استامینوفن هستند، نیز اطلاعی ندارند که همین باعث می شود مقدار مصرف این دارو، هر روزه افزایش پیدا کند و حتی گاهی باعث بروز اعتیاد به استامینوفن در خود می شوند.

دوز مصرفی مناسب برای جلوگیری از اعتیاد به استامینوفن

در مورد بزرگسالان و نوجوانان، مقدار دوز مصرفی، هر 4 تا 6 ساعت، 650 تا 1000 میلی گرم در صورت نیاز می باشد. این مقدار برای کودکان خیلی کمتر است و اغلب بر پایه وزن و سن آنها، تعیین می شود.

با این حال، اگر داروهای تجویزی یا بدون نسخه دیگری مورد استفاده قرار می گیرد، باید از نظر دارا بودن استامینوفن، مورد بررسی قرار بگیرند. مصرف بیش از اندازه و یا مصرف طولانی مدت استامینوفن، سلامتی را به خطر می اندازد، به عنوان مثال ممکن است باعث آسیب کبدی شود. بررسی تمام برچسب های دارویی یا مشورت با پزشک، درباره تمام داروهایی که ممکن است استامینوفن داشته باشند، مهم است، مخصوصا اگر  به مصرف طولانی مدت آن نیاز داشته باشید.

استامينوفن چه عوارض جانبی دارد؟

مصرف گهگاه استامینوفن، عوارض جانبی متعددی دارد که در بیشتر افراد رایج و متداول نمی باشد. این عوارض شامل تهوع، استفراغ و درد معده هستند. همچنین می تواند باعث بروز جوش یا سردرد شود. استفاده مرتب از استامینوفن، باعث بروز عوارض جانبی جدی تری نیز می شود که شامل مشکل دفع ادرار و آسیب به کلیه می باشد. همچنین باعث کاهش تعداد پلاکت های خون شده که منجر به کبودی یا خونریزی غیر عادی می شود.

خطرات دیگری که در رابطه با مصرف استامینوفن وجود دارد، مشکلات یا آسیب کبدی می باشد. واکنش های آلرژیک، مانند خارش یا کهیر، متورم شدن صورت یا دست ها یا مشکل تنفسی نیز در افرادی که استامینوفن مصرف می کنند، دیده می شود. اگر متوجه هر یک از این عوارض جانبی شدید، بلافاصله با پزشک خود مشورت کنید. در مورد بروز علامت های واکنش آلرژیک، مخصوصا مشکل تنفسی، باید به اورژانس مراجعه کنید.

اعتیاد به استامینوفن

علائم مصرف بیش از اندازه استامینوفن چیست؟

یک فرد بزرگسال سالم، بیش از 4000 میلی گرم استامینوفن را نباید در یک روز مصرف کند. اگر فردی بیشتر از 65 سال سن دارد، یا داروهای دیگری را مصرف می کند یا بیماری کبدی یا کلیه دارد، این مقدار مصرف باید خیلی پایین تر باشد. در مورد مصرف استامینوفن برای افرادی که در این گروه ها قرار دارند و برای کودکان، باید با یک پزشک مشورت شود. مصرف بیشتر از 7000 میلی گرم استامینوفن در یک روز برای یک فرد بزرگسال سالم، مشکلات شدیدی را بر اثر مصرف بیش از اندازه ، به همراه دارد.

مصرف بیش از اندازه استامینوفن، برای هر کسی می تواند به سادگی اتفاق بیفتد. این حالت با مصرف بیش از مقدار توصیه شده به صورت عمدی یا تصادفی و به علت درد بیش از حد ممکن است رخ دهد. مصرف تصادفی این دارو اغلب به علت بروز درد یا فراموشی است و یا آگاهی نداشتن از نوع انتشار این دارو در بدن است که این نیز دلیلی دیگر بر مصرف زیاد آن می باشد. با این حال، یکی دیگر از موضوعات خیلی رایج، آگاهی نداشتن فرد از وجود استامینوفن در دیگر داروهای مصرفی می باشد و همین باعث مصرف بیش از حد استامینوفن می شود.

مصرف بیش از اندازه استامینوفن شامل علائمی مانند تهوع، استفراغ، و درد معده می باشد، همچنین در طی 24 ساعت اول مصرف بیش از حد این دارو، علائمی مانند عرق کردن و خستگی نیز بروز می کند. بعد از 24 تا 72 ساعت پس از مصرف زیاد استامینوفن، مشکلات ادراری مانند ادرار کم و تیره نیز ممکن است دیده شود.

از دیگر علائم مصرف زیاد این دارو، بروز درد در قسمت سمت راست بالا و همچنین زرد شدن پوست و چشم است. بعد از 72 ساعت، ممکن است ادرار حاوی خون باشد. تب به همراه خستگی و ضعف نیز ممکن است وجود داشته باشد. همچنین احساس غش، ناتوانی در بیدار ماندن و  احساس گرسنگی یا لرز نیز ممکن است مشاهده شود. تاری دید، مشکل تنفسی، سردرد، گیجی و حتی کما، ممکن است پس از مصرف بیش از اندازه این دارو، رخ دهد.

اگر استامینوفن را بیش از حد مصرف کردید یا به مصرف زیاد از حد آن مشکوک شدید، باید از یک متخصص بهداشت، کمک بگیرید. آنها با انجام آزمایشات خون و همچنین عملکرد کبد و آزمایشات مربوط به لخته شدن خون، مشکل را تشخیص می دهند. آنها همچنین در صورت بروز هر علائمی در به شما کمک می کنند.

مصرف طولانی مدت استامینوفن، حتی در صورت محدود کردن دوز مصرفی،  باعث بروز خطر مرتبط با مصرف بیش از اندازه این دارو می شود. به طور خیلی جدی توصیه می شود که استامینوفن را برای درمان درد، بيشتر از 10 روز و برای درمان تب ، بیشتر از 3 روز مصرف نکنید. اگر درد یا تب بیشتر از این مدت طول کشید ، باید از متخصصان بهداشتی کمک بخواهید و از بروز پیامدهای مصرف بیش از حد استامینوفن پیشگیری کنید.

آیا امکان اعتیاد به استامینوفن وجود دارد؟

واقعیت این است که، استامینوفن بر خلاف سایر داروها و داروهای مسکن، خواص اعتیادآور ندارد. آنگونه که بدن به سایر مواد اعتیادآور وابسته می شود، به استامینوفن چنین واکنشی بروز نمی دهد. با این حال، درباره استفاده طولانی مدت این دارو و عوامل اعتیاد آور آن که منجر به سوء مصرف و مصرف بیش از اندازه می شود، هنوز مسائلی وجود دارد.

غالبا، یک نوع وضعیت پزشکی که ممکن است به درستی نیز معرفی نشده باشد، باعث اعتیاد افراد به استامینوفن می شود. اعتیاد به استامینوفن ، اغلب مورد توجه قرار نمی گیرد، زیرا بسیاری از افراد بر این باورند که استامینوفن، داروی بدون ضرری است که به طور مرتب میتوان از آن استفاده کرد. متأسفانه، مصرف بیش از حد این دارو در دنیا، باعث می شود تا بیشتر افراد، جان خود را بر اثر نارسایی کبد از دست بدهند.

علایم اعتیاد به استامینوفن چه هستند؟

اعتیاد به استامینوفن می تواند دارای نشانه هایی باشد. قطع ناگهانی استامينوفن در افرادی كه به این دارو اعتياد دارند، باعث بروز برخی از علائم می شود. بیقراری، استفراغ و اسهال از علائم رایج ترک اعتیاد هستند. بسیاری از افراد پس از قطع مصرف استامینوفن، دچار سردرد می شوند. همچنین درد ممکن است در ابتدا درمان شود اما ممکن است از حالت عادی نیز بدتر شود. این مشکلات معمولا چند روز طول می کشد اما ممکن است تحمل این شرایط برای فرد، دشوار باشد و باعث شود که مصرف دارو را دوباره از سر بگیرد. نظارت پزشکی ممکن است در کمک به کاهش علائم ترک، مفید باشد.

 چه نوع درمانی برای این نوع اعتیاد وجود دارد؟

یک فرد متخصص در ترک اعتیاد ممکن است بتواند به بیمار کمک کند تا اعتیاد به استامینوفن خود را ترک کرده و آن را پشت سر بگذارد. آنها قادر به شناخت علائم ترک هستند و در کشف علت اصلی اعتیاد می توانند کمک کنند. همچنین مشورت با یک پزشک در زمینه بررسی مسائل مربوط به مصرف طولانی مدت استامینوفن، بسیار اهمیت دارد.

این نکته نیز از اهمیت خاصی برخوردار می باشد که افراد باید از خطراتی که داروهای بدون نسخه نیز می توانند ایجاد کنند، آگاهی داشته باشند. با رعایت نکردن نسخه تجویزی یا مقدار دوز مصرفی، عوارض، به راحتی می توانند بروز کنند. همچنین باید از عوارض جانبی و عوارض طولانی مدتی که ممکن است بر اثر استفاده از این داروها، به وجود بیاید اطلاع داشته باشید، به خصوص آن دسته از داروهایی که گمان می کنید بدون خطر هستند. این آگاهی ها، از بروز اعتیاد، آسیب کبدی و حتی مرگ می توانند پیشگیری کنند.


آقطی سیاه چیست؟ گیاه آقطی یکی از رایج ترین گیاهان دارویی است که در دنیا از آن استفاده می شود. به طور سنتی، آمریکایی های بومی از این دارو برای درمان عفونت ها استفاده می کردند. مصریان باستان از آن برای بهبود رنگ چهره و درمان جای سوختگی استفاده می کرده اند. البته این گیاه هنوز هم در بسیاری از قسمت های اروپا جمع آوری شده و به عنوان طب سنتی جهت درمان مورد استفاده قرار می گیرد. این مقاله از بخش طب سنتی و گیاهان دارویی دکتر سلام، نگاه دقیق تری به گیاه آقطی می اندازد و مدارک مرتبط با خواص درمانی و خطرات خوردن آن را عنوان می کند.

آقطی سیاه چیست؟

به تعدادی از انواع درخت سرده آقطی گفته می شود، که گیاهی گل ده از خانوده هفت کولان است. رایج ترین نوع آن آقطی سیاه است که به آن آقطی اروپایی نیز گفته می شود. این درخت به صورت طبیعی در اروپا رشد یافته و در بسیاری از بخش های دیگر جهان نیز قابل رویش است. درخت آقطی سیاه تا 30 فوت ارتفاع می گیرد. (معادل 9 متر) و دارای خوشه های سفید کوچک و یا شکوفه های کرم رنگی دارد که به آن ها گل آقطی گفته می شود. میوه های توت مانند این گیاه کوچک و به رنگ سیاه یا ترکیبی از آبی و سیاه هستند.

آقطی سیاه

مزه میوه این گیاه ترش بوده و پیش از استفاده حتماً باید پخته شوند. گل های این گیاه بوی مطبوع و لطیفی دارند و می توانند به صورت خام یا پخته مصرف گردند. دیگر گونه ها شامل آقطی آمریکایی، آقطی کوتاه، آقطی آبی، آقطی دارای میوه قرمز می‌ شوند.

بسیاری از بخش های درخت آقطی در طول تاریخ برای اهداف درمانی و آشپزی مورد استفاده قرار می گرفته اند. در طول تاریخ، گل ها و برگ ها برای کاهش میزان درد، ورم، التهاب و برای سرعت بخشیدن به تولید ادرار و افزیش تعریق استفاده می شده اند. پوست این درخت به عنوان ماده ادرار آور، ملین و برای وادار کردن به استفراغ مورد استفاده قرار می گرفته است.

در طب سنتی، میوه خشک شده این درخت یا آب این میوه برای درمان آنفلوآنزا، عفونت ها، سیاتیک، سردرد، درد دندان، درد قلب و دردهای عصبی و به عنوان ملین و ماده ادرار آور مورد استفاده قرار می گرفته اند.

به علاوه، میوه ها می توانند پخته شده و برای تولید آب میوه، مربا، چاشنی غذا، کیک ها مورد استفاده قرار گیرند. گل های این درخت نیز معمولاً جوشیده شده و با شکر ترکیب شده و شربت ایجاد می کنند و یا به همراه چای مورد استفاده قرار می گیرند. گل ها می توانند به صورت تازه و خام نیز در سالادها مصرف شوند.

امروزه، آقطی که نوعی از خانواده گیاه سرده است، در مکمل های غذایی جهت درمان سرما خوردگی و علائم آنفولانزا استفاده می گردد. علاوه بر این، گفته می شود توت های خام، پوست و برگ های این گیاه سمی بوده و مشکلات شکمی ایجاد می کنند.

آقطی سیاه

مزایای آقطی سیاه برای سلامتی

گزارش های فراوانی مبنی بر مزایای استفاده از آقطی و آقطی سیاه وجود دارد. نه تنها این گیاه دارای خواص غذایی فراوانی است، بلکه می تواند با سرما خوردگی و آنفوآنزا مبارزه کرده و سلامتی قلب را تضمین نمایند. به علاوه مبارزه با التهاب و عفونت ها نیز جزو دیگر مزایای این گیاه است.

غنی از مواد مغذی

میوه و گل آقطی ماده، غذایی کم کالری است و دارای آنتی اکسیدان های فراوان نیز می باشد. 100 گرم از میوه تازه این گیاه دارای 73 کالری، 18.4 گرم کربوهیدرات و کمتر از 1 گرم چربی و پروتئین است.

به علاوه این گیاه دارای مواد مغذی فراوان دیگری است که عبارتند از:

  • میزان زیاد ویتامین C: تقریبا 6 الی 35 میلی گرم ویتامین C در هر صد گرم از میوه این گیاه وجود دارد. این میزان معادل 60% ویتامین C مورد نیاز روزانه بدن است.
  • غنی از فیبر خوراکی: گیاه آقطی دارای 7 میلی گرم فیبر خوراکی در 100 گرم از میوه تازه آن است. این میزان بیش از یک چهارم مورد نیاز روزانه است.
  • منبع مناسبی برای اسید فنولیک: این اسید منبع غنی از آنتی اکسیدان است که می تواند باعث کاهش تخریب استرس اکسیداتیو در بدن بشود.
  • منبع مناسبی از فلاونول: گیاه آقطی و آقطی سیاه ، شامل آنتی اکسیدان از نوع فلوئنول کورستین، کامپرلو و ایزورامنتین است. این نوع آنتی اکسیدان ده برابر بیشتر از میوه در گل های آقطی و آقطی سیاه وجود دارد.
  • غنی از آنتوسیانین: آنتوسیانین باعث سیاه و بنفش شدن میوه آقطی شده و آنتی اکسیدانی قوی با خواص ضد التهاب است.

ترکیب غذایی دقیق گیاه آقطی بسته به انواع مختلف این گیاه، میزان رسیده بودن میوه آن و شرایط آب و هوایی است. بنابراین، نوع استفاده آن به توجه به مواده غذایی درون آن می تواند متفاوت باشد.

آقطی سیاه

آقطی به بهبود سرماخوردگی و کاهش علائم آنفلوآنزا کمک می کند

عصاره های میوه و گل آقطی سیاه به نظر برای کاهش شدت و مدت آنفلوآنزا بسیار مفید هستند. نوع تجاری از این گیاه برای درمان سرماخوردگی در شکل های مختلفی یافت می شود که شامل شربت، کپسول، قرص و آدامس می شود.

تحقیقات بر روی 60 نفر مبتلا به بیماری آنفلوآنزا نشان داد که آن‌هایی که 15 میلی لیتر از شربت این گیاه را روزانه 4 مرتبه مصرف کرده اند، پس از 2 الی 4 روز علائم بهبود را مشاهده کردند. در حالی که بقیه افراد به 7 الی 8 روز برای بهبودی احتیاج داشتند.

تحقیقات دیگری که بر روی 64 نفر صورت گرفت که استفاده از قرص های 175 میلی گرمی عصاره آقطی و آقطی سیاه به مدت دو روز، علائم بهبودی خارق العاده ای در درمان آنفوآنزا را نشان داد. این قرص ها تب را رفع کرده، سردردها، درد عضلات و گرفتگی بینی را پس از تنها 24 ساعت بهبود دادند.

علاوه بر دو مورد فوق، تحقیق دیگری که بر روی 312 مسافران پرواز هوایی صورت گرفت نشان داد که مصرف کپسول 300 میلی گرمی از عصاره آقطی، علائم بیماری را در آن هایی که مبتلا شدند بسیار کاهش داد.

نیاز است تحقیقات بیشتری در این حوزه صورت پذیرد تا نتایج را تائید کرده و نقش آقطی و آقطی سیاه در جلوگیری از بروز آنفلوآنزا را اثبات نماید. این را نیز در نظر داشته باشید که بسیاری از تحقیقات بر روی محصولات تولید شده از این گیاه انجام گرفته است و تحقیقات در خصوص مصرف آن به صورت درمان خانگی بسیار محدود است.

آقطی سیاه

سرشار از آنتی اکسیدان

در متابولیسم طبیعی بدن، مولکول های راکتیو ممکن است آزاد شده و می توانند در بدن انباشته شوند. این امر می تواند باعث ایجاد تجمع اکسیداتیو شده و به بیماری هایی چون دیابت نوع 2 و سرطان بیانجامند.

آنتی اکسیدان ها ترکیب های طبیعی از مواد غذایی هستند که شامل ویتامین ها، فنولیک اسید ها و فلاونوئید ها شده و می توانند مواد مولکول های راکتیو را از بدن حذف کنند. تحقیقات نشان داده اند که رژیم غذایی حاوی مقادیر بالای آنتی اکسیدان می توانند باعث جلوگیری از بروز بیماری های مزمن شوند.

گل ها، میوه و برگ های درخت آقطی سیاه منابعی غنی برای آنتی اکسیدان ها هستند. به عنوان مثال، آنتی اکسیدان «آنتوسیانین» که در میوه های این گیاه فراوان است و 3.5 برابر خاصیت آنتی اکسیدانی بیشتری به نسبت ویتامین E دارد.

یکی از تحقیقات صورت گرفته 15 نوع مختلف میوه این گیاه را مقایسه می کند و در تحقیقات صورت گرفته در زمینه انواع نوشیدنی ها، نشان می دهد نوشیدنی  گرفته شده از میوه این گیاه حاوی آنتی اکسیدان های فراوان تری است.

در تحقیقاتی دیگر، اثبات شده که خاصیت آنتی اکسیدانی در افرادی که در یک ساعت گذشته 400 میلی گرم از شربت آقطی را نوشیده اند، بیشتر از دیگر افراد است. تحقیقی دیگر که بر روی موش ها صورت گرفت که نشان داد عصاره آقطی و آقطی سیاه باعث کاهش التهاب و تخریب بافت اکسیداتیو می شود.

با اینکه تحقیقات آزمایشگاهی بر روی قسمت های مختلف این گیاه انجام شده است، امّا تحقیقات بر روی حیوانات و انسان بسیار محدود بوده است. روند پخت و پز آقطی مانند عصاره گیری، گرما دادن و آب گیری می توانند در کاهش خاصیت آنتی اکسیدانی گیاه اثر بگذارند. به علاوه، محصولاتی مانند شربت، آب میوه، چای و مربای این گیاه خواص کمتری به نسبت نتایجی که در آزمایشگاه حاصل شده نشان داده است.

آقطی سیاه

ممکن است برای سلامتی قلب مفید باشد

گیاه آقطی نشان داده که می تواند تاثیرات مثبتی بر سلامتی روی قلب و عروق داشته باشد. تحقیقات نشان داده اند که آب آقطی می تواند سطوح چربی در خون را کاهش داده و کلسترول را به شدت کم کنند. به علاوه، رژیم غذایی حاوی مقادیر زیاد فلاونوئید مانند آنتوسیانین ها می تواند باعث کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی باشد.

با این وجود، تحقیقی بر روی 24 نفر صورت گرفت که میزان 400 میلی گرم از عصاره این گیاه را که معادل 4 میلی لیتر از آب آن است، سه بار در روز و برای 2 هفته مصرف کردند. با این حال کاهش محسوسی در میزان کلسترول آن ها دیده نشد.

اما تحقیقاتی دیگر بر روی موش های دارای کلسترول بالا نشان داد که رژیم غذایی دارای آقطی سیاه میزان کلسترول درون کبد و آئورت را کاهش داده امّا بر روی کلسترول خون تاثیری نداشته است.

در تحقیقاتی دیگر بر روی موش ها مشاهده شد که موش هایی که از عصاره این گیاه استفاده کردند، ریسک کمتری از آسیب پذیری بافت های بدن در برابر فشار خون را بروز دادند.

علاوه بر همه این ها نشان داده شده که میوه های گیاه آقطی، باعث کاهش اوریک اسید در خون می شوند. اوریک اسید رابطه مستقیمی با افزایش فشار خون داشته و تاثیرات منفی بر سلامت قلب می گذارد.

گیاه آقطی می تواند باعث افزایش ترشح انسولین شده و سطح قند خون را ثابت نگه دارد. البته دیابت نوع 2 یکی از عوامل اصلی برای مشکلات قلبی است. کنترل قند خون برای جلوگیری از این شرایط بسیار حیاتی است.

تحقیقاتی دیگر نشان داد که گل های گیاه آقطی، آنزیم آلفا-گلوکوسیداس را مهار کرده و می تواند باعث کاهش سطح قند خون شود. به علاوه، تحقیقات صورت گرفته بر روی موش های دارای دیابت، نشان داده است که آقطی بر روی کنترل قند خون آن ها موثر بوده است.

البته با همه این موارد نیاز است تحقیقات دقیق تری در خصوص انسان ها صورت گیرد تا بتوان به صورت صد در صد گفت این گیاه در کاهش تعداد حملات قلبی مفید است.

آقطی سیاه

دیگر مزایا برای سلامتی

گزارش های فراوان دیگری از مزایای درخت آقطی برای سلامتی وجود دارد، البته بسیاری از آن ها دارای مدارک تحقیقاتی و علمی محدودی هستند:

  • کمک به مبارزه با سرطان: هر دو نوع آمریکایی و اروپایی آقطی دارای خواص مهار کننده سرطان هستند و این امر در مطالعات آزمایشگاهی اثبات شده است.
  • مبارزه با باکتری های مضر: مشاهده شده است که میوه درخت آقطی مانع رشد باکتری هایی چون هلیکوباکتر پیلوری شده و می تواند علائم تورم سینوس ها و برونشیت را کاهش دهد.
  • حمایت از سیستم ایمنی بدن: مشاهده شده که گیاه آقطی به سیستم دفاعی و ایمنی بدن کمک می کند و این عمل با افزایش تعداد گلبول های سفید ناشی از مصرف این گیاه صورت می گیرد.
  • می تواند در برابر اشعه UV محافظت ایجاد کند: محصول پوست دارای عصاره آقطی می تواند عامل خوبی برای جلوگیری از اشعه های مضر آفتاب باشد. طبق تحقیقات SPF این ماده 9.88 است.
  • ممکن است باعث افزایش ادرار شود: گل های درخت آقطی به نظر تعدد ادرار را افزایش داد و میزان دفع را بیشتر می کنند. این عمل در موش ها آزمایش شده است.
  • ممکن است خواص ضد افسردگی داشته باشد: تحقیقات صورت گرفته بر روی موش ها نشان داده است که مصرف عصاره آقطی عملکرد و خلق و خوی موش را بهبود داده است.

در حالی که این نتایج جذاب هستند، تحقیقات بیشتر بر روی انسان ها برای اثبات خواص، مورد نیاز است. به علاوه، مهم است که بدانید در محصولات تجاری از این گیاه متد استانداردی برای میزان اندازه گیری مواد محتوی وجود ندارد. به عنوان مثال در نمونه ای تجاری که مدعی بود حاوی 762 میلی گرم بر لیتر از آنتوسیانین است، پس از بررسی های بیشتر تنها میزان 4 میلی گرم/لیتر دیده شد. در نتیجه تعیین میزان اثرگذاری محصولات تجاری موجود در بازار کار دشواری است.

آقطی سیاه

خطرات و عوارض جانبی آقطی و آقطی سیاه

در حالی که درخت آقطی و بخش های مختلف آن مزایای فراوانی برای سلامتی دارند، امّا برای مصرف آن ها خطراتی نیز وجود دارد. پوسته درخت، میوه نارس و دانه های دارای موادی چون لکتین می تواند در صورت مصرف زیاد، باعث ایجاد مشکلات معدوی شوند.

به علاوه درخت آقطی دارای موادی است که به آن ها سیانوژن گلیکوسید گفته می شود. این مواد می توانند در شرایط خاص سیانید آزاد کنند. سمی که گاهاً در هسته های زردآلو یا بادام یافت می شوند.

3 میلی گرم سیانید در هر 100 گرم از میوه تازه گیاه آقطی وجود دارد و در برگ های تازه آن این میزان حدود 3 تا 17 میلی گرم است. این میزان تنها 3% از دوز کشنده این ماده برای فردی به وزن 60 کیلوگرم است.

امّا محصولات تجاری و میوه پخته شده این گیاه حتی همین میزان کم سیانید را نیز ندارد و هیچ گزارشی مبنی بر کشته شدن بر اثر مصرف این گیاه وجود ندارد. علائم مصرف خام میوه و برگ ها و پوسته یا حتی ریشه این درخت حالت تهوع، استفراغ و اسهال هستند.

تنها یک گزارش از بیماری 8 نفر پس از مصرف آب میوه و برگ های نوع مکزیکی این گیاه وجود دارد. این هشت نفر دچار حالت تهوع، استفراغ، ضعف، گیجی و بی حسی شدند.

خوشبختانه، مواد سمی یافت شده در میوه درخت آقطی به سادگی توسط پختن از بین می روند. امّا شاخه ها، پوسته و برگ ها نباید به صورت پخته با آب گیری شده استفاده شوند.

اگر خود شما می خواهید برگ و گل درخت را جمع آوری کنید، ابتدا از تشخیص صحیح نوع آمریکایی یا اروپایی درخت آقطی اطمینان حاصل نمایید. چرا که دیگر گونه ها ممکن است دارای مواد سمی بیشتری باشند. به علاوه، در زمان مصرف حتماً پوسته و برگ ها را از میوه جدا کنید.

استفاده از آقطی برای کودکان و افراد زیر 18 سال و همچنین زنان باردار یا شیرده توصیه نمی شود. البته هیچ گونه گزارشی از آسیب این دسته از افراد وجود ندارد ولی اطلاعات کافی برای سلامت این گیاه برای این دسته نیز موجود میست.

جملات پایانی

در حالی که درخت آقطی دارای مزایای فراوانی برای سلامتی است، امّا بیشتر آزمایشات بر روی این گیاه در مقیاس آزمایشگاهی صورت گرفته اند و در حجم بالا بر روی انسان مورد آزمایش قرار نگرفته است.

بنابراین، استفاده از این گیاه برای شرایط خاص سلامتی توصیه نمی شود. شواهد معقول می گویند مصرف این گیاه برای کاهش علائم و مدت زمان آنفلوآنزا مفید است. به علاوه، این گیاه ممکن است برای سلامت قلب مفید بوده، وضعیت آنتی اکسیدان ها در بدن را بهبود بخشیده و خواص ضد سرطانی، ضد دیابت و ضد التهابی دارد.

گیاه آقطی علاوه بر همه موارد فوق می تواند یک افزودنی و طعم دهنده عالی در رژیم غذایی باشد که منبعی غنی از ویتامین C، فیبر و آنتی اکسیدان ها است.


ناباروری ثانویه چیست؟ شما یک فرزند دارید و حالا فرزند دیگری می خواهید. اما به دلایلی، با مشکلی در باروری دوم مواجه شده اید. ناتوانی در بارداری دوباره پس از تولد یک یا چند کودک، ناباروری ثانویه نامیده می شود. با توجه به مرکز کنترل بیماری های ایالات متحده  (CDC)، 11 درصد از زوج هایی که حداقل یک کودک داشته اند ممکن است مشکلات ناباروری ثانویه را داشته باشند. این تقریبا چهار میلیون از خانواده ها یا تقریبا نیمی از موارد ناباروری در ایالات متحده را شامل می شود. در این مقاله از بخش زنان و زایمان دکتر سلام، ما به بررسی ناباروری ثانویه و عوامل خطر بروز آن و راه هایی برای مقابله با این مشکل می پردازیم.

علل ناباروری ثانویه چیست؟

از بین بسیاری از عواملی که منجر به ناباروری ثانویه می شود، برخی از آنها مربوط به ناباروری زنان و برخی مربوط به ناباروری مردان است. همچنین مجموعه ای دیگر از مشکلات ناشناخته نیز وجود دارد.

ناباروری ثانویه

افزایش سن و بروز ناباروری ثانویه :

سن عامل مهمی است که در ناباروری ثانویه نقش دارد. یک زن با تخمکی متولد می شود که می تواند برای یک عمر از آن استفاده کند. اما با گذشت زمان، ذخایر تخمدان کاهش می یابد. این بدان معنی است که کیفیت و کمیت تخمک کاهش می یابد. بنابراین اگر مادر قبلا حاملگی را تجربه کرده است، یک فاصله طولانی پس از تولد یک کودک می تواند بر باروری تأثیر بگذارد.

 مسائل ساختاری در سیستم تولید مثل:

اندومتریوز، چسبندگی لگن، جراحی های شکمی قبلی و اختلالات در لوله فالوپ می تواند تا حد زیادی بر سیستم تولید مثل و در نتیجه باروری مؤثر باشد.

 عامل مردانه و بروز ناباروری ثانویه :

همانند باروری زن، باروری مرد نیز با توجه به کیفیت و کمیت اسپرم، با گذشت زمان، کاهش می یابد. این امر می تواند به دلیل افزایش سن، دارو یا وضعیت سلامتی باشد.

ناباروری ثانویه

 افزایش وزن:

وزن بیش از حد تأثیر زیادی بر توانایی فرد برای بارداری دارد. اضافه وزن موجب نارسایی تخمدان در زنان می شود و اختلال عملکرد نعوظ و کاهش تولید اسپرم در مردان را افزایش می دهد. سیگار نیز اثر مشابهی بر باروری دارد.

این نوع ناباروری می تواند یک نتیجه از هر یک از علل فوق یا ترکیبی از آنها باشد. گاهی اوقات شما یا حتی پزشک تان نمی تواند دلیل را دقیقا مشخص کنید. با این حال، شما نیاز به یک پزشک دارید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

زمان نقش مهمی در باروری دارد بنابراین شما باید در جستجوی درمان باشید. شما باید با یک متخصص مشورت کنید، اگر:

  • زیر 35 سال هستید و به مدت یک سال برای بارداری تلاش کرده اید و موفق نبوده اید.
  • بیش از 35 سال سن دارید و برای موفقیت در بارداری حداقل 6 ماه تلاش کرده اید.
  • دو سقط جنین متوالی داشته اید.
  • بیش از 30 سال دارید و سابقه دوره های ماهانه دردناک، سقط جنین، چرخه قاعدگی نامنظم یا بیماری التهابی لگنی را داشته اید. در چنین مواردی، پس از تولد یک فرزند، برای دومی باید بیش از یک سال انتظار بکشید.

ناباروری ثانویه

تاثیر عاطفی ناباروری ثانویه

هنگامی که شما با این نوع ناباروری برخورد می کنید، طبیعی است که با یک سری از عواطف مواجه شوید. ناتوانی در بارداری برای دومین بار می تواند منجر به آشفتگی های عاطفی و احساسات معمولی شود که شما آن ها را احساس خواهید کرد:

  • خشم، زیرا شما قبلا کودکی داشته اید، اما در حال حاضر فکرتان درگیر مسئله ای تازه شده است
  • ناامیدی، زیرا قبلا بارداری، خیلی راحت بوده است، اما در حال حاضر اینطور نیست
  • حسادت، چون که دوستان و بستگان شما به راحتی بیش از یک کودک دارند
  • جداسازی، با توجه به احساساتتان شما نمی توانید در هر گروهی قرار گیرید. مسائل مربوط به باروری می تواند رابطه شما را تحت فشار قرار دهد و شما احساس خستگی می کنید
  • احساس گناه می کنید زیرا شما نمی توانید برای فرزند خود یک خواهر یا برادر بیاورید
  • غم و اندوه، زیرا می فهمید که دیگر نمی توانید یک حاملگی شاد را تجربه کنید
  • درماندگی، به علت عدم موفقیت و برنامه ریزی برای دیدار با پزشک
  • غم و اندوه، برای از دست دادن فرصت داشتن یک فرزند دیگر
  • هنگامی که به دیدار کودک تازه متولد شده فردی می روید یا زمانی که فردی بارداری اش را اعلام می کند، رنج می برید

در میان تمام احساسات منفی، ممکن است احساس کمی امید نیز داشته باشید زیرا هر ماه یک شروع جدید است.

اگر فکر می کنید که با وجود تمام تلاش هایتان قادر به باردار شدن نیستید، وقت آن رسیده است تا به یک پزشک برای تشخیص دقیق تر مراجعه کنید.

ناباروری ثانویه

چگونه ناباروری ثانویه تشخیص داده می شود؟

روش های تشخیصی برای ناباروری ثانویه و ناباروری اولیه مشابه است و هر دو مورد باید مورد آزمایش قرار گیرد.

تشخیص در یک زن با انجام یک تحلیل جامع از چرخه قاعدگی انجام می شود. این امر به دنبال آزمایش های گسترده، از جمله هیستروسکوپی و یا هیستروسالپینگوگرام برای تشخیص حفره رحم و آزمونی برای بلاکیج لوله فالوپ  تشخیص داده می شود.

برای یک مرد، این امر شامل آزمایش برای اختلالات خون و تعداد اسپرم و یا تجزیه و تحلیل اسپرم است.

درمان این نوع ناباروری چیست؟

درمان این نوع ناباروری بستگی به علتی دارد که باعث آن می شود. گزینه های درمان احتمالی عبارتند از:

1. داروهای ناباروری:

داروهای خوراکی مانند لتروزول و کلومید (کلومیفن سیترات) باعث می شوند فولیکول های تخمدان را آزاد کنند تا آن ها تخمک را آزاد کنند.  داروهایی که می توانند تزریق شوند عبارتند از هورمون تحریک کننده فولیکول و هورمون لووتیونی، که باعث تولید تخمک های متعدد می شود.

2. تلقیح داخل رحمی (IUI):

تلقیح داخل رحمی (IUI) شامل جمع آوری یک نمونه مایع منی (از طرف همسر یا اهدا کننده)، متمرکز کردن و سپس قرار دادن آن در حفره رحم در زمان تخمک گذاری است. این امر به قرار دادن اسپرم نزدیک به لوله فالوپی که در آن بارور شدن اتفاق می افتد کمک می کند.

3. لقاح آزمایشگاهی (IVF):

در شرایط آزمایشگاهی ویژه برای ایجاد جنین، تخمک و اسپرم مخلوط و سپس به حفره رحم منتقل می شوند. گاهی اوقات، جراحی برای بهبود شانس باروری ضروری است. به جای اینکه تنها بر روش های درمانی بالا تکیه کنید، شما و همسرتان می توانید درمان های طبیعی برای درمان ناباروری را نیز امتحان کنید.

ناباروری ثانویه

اقدامات طبیعی علیه ناباروری ثانویه چیست؟

در زیر برخی از راه های طبیعی برای بهبود شانس باروری دوباره آورده شده است.

1. رابطه جنسی منظم:

رابطه جنسی منظم را حفظ کنید تا شانس باروری را افزایش دهید. آیا میل به داشتن رابطه جنسی ندارید؟ در هر زمانی که شما و همسرتان دوست دارید، این کار را انجام دهید، نه فقط 4 تا 5 روزی که شانس باروری وجود دارد.

2.  بهبود رژیم غذایی و شیوه زندگی:

شما و همسرتان باید یک رژیم سالم را دنبال کنید و سعی کنید وزن ایده آل خود را حفظ کنید. BMI  ایده آل شما باید در حدود 19 تا 25 باشد، یا برای بهبود شانس تخمک گذاری در برخی مواقع باید 20 تا 25 باشد.

از نوشیدن الکل و کشیدن سیگار خودداری کنید زیرا ممکن است اثرات منفی بر باروری داشته باشد. در صورت نیاز، ممکن است پزشک تان شما را به مرکز توانبخشی ارجاع دهد.

3.  احساسات خود را بپذیرید:

شما طیف وسیعی از احساسات را تجربه خواهید کرد، اما به یاد داشته باشید که شما تنها نیستید. پذیرش احساسات تان بخشی از مبارزه است. سعی کنید با پیوستن به یک گروه پشتیبانی، یا با صحبت با پزشک خود درباره گزینه های بهتر صحبت کنید.

ناباروری ثانویه

4.  داروهای گیاهی را مد نظر بگیرید:

اعتقاد داشته باشید که گیاهان آیورودیک باروری را بهبود می بخشند و احتمال ناباروری ثانویه را پایین می آورند. با این حال، آنها فاقد حمایت علمی هستند.

شاتاوری: این گیاه غنی از فیتواستروژن هایی است که شبیه به استروژن هایی هستند که به تنظیم قاعدگی و سیستم تولید مثل کمک می کنند. این گیاه برای درمان مسائل مربوط به استرس، یائسگی، باروری و شیردهی شناخته شده است.

کوهوش سیاه: درمانی برای ناباروری زنان است و اعتقاد بر این است که تخمک گذاری را بهبود می بخشد و تخمدان ها را تحریک می کند.

اشواگاندا: درمان ناباروری مردان، تاخیر در پیری، بهبود مقاومت در برابر عفونت و افزایش تحمل به استرس از مزایای آن است.

کاستبری: درمان ناباروری زنان است و برای تنظیم قاعدگی و تعادل هورمون های تولید مثل شناخته شده است.

ناباروری ثانویه

اگر چشم انداز مثبت داشته باشید داروها یا درمان های جایگزین بهتر است. امیدتان را از دست ندهید زیرا شما هنوز هم می توانید شانس داشته باشید، درست مانند جنیفر لوپز.

بسیاری مانند جنیفر هستند که از ناباروری ثانویه رنج می برند. اما با تشخیص دقیق و درمان مناسب، دوباره می توانند باردار شوند. پس بنابراین شما هم می توانید.

ناباروری می تواند ناراحت کننده باشد. سعی کنید باروری خود را قبل از مصرف داروهای گران قیمت یا جراحی هایی که می تواند یک مشکل فیزیکی برای شما، همسرتان و فرزند تان ایجاد کند، از طریق روش های طبیعی بازگردانید. با تغییر در رژیم غذایی، ورزش و سبک زندگی سالم زندگیتان را به سبک سالم برگردانید و کم تر خود را در معرض سموم قرار دهید. هنگامی که از لحاظ جسمی و ذهنی مناسب باشید، بقیه چیز ها نیز به آرامی به ثمر می رسند.

آیا تجربه ای برای به اشتراک گذاشتن و یا راهنمایی برای مادران در تلاش برای بارداری دوباره دارید؟ لطفا آنها را در بخش نظرات با ما به اشتراک بگذارید.

بهم ریختن هورمون زنانه

بدون دیدگاه


بهم ریختن هورمون زنانه می تواند باعث بروز مشکلاتی در بدن شود. بهم ریختن هورمون زنانه می تواند باعث اختلالاتی در روند بارداری و قاعدگی هر زنی گردد. هورمون ها مواد طبیعی هستند که در بدن تولید می شوند. آنها به انتقال پیام در بین سلول ها و اندام ها، کمک می کنند و بر بسیاری از فعالیت های بدن نیز تاثیر می گذارند. هر کسی، چه مرد و چه زن، دارای هورمون های جنسی هستند. در این مقاله از بخش سلامت زنان دکتر سلام، درباره هورمون های جنسی زنانه، نوسانات این هورمون ها در طول زندگی و علائم عدم تعادل هورمونی بخوانید.

انواع هورمون های جنسی زنانه و بهم ریختن هورمون زنانه

دو هورمون جنسی مهم در زنان، استروژن و پروژسترون می باشد. اگرچه هورمون تستسترون، هورمونی مردانه می باشد اما در بدن زنان نیز تولید می شود و به مقدار کمی مورد نیاز است.

بهم ریختن هورمون زنانه

استروژن و بهم ریختن هورمون زنانه

استروژن، اصلی ترین هورمون زنانه می باشد که به مقدار زیادی توسط تخمدان ها تولید می شود اما مقدار کمی از این هورمون توسط غدد آدرنال و سلول های چربی تولید می شود. در طول دوران بارداری، جفت نیز استروژن تولید می کند.

استروژن نقش خیلی بزرگی را در رشد تناسلی و جنسی دارد که شامل موارد زیر می باشد:

  • بلوغ
  • قاعدگی
  • بارداری
  • یائسگی

استروژن همچنین بر روی موارد زیر نیز تاثیر می گذارد:

  • مغز
  • سیستم قلبی عروقی
  • مو
  • سیستم عضلانی اسکلتی
  • پوست
  • مجاری ادراری

سطح استروژن، توسط آزمایش خون می تواند تعیین شود و این در حالی است که از فردی به فرد دیگر، متفاوت می باشد، این موارد در محدوده نرمال در واحد پیکوگرام در هر میلی لیتر (pg / ml) محسوب می شود:

  • زن بالغ، پیش از یائسگی 15 تا 350 pg / mL
  • زن بالغ، پس از یائسگی: <10 pg / mL
  • مرد بالغ: 10تا 40 pg / mL

سطوح در طول چرخه قاعدگی به شدت متفاوت است.

بهم ریختن هورمون زنانه

پروژسترون

رحم ، بعد از تخمک گذاری، شروع به تولید هورمون جنسی زنانه پروژسترون می کند. در طول دوران بارداری، جفت نیز مقداری پروژسترون تولید می کند.

پروژسترون در موارد زیر نقش دارد:

  • آماده سازی دیواره داخلی رحم برای القاء تخمک
  • پشتیبانی از بارداری
  • سرکوب تولید استروژن پس از تخمک گذاری

سطح پروژسترون، توسط آزمایش خون می تواند تعیین شود. محدوده طبیعی بر حسب نانوگرام در هر میلی لیتر است:

 محدوده   مرحله
 0.1 تا 0.3  ng/ml  قبل از بلوغ
 0.1 تا 0.7 ng/ml  در طول اولین مرحله از دوره قاعدگی
2 تا 25 ng/ml  در حین تخمک گذاری (مرحله لوتئال چرخه)
 10تا 44 ng/ml  سه ماهه اول بارداری
 19.5تا 82.5 ng/ml  سه ماهه سوم بارداری
 62 تا 290 ng/ml   سه ماهه سوم بارداری

بهم ریختن هورمون زنانه

تستوسترون

غدد آدرنال و رحم، مقدار کمی تستوسترون تولید می کنند. این هورمون در چندین فعالیت بدن، نقش دارد. از جمله:

  • تمایل جنسی
  • تنظیم دوره قاعدگی
  • تقویت استخوان ها و عضلات

یک آزمایش خون، سطح تستوسترون را تعیین می کند. مقدار طبیعی این هورمون در زنان، 15 تا 70 نانوگرم در دسی لیتر( ng/dl ) می باشد.

تغییر نقش هورمون ها و بهم ریختن هورمون زنانه در طول زمان زندگی یک زن

هورمون های جنسی زنانه برای بیشتر عملکرده های بدن ضروری و اساسی هستند. اما نیازهای هورمونی، با گذر از دوره کودکی و  ورود به مرحله بلوغ تغییر می کند. این هورمون ها در صورت بارداری یا زایمان یا شیردهی تغییر می کنند و به تغییرات خود تا زمانی که به یائسگی می رسید، ادامه می دهند. این تغییرات طبیعی هستند و به هیچ عنوان غیر منتظره نیستند.

بهم ریختن هورمون زنانه

بلوغ

افراد با یکدیگر تفاوت دارند اما بیشتر زنان، در سنین بین 8 تا 13 سال وارد مرحله بلوغ می شوند و این به علت هورمون ها می باشد.

هورمون لوتئینیزه (LH) و هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH) در غده هیپوفیز تولید می شوند. تولید در مرحله بلوغ افزایش می یابد، که به نوبه خود باعث تحریک هورمون های جنسی – به خصوص استروژن می شود.

بهم ریختن هورمون زنانه و افزایش این هورمون ها، بر موارد زیر، تاثیر می گذارد:

  • بزرگ شدن پستان ها
  • رشد موهای ناحیه شرمگاهی و زیر بغل
  • جهش رشدی
  • افزایش چربی بدن به خصوص در نواحی کمر و ران
  • بلوغ تخمدان ها، رحم و واژن
  • شروع دوره قاعدگی

قاعدگی و بهم ریختن هورمون زنانه

اولین دوره از دوران قاعدگی، معمولا دو یا سه سال بعد از رشد پستان ها، آغاز می شود. اگرچه افراد با یکدیگر فرق دارند، اما بیشتر زنان در سنین بین 10 تا 16 سال،  اولین دوره قاعدگی خویش را تجربه می کنند.

مرحله فولیکولی

هر ماه، دیواره رحم، خودش را برای القاء تخمک آماده می کند. زمانی که تخمکی برای القاء وجود نداشته باشد، سطح ترشح هورمون های استروژن و پروژسترون پایین می ماند. این حالت، باعث ریزش دیواره رحم می شود. روزی که خونریزی شما شروع می شود، اولین روز از دوره قاعدگی یا مرحله فولیکولی می باشد.

غده هیپوفیز شروع به تولید کمی FSH می کند و رشد فولیکول ها در تخمدان های شما را تحریک می کند. در هر فولیکول یک تخمک وجود دارد. با کاهش سطح هورمون های جنسی، تنها یک فولیکول می تواند به رشد خود ادامه دهد.

همانطور که  فولیکول استروژن بیشتری تولید می کند، فولیکول های دیگر از بین می روند. سطوح بالاتر استروژن موجب افزایش LH می شود. این مرحله حدود دو هفته طول می کشد.

مرحله تخمک گذاری

در اینجا، وارد مرحله تخمک گذاری می شویم. LH باعث پاره شدن فولیکول و آزاد شدن تخمک می شود. این مرحله در حدود 16 تا 32 ساعت طول می کشد. بارور شدن فقط حدود 12 ساعت پس از اینکه تخمک از تخمدان خارج شود، اتفاق می افتد.

مرحله لوتئال

مرحله لوتئال بعد از تخمک گذاری شروع می شود. فولیکول پاره شده، بسته می شود و تولید پروژسترون افزایش پیدا می کند. در این مرحله، رحم آماده دریافت تخم بارور شده می باشد. اگر این اتفاق نیفتد، تولید استروژن و پروژسترون دوباره کاهش می یابد و چرخه دوباره شروع می شود.

کل دوره قاعدگی حدود 25 تا 36 روز طول می کشد. خونریزی بین 3 تا 7 روز طول می کشد. اما این دو با یکدیگر، بسیار متفاوت هستند. چرخه شما ممکن است برای چند سال اول کاملا نامنظم باشد. همچنین در زمان های مختلف زندگی یا زمانی که از داروهای ضد بارداری هورمونی استفاده می کنید، نیز ممکن است متفاوت باشد و این می تواند به خاطر بهم ریختن هورمون زنانه باشد.

بهم ریختن هورمون زنانه

میل جنسی و پیشگیری از بارداری

استروژن، پروژسترون و تستوسترون همگی در میل جنسی زنانه که  شهوت جنسی نیز نامیده می شود و همچنین در عملکرد جنسی آنها، نقش دارند. به علت نوسانات هورمونی، زنان معمولا قبل از تخمک گذاری در اوج میل جنسی هستند.

استفاده از روش های پیشگیری هورمونی که بر میزان هورمون تاثیر می گذارند، معمولا باعث کم شدن شهوت جنسی می شوند. میل جنسی شما نیز ممکن است بعد از یائسگی کم شود.

انجام عمل جراحی به منظور برداشتن غدد فوق کلیوی یا تخمدان ها که باعث کاهش تولید تستوسترون می شوند، میل جنسی را در شما کم می کنند.

بهم ریختن هورمون زنانه

بارداری و بهم ریختن هورمون زنانه

در طول مرحله لوتئال چرخه قاعدگی، با افزایش پروژسترون، رحم  برای دریافت تخمک بارور شده آماده می شود. دیواره رحم ضخیم شده و از مواد مغذی و دیگر مایعات برای حفظ جنین، پر می شود.

پروژسترون گردن رحم را برای محافظت رحم از باکتری ها و اسپرم، ضخیم می کند. سطوح استروژن نیز بالاتر می رود، که باعث ضخیم شدن پوشش داخلی رحم می شود. هر دو هورمون به انبساط مجاری شیر در سینه کمک می کنند.

به محض لقاح تخم، بدن شما شروع به تولید هورمون گونادوتروپین کوریونی انسانی (hCG) می کند. این هورمونی است که در ادرار دیده می شود و برای تست بارداری مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین تولید استروژن و پروژسترون را افزایش می دهد، از قاعدگی پیشگیری می کند و به حفظ بارداری کمک می کند.

لکتوژن جفت انسانی (hPL) هورمونی است که توسط جفت تولید می شود. علاوه بر فراهم کردن مواد مغذی برای کودک، به تقویت غده های شیری برای تغذیه با شیر مادر نیز کمک می کند.

سطح هورمون دیگری به نام هورمون ریلکسین (Relaxin)  نیز در طول بارداری افزایش می یابد. Relaxin به القاء و رشد جفت کمک می کند و از انقباضات زود هنگام دهانه رحم جلوگیری می کند. با شروع درد زایمان، این هورمون به شل شدن عضلات لگن، کمک می کند.

بهم ریختن هورمون زنانه

پس از زایمان و دوران شیردهی

با پایان یافتن دوران بارداری، سطوح هورمون بلافاصله شروع به کاهش می کنند و در نهایت به سطح پیش از بارداری می رسند. کاهش ناگهانی و قابل توجه هورمون های استروژن و پروژسترون ممکن است عامل مهمی در بروز افسردگی پس از زایمان باشد.

تغذیه با شیر مادر باعث کاهش سطح استروژن و جلوگیری از تخمک گذاری می شود. با این حال، همیشه اینطور نیست، و باید برای جلوگیری از یک بارداری دیگر، از روش های پیشگیری استفاده کنید.

مرحله قبل از یائسگی و دوران یائسگی و بهم ریختن هورمون زنانه

در دوران قبل از یائسگی که منجر به یائسگی می شود، تولید هورمون در تخمدان های شما کاهش می یابد. سطح استروژن شروع به نوسان می کند در حالی که سطح پروژسترون کاهش یکنواختی دارد.

همانطور که سطح هورمون کاهش می یابد، واژن ممکن است روان بودن و لیزی کمتری داشته باشد. بعضی افراد کاهش میل جنسی را تجربه می کنند و چرخه قاعدگی آنها نامنظم می شود.

هنگامی که به مدت 12 ماه، دوره قاعدگی نداشته باشید، وارد مرحله یائسگی شده اید. در این زمان، هر دو هورمون استروژن و پروژسترون در سطح پایین یکنواختی دارند. این حالت معمولا در حدود سن 50 سالگی اتفاق می افتد. اما مانند مراحل دیگر زندگی، این نیز ممکن است در هر فردی، متفاوت باشد.

با کاهش یافتن هورمون ها پس از یائسگی، ممکن است خطر ابتلا به بیماری هایی مانند نازک شدن استخوان ها (پوکی استخوان) و بیماری های قلبی عروقی افزایش یابد.

بهم ریختن هورمون زنانه

زمان بهم ریختن هورمون زنانه

هورمون ها به طور طبیعی در طول زندگی دچار نوسان می شوند که معمولا منجر به پیامدهایی می شود که انتظار داریم. مانند:

  • بلوغ
  • بارداری
  • شیر دهی
  • پیش از یائسگی و یائسگی
  • استفاده از داروهای ضد بارداری هورمونی یا هورمون درمانی

اما بهم ریختن هورمون زنانه گاهی اوقات نشانه ای از یک چیز جدی تر و مهم تری است، مانند:

سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)

این شایع ترین اختلال غدد درون ریز در زنان جوان و بهم ریختن هورمون زنانه است. PCOS باعث بی نظمی چرخه قاعدگی می شود و در روند بارداری، اختلال ایجاد می کند.

بهم ریختن هورمون زنانه

تولید بیش از حد آندروژن:

این یکی از هورمون های مردانه است که در صورت ترشح بیش از حد، باعث بی نظمی در قاعدگی، ناباروری، بروز آکنه و الگوی طاسی مردانه می شود.

هیرسوتیسم  یا Hirsutism:

افزایش رشد مو در صورت، سینه، شکم و پشت است که ناشی از تولید بیش از حد هورمون های مردانه می باشد و گاهی اوقات هم ممکن است نشانه ای از سندرم تخمدان پلی کیستیک ( PCOS) باشد.

سایر شرایط اساسی عبارتند از:

  • هیپوگنادیسم :کمبود هورمون های زنانه
  • سقط جنین یا حاملگی غیرطبیعی
  • بارداری چندگانه (دوقلوها، سه قلو یا بیشتر)
  • تومور تخمدان

بهم ریختن هورمون زنانه

چه زمان باید به پزشک مراجعه کرد

شما همیشه باید یک بار در سال به پزشک متخصص زنان به منظور بررسی سلامتی خود، مراجعه کنید. پزشک می تواند این تغییرات را مورد بحث قرار دهد و به سوالات دیگر شما نیز پاسخ دهد.

در صورت مشاهده علائم غیر معمولی، منتظر معاینه سالیانه خود نشوید و در صورت تکرار این علائم به پزشک مراجعه کنید:

  • بیماری صبحگاهی یا علائم دیگر حاملگی
  • کاهش میل جنسی
  • خشکی واژن یا احساس درد در طول رابطه جنسی
  • افزایش بی نظمی در چرخه های قاعدگی
  • به سختی باردار شدن
  • درد لگن
  • ریزش مو یا رشد مو در صورت یا بدن
  • افسردگی پس از زایمان
  • علائم طولانی مدت یائسگی که زندگی شما را مختل کرده است

تجربیات خود را با کاربران دکتر سلام به اشتراک بگذارید. در مواقعی که هورمون های شما بهم می ریزد از چه روش های سنتی استفاده می کنید؟ آیا درمان گیاهی و خانگی برای این عارضه می شناسید؟! منتظر تجربیات شما عزیزان هستیم.


در مورد کلوئید چه می دانید؟ آیا می دانید به این عارضه جای زخم هم گفته می شود؟ آیا با راه های درمان جای زخم آشنایی دارید؟ یک کلوید زخمی است که بر روی زخم در حال ترمیم ایجاد می شود. این زخم  اغلب بزرگ، براق و در یک نقطه یا خط از پوست بالا می آید. کلوئید ها به عنوان آسیب های پوستی در مرحله التیام شناخته می شوند، اما اغلب آنها به طور قابل توجهی بزرگتر از بریدگی یا زخم اصلی می باشند. در این مقاله از بخش زیبایی های دکتر سلام به بررسی این عارضه پوستی می پردازیم.

کلوئید چیست؟

کلوئید، معمولا از پوست طبیعی شما تیره تر است و همچنین می تواند خارش داشته باشد. آنها بیشتر افرادی را که دارای پوست های تیره تر هستند تحت تاثیر قرار دهند و اغلب در افراد زیر 30 سال رخ می دهند. مناطقی از پوست که بیشتر در معرض خطر هستند، گوش ها، گونه ها، سینه، شانه ها و بالای بازو ها هستند.

5  تا 15 درصد زخم های به همراه کلوئید، بهبود می یابند. این برآمدگی های بزرگ نباید با زخم های هیپرتروفی که در محدوده زخم اولیه قرار دارند، اشتباه گرفته شود و ممکن است خودشان از بین بروند. در عوض، جای زخم ها از نظر تومورهای پوستی، غیر سرطانی (خوش خیم) هستند. آنها می توانند هر زمانی حتی تا یک سال پس از زخم اصلی باقی بمانند. جای زخم به سرطان تبدیل نمی شود. آنها از پوستی تشکیل شده اند که به سادگی دارای بسیاری از الیاف اتصالی اضافی، به نام کلاژن هستند.

کلوئید

آیا خالکوبی می تواند به کلوئید تبدیل شود؟

این زخم های ناخوشایند به احتمال زیاد هنگامی ایجاد می شوند که پوست در معرض خطر سختی قرار می گیرد، مانند سوختگی یا سوراخ شدن. با این حال، از آنجایی که در طی فرآیند بهبودی، زخم های برآمده ایجاد می شوند هر گونه آسیب به پوست می تواند خطر ابتلا به جای زخم را افزایش دهد. خدمات بهداشتی ملی در انگلستان، توصیه می کند که اگر دچار زخم های کلوئیدی هستید، خالکوبی نکنید.

آیا می توانید آنها را از بین ببرید؟

برخی از درمان های معمولی وجود دارد که ممکن است به درمان جای زخم ها کمک کند. در برخی موارد، شما می توانید جای زخم را به طور دائم حذف کنید. بسیاری از افراد، حداقل در کوتاه مدت به درمان های اولیه پاسخ مثبت می دهند. با این حال، هر دو رویکرد معمول و طبیعی، موفقیت محدودی در حذف جای زخم ها و عدم بازگشتشان دارند. علائمی وجود دارد که نشان دهنده این است که شما مستعد بروز جای زخم در بدنتان هستید. اگر این علائم را بشناسید، می توانید از جای زخم ها جلوگیری کنید.

نشانه ها و علائم کلوئید

جای زخم در ظاهر از فردی به فرد دیگر متفاوت است. آنها به آرامی طی چند ماه تا یک سال رشد می کنند و پس از مدتی ممکن است کوچکتر شوند. به طور کلی، علائم جای زخم عبارتند از:

  • بافت بزرگ، برآمده و زخم بالا آمده که بیشتر بر روی زخم اولیه رشد می کند.
  • پوست براق و بدون مو بر روی زخم
  • بافت زخمی قرمز، بنفش، صورتی یا قهوه ای که اغلب تیره تر از رنگ پوست طبیعی شماست (هیپرپیگمانتاسیون)
  • نرم و به شکل لاستیک که با لمس کردن تغییر شکل می دهد.
  • احساس خارش یا سوزش در زخم (پروریتوس)
  • رشد ناگهانی زخم طی یک دوره چند ماهه تا یک ساله

کلوئید

علل و عوامل خطر

محققان واقعا نمی دانند که علل واقعی ایجاد جای زخم، به جز آسیب های پوستی چیست. برخی از ژن های مرتبط با جای زخمها وجود دارند، اما علت ژنتیکی خاصی وجود ندارد. جای زخم به احتمال زیاد از ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی ایجاد می شود.

عوامل خطر برای جای زخم عبارتند از:

  • پوست تیره
  • نژاد آسیایی یا لاتین
  • تشکیل توده ای از کلوئید
  • بهبود دیر هنگام زخم، به ویژه در گوش ها، صورت و قسمت فوقانی بدن
  • سن 10 تا 30 سال
  • اعضای خانواده با سابقه جای زخم
  • زخمی ناشی از آکنه، آبله مرغان، سوراخ شدن، جراحی، سوختگی، خش و واکسن
  • حاملگی

درمان کلوئید

درمان جای زخم ممکن است بستگی به اینکه زخم چه مقدار شما را آزار داده است، چقدر بزرگ است و چه درمان هایی قبلا انجام داده اید، داشته باشد. گزینه های ممکن عبارتند از:

  • تزریق کورتیکواستروئید. این دارو به زخم تزریق می شود. این روش اغلب اولین گزینه درمانی است و بسیاری از مردم متوجه بهبود در اندازه زخم می شوند.
  • حذف جای زخم به وسیله جراحی. این معمولا همراه با تزریق کورتیکواستروئید یا سایر روش های دیگر از جمله اشعه برای جلوگیری از بازگشت کلوید است.
  • پوشش سیلیکون. سیلیکون برای ساخت ورقه های ژله ای یا پوششی استفاده می شود که کل پوست تحت تاثیر جای زخم را پوشش می دهد. ورقه ها می توانند اندازه آنها را به طور قابل توجهی کاهش دهند.
  • فشرده سازی. قالب های سفارشی ممکن است برای ایجاد فشار بر روی جای زخم مناسب باشد. با گذشت زمان، ممکن است جای زخم کاهش یابد.
  • کریوتراپی. انجماد جای زخم با نیتروژن مایع ممکن است باعث کاهش اندازه زخم شود.
  • اینترفرون یا درمان با فلوئوروآرکیل 5. این داروها به طور مستقیم به زخم تزریق می شوند تا آن را کوچک کنند. این نوع از درمان به عنوان درمان درونی است.
  • درمان با ایمیکویمود. این یک کرم جای زخم است که به منظور کاهش زخم یا جلوگیری از تشکیل جای زخم پس از جراحی بر روی پوست اعمال می شود.
  • گزینه های دیگر. این درمان ها شامل داروهایی مانند:
  1. نوار فلوراندرونولاید (کردرن)
  2. بلومیسین
  3. تکرولیموس
  4. متوتریکسیت
  5. پنتوکسیفیلین
  6. کلشیسین
  7. وراپروم داخلی
  8. سیکلوسپورین
  9. پنی سیلامین دی
  • آرامبخش
  • میتومیسین سی موضعی

هستند.

حتی بهترین درمان های متعارف نیز همیشه جای زخم را به طور دائم حذف نمی کند. همه گزینه ها دارای شانس بالای بازگشت جای زخم پس از درمان هستند. با توجه به برنامه درمان، باید با پزشک خود صحبت کنید. اگر متوجه شدید که جای زخم در حال بازگشت است در اسرع وقت درمان را از سر بگیرید. درمان اولیه جای زخم در مرحله شکل گیری محتمل تر از زمانی است که کامل رشد کرده است.

کلوئید

5 درمان خانگی

نحوه خلاص شدن از شر جای زخم ها با برخی از روش های طبیعی برای خلاص شدن از زخم، همپوشانی دارد. با این حال، جای زخم ها از سلول های پوست ساخته می شوند که کمی متفاوت هستند و نسبت به زخم های معمولی بسیار قوی تر هستند. شما می توانید برخی از روش های خانگی زیر را امتحان کنید تا به کم رنگ تر شدن ظاهری و یا حتی کوچکتر شدن جای زخمتان کمک کنید. قبل از اینکه این درمان ها را شروع کنید، با پزشک خود صحبت کنید. برخی از افراد ممکن است واکنش بدی نسبت به درمان هایی که به طور مستقیم به پوست آنها اعمال می شود داشته باشند. اگر متوجه التهابات شدید پوستی، بدتر شدن جای زخم یا علائم آلرژی و عفونت شدید، از یک متخصص مراقبت های بهداشتی کمک بگیرید.

درمان های طبیعی جای زخم ها یا نکاتی که ممکن است بخواهید که امتحان کنید عبارتند از:

  1. عسل
  2. پیاز
  3. سیر له شده
  4. کرم رتینول خانگی
  5. از بین برنده های دیگر زخم

عسل

مدت زمان زیادی است که عسل برای التیام زخم ها استفاده می شود. این ماده دارای خواص ضد میکروبی است که می تواند به مبارزه با عفونت در آسیب های پوستی کمک کند. اگر چه تحقیقات انجام شده بر روی جای زخم محدود است، اما یک مطالعه تحقیقاتی نشان داد که مخلوط عسل و کالاتروپیک پروکرا در محدود کردن و بهبود زخم های کلوئیدی موثر بوده است.

علاوه بر این، مطالعاتی که بر روی عسل انجام شد، خواص ضد میکروبی و ضد التهابی عسل را نمایان کرد، که پتانسیل آن را برای درمان جای زخم بیشتر کرد. محققان معتقدند که اثر عسل بر جای زخم به علت خواص ضد التهابی آن است که ممکن است پوست را آرام کند. با این وجود، عسل ممکن است در طول روند بهبودی اولیه مفیدتر باشد.

همچنین یک مطالعه بالینی در کودکان نشان داد که عصاره عسل طالانگ نیز در متوقف کردن رشد یک زخم کلوئیدی موثر است.

  • دو تا سه بار در روز عسل را بر روی جای زخم بریزید.
  • از یک عسل خام، فرآوری نشده یا تیره ترین عسلی که می توانید پیدا کنید استفاده کنید تا بیشترین تاثیر را در به دست آوردن سلامتی تان داشته باشد.
  • در صورت نیاز می توانید مقدار بیشتری از آن را بکار ببرید.
  • هنگامی که منطقه بیش از حد چسبنده و یا کثیف شد، عسل را از روی آن ناحیه بشویید.

پیاز

چندین مطالعه بالینی، پیاز را یک درمان مفید برای جای زخم ها معرفی کرده اند. این احتمالا به این دلیل است که پیاز حاوی کورستین است که دارای اثرات ضد التهابی و آنتی اکسیدانی است. محققان استفاده از ژل عصاره پیاز را بر روی پوست بررسی کرده اند.

اگر چه ژل عصاره پیاز به طور مؤثر برای پیشگیری و درمان جای زخم مورد استفاده قرار گرفته است، اما مطالعات دیگری نشان داده است که ترکیب آن با داروهای سنتی کاهش سریع تر کلوئید را نشان داده است. مطالعه ای که در آن ژل به تنهایی موثر بود، شامل زنان آسیایی با زخم های زایمانی بر اثر سزارین بود. آنها 12 لیتر ژل عصاره پیاز موضعی را به مدت 12 هفته سه بار در روز استفاده کردند و به طرز قابل توجهی زخم های کمتری نسبت به افرادی که ژل پلاسبو مصرف می کردند، داشتند.

شما می توانید یک روش مشابه را در خانه امتحان کنید:

  • پیاز را به قطعات کوچک ببرید.
  • برای گرفتن آب آن ها با یک حوله تمیز بر روی آن ها فشار وارد کنید یا با آبمیوه گیر آب آن را بگیرید.
  • آب را بر روی کلوئید بریزید یا فقط حوله مرطوب را بر روی کلوید قرار دهید. اجازه دهید تا خشک شود.
  • پوست خود را بشویید.
  • تا چهار بار در روز تکرار کنید.

بوتاکس با سیر

سیر له شده

سیر دارای مزایای بالقوه زیادی برای پوست است. یافته های آزمایشگاهی نشان داد که ممکن است در مقایسه با بعضی از روش های جراحی معمول برای کلوئید، سیر نیز به همان مقدار موثر باشد و این باعث می شود که درمان مناسب و امیدوار کننده ای باشد.

  • چند حبه سیر را خرد کنید و آنها را مستقیما روی پوست بمالید.
  • اگر متوجه تحریک شدید شدید آن را پس از 15 دقیقه شستشو دهید.

کرم رتینول خانگی

رتینوئید ها از ویتامین A استخراج می شوند. مطالعات آزمایشگاهی نشان داده اند که می توانند الیاف موجود در کلوئید ها را بشکنند. شما می توانید، یک نسخه خانگی از کرم رینینول (یک نوع رتینوئید) موجود در فروشگاه ها را بسازید.

از بین برنده های دیگر زخم

بعضی شواهد وجود دارد که دیگر مواد مبتنی بر گیاه نیز می توانند با زخم ها مقابله کنند. اینها عبارتند از:

  • رزوراترول
  • چای سبز
  • اسید اولانیولیک
  • کرکومین
  • شیکونین (به دست آمده از Lithospermum erythrorhizon، یک گیاه چینی)
  • امودین (به دست آمده از ریواس هیمالیا، خولان سنبله و توت فرنگی ژاپنی)

شما همچنین می توانید روش های دیگری برای مدیریت کلوئید خود امتحان کنید:

  • استتار. اگر دوست دارید کلوئید ها را به دلیل ظاهر شان بپوشانید، می توانید از آرایش استفاده کنید تا رنگ آن را با رنگ پوستتان مطابقت دهید. در این صورت ممکن است کلوئید کمتر قابل دیدن باشد.
  • طب سوزنی. یک مطالعه، بهبود چشمگیری در خارش، رنگ و اندازه یک کلوئید پس از طب سوزنی را گزارش کرد. اگر شما قبلا کلوئیدی بر اثر سوراخ کردن بدنتان داشته اید، شورای طب سوزنی بریتانیا طب سوزنی را توصیه نمی کند.

آیا زخم های کلوئیدی همیشه خودشان از بین می روند؟

کلوئید ها خود به خود ناپدید نمی شوند. با این حال، ممکن است با گذشت زمان کوچکتر شوند و تفاوت رنگ کمتری با پوستتان پیدا کنند.

درمان جای زخم با جراحی نوین دکتر میقانی

پیشگیری از کلوئید

یادگیری نحوه خلاص شدن از کلوئید ها در وهله اول با یادگیری نحوه جلوگیری از آنها شروع می شود. اگر شما مستعد ابتلا به کلوئید هستید یا اگر کسی در خانواده شما کلوئید دارد، باید اقداماتی را برای جلوگیری از تشکیل کلوئید ها انجام دهید.

راه هایی برای جلوگیری از کلوئید ها عبارتند از:

  • اجتناب از آسیب به پوست، از جمله سوراخ کردن، خالکوبی و جراحی
  • مراقبت شدید برای جلوگیری از عفونت پس از آسیب های پوستی، از جمله جراحی
  • مالیدن داروها یا پماد پس از جراحی، با راهنمایی جراح یا متخصص پوست
  • پوشاندن زخم های جدید و یا کلوئید های ایجاد شده با لباس های تنگ یا ورق یا باند چسبنده
  • استفاده از کرم ضد آفتاب
  • ماساژ پس از عمل به مدت 10 دقيقه ودو بار در روز و تا 30 دقيقه و دو بار در هفته در نزديکي محل برش ممکن است به بهبود کمک کرده و از کلوئيد ها جلوگيري کند.

احتیاط

  • تحقیقات رسمی زیادی در مورد همه عوامل امیدوار کننده مبارزه با زخم وجود ندارد. هر گونه درمان طبیعی باید با احتیاط و با توجه راهنمایی ارائه دهنده خدمات بهداشتی تان مورد استفاده قرار گیرد.
  • در صورتی که حساسیت دارید، باید از هر نوع درمان طبیعی یا خانگی اجتناب کنید.
  • اگر در معرض درد، سوزش، تحریک، خارش، علائم عفونت یا هر علامتی که باعث نگرانی شما می شود، هستید، مراقبت های پزشکی را دنبال کنید.
  • با متخصص پوست خود در مورد گزینه های موثر و نحوه جلوگیری از بازگشت کلوئیدها پس از درمان صحبت کنید.


مشکلات رفتاری رایج در سگ ها چیست؟ پارس کردن، گاز گرفتن و مشکلات رفتاری بسیار دیگر در سگ اغلب به دلیل سوء تفاهم ها و بد اداره کردن صاحبان سگ می باشد. شاید شما به تازگی صاحب سگ شده اید، قصد دارید یک حیوان خانگی بگیرید یا تمایل دارید سگ خود را بهتر اداره و کنترل کنید. فهمیدن مشکلات رایج سگ ها اولین قدم برای راه حل مشکلات و کنترل کردن آنها می باشد. آموزش فرمان برداری اساسی به جلوگیری یا بهتر کنترل کردن این مشکلات کمک خواهد کرد در این مقاله از بخش حیوانات خانگی دکتر سلام با ما همراه باشید تا در این مورد بیشتر بدانید.

مشکلات رفتاری رایج در سگ و پارس کردن آنها

اغلب سگ ها به میزان متفاوتی پارس می کنند، زوزه می کشند و حتی ناله می کنند. پارس کردن زیاد به عنوان یک مشکل رفتاری مطرح شده است. قبل از اصلاح پارس کردن سگ در وهله اول مشخص کنید که چرا سگ واق واق می کند.

مشکلات رفتاری رایج در سگ

این موارد رایج ترین موارد است که یک سگ را وادار به پارس کردن می کند:

  • هشدار یا اعلام خطر
  • بازیگوشی و هیجان
  • جلب توجه کردن
  • اضطراب
  • خستگی
  • جواب دادن به سگ های دیگر

یاد بگیرید چطور پارس کردن بی مورد را کنترل کنید. درست است که مشکلات رفتاری رایج در سگ ها خسته کننده است اما استوار و صبور باشید. همچنین دستورات لازم برای آرام پارس کردن را به آنها اموزش دهید. موفق شدن و توجه به جزئیات مدتی طول خواهد کشید.

مشکلات رفتاری رایج در سگ و گاز گرفتن و جویدن اشیا

یکی دیگر از مشکلات رفتاری رایج در سگ ، جویدن اشیا است. جویدن و گاز گرفتن یک عمل طبیعی برای همه سگ ها می باشد. این فقط بخشی از رفتار و روش آنهاست. اما جویدن به سادگی می تواند به یک مشکل رفتاری تبدیل شود، البته اگر سگ تان با این کار، خرابکاری ایجاد می کند. اغلب علت های رایج گاز گرفتن و جویدن در سگ ها عبارت اند از:

  • دندان درآوردن توله سگ ها
  • خستگی یا انرژی زیاد
  • اضطراب
  • حس کنجکاوی (مخصوصا در توله ها)

 سگ خود را به جویدن چیزهای مشخص تشویق کنید. اسباب بازی های زیادی مخصوص جویدن برای آنها تهیه کنید و در دسترسشان قرار دهید. وسایل شخصی خود را دور از دسترس آنها نگه دارید. وقتی در خانه نیستید، سگ خود را در یک جعبه یا فضای محدود شده ای نگه دارید تا خرابکاری کمتری ایجاد کنند.

اگر سگ خود را در حال جویدن وسایلی که مخصوص جویدن نیستند، دیدید او را با یک صدای بلند صدا بزنید، سپس آن وسیله را با یک اسباب بازی تعویض کنید. یکی از مهمترین چیزهایی که می توانید انجام دهید این است که مطمئن شوید سگتان، ورزش و تحرک زیادی داشته است بنابراین انرژی اضافی تدریجا تحلیل می رود وکمتر به جویدن تحریک می شود.

مشکلات رفتاری رایج در سگ

حفر کردن و کندن:

اگر فرصتی به آنها داده شود اغلب سگ ها تا اندازه ای حفر کردن و کندن زمین را انجام می دهند. این یک موضوع غریزی است. گونه های مشخص مثل سگ های شکاری، به خاطر سابقه و پیشینه شکاری خود، بیشتر به کندن تمایل دارند. در کل اغلب سگ ها به دلیل های زیر زمین را حفر می کنند:

  • خستگی یا انرژی زیاد
  • ترس و اضطراب
  • جستوجو کردن آرامش و آسودگی (در محلی جا گرفتن و خنک شدن )
  • پنهان کردن وسایل شان (مثل استخوان یا اسباب بازی هایشان)
  • برای فرار کردن یا راهی بدست آوردن

اگر سگ تان حیاط منزلتان را بکند و گودال حفر کند می تواند برای شما خیلی ناامید کننده و ناراحت کننده باشد. سعی کنید علت کندن را مشخص کنید، سپس روی برطرف کردن علت کار کنید. زمان بیشتری را با سگتان بگذرانید، ورزش زیادی به او بدهید و روی آموزش های اضافی کار کنید. اگر حفرکاری چاره ناپذیر بود، جایی را برای سگ تعیین کنید که سگ بتواند یاد بگیرد که همین منطقه برای کندن قابل قبول است مثل یک صندوق پوشیده شده از شن.

مشکلات رفتاری رایج در سگ

مشکلات رفتاری رایج در سگ و اضطراب جدایی در آنها

اضطراب جدایی یک مشکل رفتاری رایج مطرح شده است. حرکاتی مثل زیاد صدا کردن، گاز گرفتن، دفع ادرار نامناسب و خروج مدفوع انواع خرابکاری است که زمانی که یک سگ از صاحبش جدا شده است می تواند رخ دهد. همه این اقدامات نتیجه ی جدایی نیست. علامت های درست اضطراب جدایی شامل موارد ذیل می باشد:

  • سگ مضطرب می شود زمانی که صاحبش برای بیرون رفتن اماده می شود.
  • بدرفتاری در 15 الی 45 دقیقه اول پس از رفتن صاحب سگ اتفاق می افتد.
  • سگ می خواهد صاحبش را دائما دنبال کند
  • سگ سعی می کند در هر زمان ممکن توسط صاحبش نوازش و لمس شود.

اضطراب جدایی، به آموزش اختصاصی، اصلاح رفتار و ورزش های حساسیت زدایی نیاز دارد. تجویز دارو در کیس های حاد تجویز می شود اما در آخرین مرحله از این روش درمان استفاده می کنند.

دفع ادرار و مدفوع نامناسب:

دفع ادرار و مدفوع نامناسب و بی جای سگ از جمله رفتارهای نا امید کننده آنها است. آنها می توانند ناحیه ای از خانه را خراب کنند حتی در مکان های عمومی و منزل دوستانتان. این موضوع خیلی مهم است که در مورد این رفتار سگ با دامپزشک مشورت کنید بخصوص به منظور مسایل سلامتی خود. اگر علت پزشکی برای این رفتار وجود نداشت سعی کنید علت رفتار را پیدا کنید که ممکن است یکی از عوامل زیر باشد:

  • تحریک دفع ادرار
  • علامت گذاری منطقه ای
  • اضطراب
  • جلب توجه
  • فقدان اسباب بازی مناسب

در توله ها دفع ادرار اجتناب نا پذیر است، مخصوصا قبل از سن 12 هفتگی. سگ های بزرگتر داستان دیگری دارند. خیلی از سگ ها اصلاح رفتار جدی نیاز دارند تا این عادت خود را رها کنند.

مشکلات رفتاری رایج در سگ

مشکلات رفتاری رایج در سگ و التماس کردن برای غذا

التماس کردن یک عادت بسیار بد است اما بسیاری از صاحبان سگ این مسئله را ترغیب می کنند. این عادت می تواند به چاقی و مشکلات گوارشی منجر شود. سگها التماس می کنند چون غذا را دوست دارند. اما ته مانده های غذا چیز دوست داشتنی نیستند. بله مقاومت کردن در برابر این عادت سخت است اما غذا دادن به سگ و گفتن عنوان” فقط همین یک بار” در دراز مدت مشکلاتی را به دنبال خواهد داشت. وقتی که شما به سگ یاد بدهید که التماس کردن مجاز است یک پیام بد به او منتقل می کنید.

قبل از اینکه بنشینید و غذا بخورید به سگ خود بگویید به جای خود برود. ترجیحا یک جایی که نتواند به غذا خوردن شما نگاه کند. اگر ضروری بود او را در یک اتاق دیگر محبوس کنید یا یک خوراک مخصوص به او بدهید تا غذا خوردن خود و خانوادتان کاملا تمام شود.

دنبال کردن:

تمایل سگ به دنبال کردن چیزهای محرک واقعا یک غریزه غارت گری است.خیلی از سگ ها، حیوانات دیگر، مردم و حتی ماشین ها را دنبال خواهند کرد. همه این ها می تواند به خطر یا نتیجه ویران کننده منجر شود.

شما ممکن است، قادر نباشید سگتان را از تلاش برای دنبال کردن باز دارید پس می توانید همراه با او قدم بردارید تا از فاجعه و خطر جلوگیری کنید.

  • افسار سگ خود را تمام مدت نگه دارید
  • به سگ آموزش دهید، زمانی که او را صدا می زنید به طرفتان بیاید
  • یک سوت یا وسیله ایی که صدا تولید کند در دست داشته باشید تا در مواقع لزوم توجه سگ را جلب کنید.

آموزش اختصاصی در طول دوره زندگی سگ به او یاد خواهد داد که قبل از هر چیز اول توجه اش را روی شما متمرکز کند.

مشکلات رفتاری رایج در سگ و پریدن:

توله سگ ها بالا و پایین می پرند تا به مادرشان برسند. یا ممکن است این حرکت را برای جلب توجه کردن انجام دهند. سگ ها همچنین بالا و پایین می پرند برای اینکه قدرت و تسلط خود را نشان دهند. پریدن یک سگ می تواند رنجش آور و حتی خطر ناک باشد.

روش های زیادی برای توقف پریدن سگ وجود دارد ولی همه آنها موفقیت آمیز نخواهد بود. بالا بردن یک زانو، قلاب کردن دست ها یا هل دادن سگ به یک طرف ممکن است در بعضی موارد مؤثر باشد، اما برای بعضی از سگ ها این اعمال پیام غلطی رو انتقال می دهد. پریدن اغلب به منظور جلب توجه می باشد.

بهترین روش: به سادگی دور شوید و سگ را نادیده بگیرید.نگاهش نکنید با او صحبت یا حتی نوازش نداشته باشید به کار خود ادامه دهید وقتی که آرام شد و سر جایش باقی ماند با آرامش یک پاداش به او بدهید.

مشکلات رفتاری رایج در سگ

گاز گرفتن:

سگ ها به دلایلی که ممکن است غریزی باشد، گاز می گیرند. توله سگ ها گاز می گیرند و روی سگ های دیگر و انسان ها می پرند. این کار آنها به منظور کاوش محیط اطراف خود و شناخت فضای اطراف می باشد. صاحبان سگ باید به آنها نشان دهند که گاز گرفتن عمل مجازی نمی باشد. انگیزه ی گاز گرفتن از موارد زیر نشات می گیرد:

  • ترس یا دفاع
  • درد یا بیماری
  • ادعای تسلط و قدرت
  • حفاظت از وسایل خود مثل استخوان، غذا

حمله و پرخاشگری:

سگ پرخاشگر علامت هایی دارد مثل خرناس کشیدن، دندان قروچه کردن، نشان دادن دندان ها، خیز زدن و در نهایت گاز گرفتن.

این مهم است که بدانید بدون در نظر گرفتن سابقه یا نژاد هر سگی، یک پتانسیل برای پرخاشگر شدن دارد. اما سگ های خشن و یا توله های آنها، تمایل بیشتری به نشان دادن رفتارهای خشونت آمیز نسبت به انسان ها و دیگر حیوانات دارند. دلایل خشونت یک سگ با دلایل گاز گرفتن و حمله کردن آنها یکسان است اما در کل سگ های خشن یک مسئله بسیار جدی تری است. اگر سگ شما تمایل به حمله و خشونت دارد با یک دامپزشک مشورت کنید زیرا ممکن است این مسئله ریشه در مشکلات سلامتی داشته باشد. سپس از یک مربی سگ ورزیده کمک بخواهید. اقدامات بسیار جدی باید انجام شود تا دیگران را از گزند سگ های خشن حفظ کرد.


بیشتر بخوانید:

فلوترهای ماده ژله ای پشت چشم

بدون دیدگاه


فلوترهای ماده ژله ای پشت چشم ، بافت های کلاژنی میکروسکوپی درون زجاجیه هستند که تمایل به ایجاد لکه و انداختن سایه بر روی شبکیه دارند و به صورت شناورهایی در بیمار ظاهر می شوند. شايع ترين علت ایجاد شناور ماده ژله ای پشت چشم در چشم پزشکي، جدا شدن زجاجیه  (PVD) و جدا شدن قسمت جلویی هيالوئيد پشتی از شبکيه است. این شرایط غالبا یک تهدید برای بینایی نیست. بیمارانی که علائم و نشانه های شناورهای زجاجیه را دارند، باید توسط چشم پزشک معاینه شوند. در این مقاله از بخش چشم پزشکی دکتر سلام به بررسی این موضوع می پردازیم.

آسیب شناسی ماده ژله ای پشت چشم

فلوتر ماده ژله ای پشت چشم یا PVD به علت سینرژیز زجاجیه (مایع سازی) و انقباض ناشی از افزایش سن است. علاوه بر این، تروما و یا آسیب به کره چشم نیز می تواند موجب شناوری زجاجیه شود.

 ماده ژله ای پشت چشم

فلوترهای (شناورهای) ماده ژله ای پشت چشم

شناوری زجاجیه به طور معمول بر بیماران با سن بالای 50 سال اثر می گذارد و شیوع آن تا سن 80 سالگی ادامه می یابد. خطر ابتلا به شناوری زجاجیه، در افرادی که نزدیک بین هستند، بیشتر است. علاوه بر این، چشم هایی که با یک بیماری التهابی بر اثر ضربه مستقیم به کره چشم مواجه هستند و یا چشمی که به تازگی تحت عمل جراحی قرار گرفته است نیز مستعد به ابتلا به شناوری زجاجیه هستند. به نظر می رسد که مردان و زنان به طور یکسان تحت تاثیر این مشکل قرار می گیرند.

اندام شناسی

سه بخش در چشم وجود دارد:

  • بخش قدامی
  • بخش پشتی
  • بخش زجاجی

 بخش قدامی شامل محتویات چشم در پشت قرنیه است. بخش پشتی شامل محتویات عنبیه تا جلوی لنز است. محفظه زجاجی حاوی محتویات چشم در پشت لنز است و محل شناور زجاجیه است.

ژل زجاجی که شامل الیاف کلاژن می باشد، به دلیل سن و عوامل مکانیکی، بخش زجاجی را که مسئول سینرژیس و انقباض است، تحت تاثیر قرار می دهد. الیاف با زجاجیه ترکیب می شوند و به سطح شبکیه متصل می شوند. با گذشت زمان، زجاجیه کاهش می یابد و این فیبرها روی سطح شبکیه می مانند. اغلب این فیبر ها شکسته می شوند و اجازه می دهند که زجاجیه جدا شود و همچنان به کاهش ادامه دهد.

در نهایت، زجاجیه نمی تواند حجم حفره ای که در آن قرار دارد را پر کند و این منجر به جداسازی زجاجیه از شبکیه می شود و باعث ایجاد فلوتر یا شناوری زجاجیه در این بخش می شود. اگر این روند به تدریج اتفاق افتد، علائم معمولا خفیف هستند و مورد توجه قرار نمی گیرند.

اما اگر فرایند جداسازی سریع باشد، یا چسبندگی غیر طبیعی بین زجاجیه و شبکیه وجود داشته باشد، PVD  می تواند رگ های شبکیه یا خود شبکیه را پاره کند.

 ماده ژله ای پشت چشم

بافت آسیب ‌شناسی ماده ژله ای پشت چشم

زجاجیه شامل 99٪ آب و چند نوع کلاژن فیبر II و نوع IX به همراه بسیاری از موکوپلی ساکارید ها و اسید هیالورونیک است که آب داخل زجاجیه را تشکیل می دهند. زجاجیه به اطراف شبکیه و پارس پلانا متصل است. علاوه بر این، به ماکولا، عصب بینایی و عروق نیز متصل شده است. قوی ترین پیوستگی در پایه زجاجیه است، در حالی که ضعیف ترین پیوند در امتداد عروق شبکیه است. بنابراین، جداسازی ها و شناوری ها در عروق شایع هستند و می توانند منجر به خونریزی زجاجیه شوند که با شناوری زجاجیه در یک زمان اتفاق می افتد. اتصالات زجاجیه-شبکیه از سلول های مولر موجود در غشای محدود کننده داخلی بوجود می آیند.

پیشیینه و فیزیک

بیماران اغلب گفته اند که شناورها، حباب ها، اشکالات، کلاغ ها یا لکه های تاریک را در طول حرکت چشم مشاهده می کنند که بیشتر با تاری دید و زمینه ای موقت در بینایی همراه است. زجاجیه جابجا شده در طول حرکت چشم، ورود نور را مختل می کند و یک سایه روی شبکیه ایجاد می کند که بیمار آن ها را به عنوان یک ساختار خاکستری مانند مو، اشکالات و تارهایی می بیند.

بررسی این موضوع باید شامل تشخیص تغییرات بصری شبکیه چشم مرتبط با میگرن باشد که می تواند با شناورهای جدید همراه باشد. سؤالات مهمی که باید در نظر بگیرید عبارتند از: برای چه مدتی این علائم اتفاق افتاده است؟ آیا این اتفاق قبلا افتاده است؟ آیا اخیرا جراحی چشم داشته اید؟ آیا فردی در خانواده تان سابقه جدا شدن شبکیه را دارد؟

آزمایش لامپ شکاف برای بررسی زجاجیه قدامی (نشانه شافر) مورد نیاز است و افتالموسکوپی غیرمستقیم با دندانه های اسکلرال می تواند از پارگی یا شکستن شبکیه جلوگیری کند. دید PVD در لامپ شکاف با یک لنز 90 دیوپتر می تواند با شناسایی یک رشته شناور خاکستری سیاه و سفید در زجاجیه انجام شود. این کار می تواند به بیمار در پیدا کردن شناور کمک کند. علائم شافر و خونریزی زجاجیه احتمال ایجاد پارگی شبکیه در جداسازی زجاجیه پشتی را افزایش می دهد.

ارزیابی

اگر نمی توان PVD  را مشاهده کرد یا خونریزی زجاجیه تاری دید ایجاد کرده است، به منظور جلوگیری از جدایی شبکیه و شناسایی PVD اولتراسونوگرافی توصیه می شود.

درمان و کنترل فلوترهای ماده ژله ای پشت چشم

درمانی برای PVD یا فلوتر زجاجیه یافت نشده است. اگر شبکیه دچار شکستگی شود، باید دستورالعمل های درمان را برای شکستگی یا پارگی دنبال کنید.

مدیریت بیمار باید شامل آموزش بیمار در مورد علائم جداسازی شبکیه مانند موارد زیر باشد:

  • افزایش شناورها
  • چشمک زدن
  • وخیم شدن وضعیت بینایی
  • یا ظهور یک پرده یا سایه در هر نقطه از محدوده بینایی

اگر این علائم در شما ایجاد شود، نیاز به بررسی فوری توسط چشم پزشک دارید.

اگر در بررسی ها، شکستگی یا خونریزی مشاهده نشود، یک آزمایش اسکلرال در 2 تا 4 هفته انجام می شود. اگر در 2 تا 4 هفته هیچ جداسازی ای دیده نشود، آزمایش قبلی را به فاصله 3 ماه و 6 ماه پس از شروع علائم اولیه تکرار می شود. اگر هیچ شکستگی در شبکیه دیده نشد، اما خونریزی شدید زجاجیه یا خونریزی شبکیه در محیط پیرامون وجود داشت، باید یک آزمایش مشابه در فاصله زمانی یک هفته، 2 تا 4 هفته، 3 ماه و 6 ماه پس از شروع علائم اولیه انجام شود. اگر هیچ شکستگی در شبکیه یافت نشد، اما خونریزی قابل توجهی در زجاجیه یا سلول های زجاجیه قدامی موجود بود، آزمایشات باید توسط متخصص شبکیه تکرار شود زیرا احتمال شکستگی شبکیه زیاد است.

 ماده ژله ای پشت چشم

تشخیص های مختلف

تشخیص های متفاوت شامل موارد زیر است:

  • فلوتر زجاجیه/ جدا شدن زجاجیه قدامی
  • خونریزی زجاجیه
  • پارگی شبکیه یا جداشدن

پیش بینی فلوتر ماده ژله ای پشت چشم

پیش بینی شناورهای زجاجیه یا PVD ها آسان است. اما پیش بینی زمانی سخت است که یک بیمار با خونریزی زجاجیه یا جدا شدگی شبکیه درگیر است. در عرض 3 ماه، علائم شناوری کاهش می یابد. حتی برخی علائم بیمار ممکن است ناپدید شوند. اگر نشانه ها کاهش نیابند و تا حد زیادی بینایی بیمار را تحت تأثیر قرار دهند، باید به وسیله یک متخصص شبکیه بررسی شوند.

آب مروارید و مسائل دیگر

بزرگترین نگرانی در مورد شناورهای زجاجیه، پتانسیل مربوط به آسیب شناسی شبکیه است که تهدیدی برای بینایی است. دو نمونه قابل ذکر سوراخ ماکولا یا جدا شدگی شبکیه است. این امر هنگامی رخ می دهد که الیاف زجاجیه نشکسته اند، اما منقبض شده اند و شدیدا به شبکیه چسبیده اند. این مشکلات اگر درمان نشوند، می توانند منجر به پیدایش علائم و از دست دادن چشمگیر و دائمی بینایی شوند.

در صورتی که شناورهای زجاجیه گسترش پیدا کنند، به منظور کاهش خطر از دست دادن دائمی بینایی بهتر است که برای ارزیابی مشکلتان فورا به یک چشم پزشک مراجعه کنید.

سایت

آخرین دیدگاه‌ها