آیا تاکنون دچار تنگی نفس شده اید؟ این حالت باعث می شود که حس کنید، هوای کافی به ریه های شما نمی رسد. به عبارت ساده تر، این تجربه ناخوشایند معمولا به عنوان “نفس نفس زدن” شناخته می شود. این کمبود هوا می تواند ترسناک باشد، چه یک بار اتفاق بیفتد و چه به یک مشکل در حال پیشرفت تبدیل شود. در این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام به بررسی تنگی نفس خواهیم پرداخت.

تنگی نفس چیست؟

تنگی نفس یک علامت است، نه یک بیماری دائمی و می تواند بدون بروز بیماری، به وجود بیاید، و یا می تواند نتیجه اصلی پیشرفت تدریجی بیماری های متعدد باشد. این علامتی بسیار رایج است و در حدود 25 درصد از بیماران دیده می شود. در اینجا یک لیست شسته و رفته از عواملی که منجر به تنگی نفس می شود، وجود دارد. گاهی اوقات تنگی نفس موقت و زودگذر است که معمولا پس از تمرین شدید ورزشی و یا قرار گرفتن در ارتفاعی بالاتر از حد طبیعی، اتفاق می افتد.

تنگی نفس

سایر موارد تنگی نفس میتواند شامل یک حمله ترسناک، آسم یا یک عفونت ریوی مانند ذات الریه باشد. ما قصد داریم به شما، برخی از بهترین روش های طبیعی برای بهبود تنگی نفس را معرفی کنیم، اما مهم است که توجه داشته باشید: اگر دچار عود تنگی نفس هستید، یا به تنگی نفس ناگهانی یا شدید مبتلا هستید، باید از نظر پزشکی، تحت درمان قرار بگیرید.

آیا تنگی نفس همان ارتوپنیا است؟

تنگی نفس، اغلب با “dysponea” اشتباه گرفته می شود  و آن احساس سختی یا دشواری در نفس کشیدن می باشد. یکی دیگر از تعاریف ساده تنگی نفس، نفس  نفس زدن یا به سختی نفس کشیدن می باشد.

تنگی نفس یک تجربه درونی است، به این معنی که هر فردی آن را به گونه ای متفاوت درک و توصیف می کند. تنگی تنفس ، مانند تنگی نفس پس از تمرینات شدید ورزشی، می تواند به طور معمول رخ دهد، اما به طور معمول، اگر با انجام یک سری تمریناتی که قابل تحمل هستند، دچار تنگی نفس شدید، می تواند نشانه ای از وجود یک بیماری باشد.

کد ICD-10 برای تنگی نفسR06.02  است.”ICD” یعنی طبقه بندی بین المللی بیماری ها. نفس نفس زدن با کد ICD-10، از سوی متخصصان بهداشتی برای شناسایی و ثبت وضعیت سلامتی مورد استفاده قرار می گیرد.

نفس نفس زدن می تواند با علائم دیگری، از جمله:

همراه باشد. وقتی فردی از تنگی نفس حرف می زند مانند بیماری که در بیمارستان می باشد، یعنی اینکه او در حال مبارزه با تنگی نفس است.

علائم تنگی نفس که ممکن است شما یا فردی دیگر داشته باشید، عبارتند از:

  • نفس نفس زدن بعد از یک تلاش فیزیکی یا به دلیل شرایط پزشکی
  • نفس کشیدن همراه با درد یا ناراحتی
  • تنفس سریع و سطحی
  • احساس خفگی در نتیجه مشکلات تنفسی
  • احساس اینکه هوای کافی به شما نمی رسد

این احساسات ممکن است با احساس انقباض، فشار یا سنگینی بر روی قفسه سینه همراه باشد. به یاد داشته باشید که وقتی تنگی نفس ناگهان رخ می دهد یا علائم تکرار شونده و یا شدیدی دارد، ممکن است نشانه ای از یک وضعیت وخیم پزشکی باشد که نیاز به مراقبت های اورژانسی دارد.

ارتوپنیا از لحاظ پزشکی به عنوان دشواری تنفسی شناخته می شود که در هنگام خواب اتفاق می افتد و زمانی که به پشت می خوابید، کاهش می یابد. این حالت در مواردی می تواند باعث نارسایی احتقانی قلب شود. تعریف دیگر ارتوپنیا، تنگی نفس است که در حالی که دراز کشیده هستید، رخ می دهد. تنگی نفس شبانه روزی (PND ) نوعی تنگی نفس است که باعث بیدار شدن فرد از خواب می شود و اغلب پس از یکی، دو ساعت که از خواب گذشت، این حالت اتفاق می افتد و معمولا با خوابیدن به پشت، کاهش می یابد.

تنگی نفس

علل این عارضه تنفسی چیست؟

همانطور که قبلا ذکر شد، تنگی نفس ممکن است به علت به زور نفس کشیدن (overexertion ) یا بودن در ارتفاع زیاد رخ دهد. در این موارد، تنگی نفس معمولا به راحتی قابل کنترل و زودگذر است. گاهی اوقات نیز تنگی تنفس یک علامت از وضعیت سلامت عمومی است. وضعیت سلامتی نیز می تواند باعث تنگی نفس شود.

علل رایج تنگی نفس حاد عبارتند از:

  • واکنش های آلرژیک
  • کم خونی یا کمبود جدی خون ناشی از کم خونی
  • اضطراب
  • آسم
  • مسدود شدن یا استشمام چیزی که باعث بسته شدن راه های هوایی شود.
  • سوراخ شدن ریه
  • قرار گرفتن در معرض مواد خطرناکی مانند مونوکسید کربن
  • حمله قلبی
  • نارسایی قلبی
  • فتق هیاتال
  • فشار خون ضعیف
  • ذات الریه و سایر عفونت های تنفسی
  • بارداری
  • آمبولی ریه ( وجود یک لخته خون در یکی از شریان های ریه)

برخی از علل شایع تنگی نفس مزمن که  معمولا به عنوان ضعف تنفس شناخته می شود و بیش از یک ماه طول می کشد عبارتند از:

  • آسم
  • کم خونی
  • تغییر شکل ریه
  • بیماری مزمن انسداد ریه (COPD )
  • مشکلات قلبی
  • فشار خون بالا در ریه ها (فشار خون ریوی)
  • سرطان ریه
  • چاقی
  • زخم ریه

تنگی نفس  معمولا در افراد مبتلا به بیماری های وخیم، پیشرفته یا کشنده، دیده می شود.

تنگی نفس

تشخیص و درمان تنگی نفس

هنگامی که برای تنگی نفس به پزشک مراجعه می کنید، یکی از اولین سوالاتی که پرسیده می شود این است که آیا این علائم را در حالت ورزش یا انجام کارهای شخصی و یا حتی در زمان استراحت،  تجربه کرده اید یا خیر. سوال دیگر این است که آیا تنگی نفس به صورت تدریجی بروز کرده یا اینکه نمی دانید واقعا از کجا پدید آمده است!

پس از پرسیدن سوالات کلیدی، پزشک احتمالا با انجام یک معاینه، به صدای ریه شما گوش می دهد. همچنین ممکن است یک تست عملکرد ریه (اسپیرومتری) انجام دهید، که میزان هوایی که می توانید به داخل ریه بکشید و میزان هوایی که می توانید بیرون دهید و اینکه با چه سرعتی هوا را به بیرون می دهید را اندازه گیری می کند.

آزمایش های اضافی دیگری که ممکن است انجام شود شامل الکتروکاردیوگرام (ECG)، اکسیمتری پالس، آزمایش خون، عکسبرداری با اشعه ایکس از قفسه سینه یا CT اسکن می باشد. درمان تنگی نفس به آنچه که پزشک تشخیص می دهد بستگی دارد.

6 درمان طبیعی

این درمان ها، راه های طبیعی برای بهبود تنگی نفس هستند اما هیچ وقت جایگزین مراقبت های اورژانسی که ممکن است ضروری هم باشند، نیستند. مهم است به یاد داشته باشید که تنگی نفس یک علامت است و نه یک بیماری، پس زمانی که می دانید چه چیزی باعث تنگی نفس می شود، باید به دنبال علت اصلی آن باشید.

1- بهبود کیفیت و جریان هوای محیط اطراف

آیا با ورود هوای تازه و تمیز به داخل خانه یا ماشین، احساس نمی کنید که راحت تر نفس می کشید؟ اگر کمی احساس خفگی می کنید، اجازه دهید تا هوای بیرون به داخل منزل بیاید یا برای هواخوری به طبیعت بروید. وجود گرد و غبار و حیوانات خانگی نیز در کیفیت هوای داخل منزل شما اثرگذار است. اگر احساس تنگی نفس دارید و در تماس با افراد سیگاری هستید، به سرعت محیط را ترک کنید. یکی دیگر از نکات ساده ای که ممکن است کمک کند این است که دمای هوای داخل ساختمان را کاهش دهید و سعی نکنید در محیطی گرم و خفه، نفس بکشید، حتی می توانید در این گونه مواقع، جلوی پنکه بنشینید.

2- استفاده از رطوبت سنج

اگر هوای منزل شما به علت استفاده از وسایل گرمازا در فصل زمستان، خیلی خشک است، می توانید از یک رطوبت سنج استفاده کنید. هوای مرطوبی که به وسیله دستگاه مرطوب کننده تولید می شود، می تواند به بهبود عبور هوای خشک از بینی کمک کند و نفس کشیدن را آسان تر کند. دستگاه های مرطوب کننده به منظور بهبود شرایط تنفسی ساخته شده اند. فقط مرطوب کننده را تمیز نگه دارید زیرا قادر به جذب کپک و باکتری می باشند. اگر  آلرژی یا آسم دارید، با پزشک خود درباره اینکه آیا دستگاه مرطوب کننده برای شما مناسب است یا خیر، مشورت کنید.

تنگی نفس

تمرینات مفید برای تنگی نفس

  • یکی از راه های بهبود تنگی نفس ناشی از سرفه و فعالیت بدنی این است که:
  • چانه خود را به سمت قفسه سینه متمایل کنید.
  • از طریق دهان، 10 مرتبه، نفس های کوتاه بکشید.
  • وقتی عضلات گردن، کمی تحت فشار قرار گرفتند، از طریق بینی نفس بکشید.
  • سه مرتبه با لب های چسبیده به هم، نفس را بیرون دهید.
  • چهار مرتبه، از طریق بینی بکشید.
  • با دهان باز و با صدایی شبیه به” آه” نفس خود را بیرون دهید.این عمل را 8 مرتبه انجام دهید.

این مراحل را سه مرتبه تکرار کنید.

یکی دیگر از تمرینات تنفسی مفید که فین فین تند و سریع نامیده می شود، به تقویت دیافراگم که عضله اصلی تنفسی شماست، کمک می کند. دهان خود را ببندید و سپس به مدت 15 تا 30 ثانیه هوا را از طریق بینی، به داخل و خارج بکشید. این تمرین را چندین بار انجام دهید، تا زمانی که به 60 ثانیه برسید.

همچنین می توانید از  تمرینات تنفسی دیگری که برای کاهش استرس مفید هستند و یا  از روش های دیگری مانند COPD ، استفاده کنید.

کاهش استرس و آرامش روزانه

علاوه بر تمرینات تنفسی، که برای کاهش استرس نیز عالی هستند، می خواهم برخی از تکنیک های دیگر که اثرات آرامش بخشی دارند را معرفی کنم، نظیر یوگا، مراقبه و مدیتیشن. این شیوه ها را می توانید در زندگی روزمره خود بگنجانید، تا بتوانید به صورت منظم از فوایدی که برای سلامتی دارند، بهره ببرید و احساس آرامش کنید تا تنفس مطلوب و آسان تری داشته باشید.

یک جسم پر از تنش و ناراحتی، با تنفس خوب و سالم، تناقض دارد، بنابراین هر آنچه را که می توانید به صورت روزانه انجام دهید تا از این تنش و ناراحتی رها شوید.

یکی از راه های عالی برای بهبود خلق و خو و سلامتی کلی، ماساژ می باشد. مقاله علمی که در سال 2018 منتشر شد، نشان داد که چگونه پس از یک ماساژ، سطح هورمون کورتیزول که سبب استرس می شود، کاهش می یابد، در حالی که سطح سروتونین و دوپامین ( انتقال دهنده های عصبی خوشحالی) افزایش پیدا می کنند.

تغییر بالش زیر سر

برای افراد مبتلا به تنگی نفس، به ویژه افرادی که مبتلا به orthopnea هستند (تنگی نفس در هنگام خوابیدن)، بالا نگه داشتن سر، می تواند به بهبود علائم کمک کند. به این منظور، می توانید از تعدادی بالش استفاده کنید و سرتان را تا سطحی که احساس راحتی بیشتری می کنید بالا بیاورید و باعث میشود راحت تر نفس بکشید.

وقتی احساس می کنید که نفس کشیدن برایتان دشوار است، ممکن است احساس خفگی کنید. در این حالت، می توانید پنجره ی نزدیکتان را باز کنید، یا به یک اتاق بزرگتر و یا به بیرون بروید و از مناظر بیرون لذت ببرید. این ها همه شیوه های ساده و در عین حال موثری برای به دست آوردن یک حس خوب و مفید از فضای باز است، که ممکن است از نفس کشیدن در یک اتاق، موثرتر باشد.

امتحان کردن طب فشاری یا طب سوزنی

کارشناسان عقیده دارند که هم طب فشاری و هم طب سوزنی، به برخی از افراد کمک می کنند تا کمتر احساس تنگی نفس کنند. طب فشاری و طب سوزنی، بر روی هر یک از مسیرهای داخل بدن که گفته می شود انرژی حیاتی در آنها جریان  دارد، تمرکز می کنند و  باعث بهبود جریان انرژی و مانع از انسداد این جریان می شوند. هر دو این روش ها، به طور کلی بسیار آرامش بخش و مفید هستند.

تنگی نفس

اقدامات پیشگیرانه در مورد تنگی نفس

اگر تنگی نفس شما بدون دلیل، ناگهانی و شدید است، به مراقبت اورژانسی نیاز دارید. در صورتی که تنگی تنفس شما همراه با درد قفسه سینه، تهوع یا غش همراه باشد، در معرض حمله قلبی یا آمبولی ریه قرار دارید.

اگر دچار تنگی نفس به علاوه علائم زیر هستید، حتما به پزشک مراجعه کنید:

  • خس خس سینه یا سرفه
  • مشکل تنفسی مخصوصا هنگامی که به پشت می خوابید
  • تب یا لرز بالا
  • تورم پا و مچ پا

اگر تنگی نفس مزمن شما بدتر شود، باید به پزشک خود مراجعه کنید.

جمع بندی و نتیجه گیری نهایی

تنگی نفس چیست؟ حالتی است که به زحمت و سختی، نفس می کشید. تنگی نفس یک علامت است، نه یک وضعیت سلامتی که میتواند حاد یا مزمن باشد و علل دیگری نیز داشته باشد.

آیا Orthopnea همان تنگی نفس است؟ Orthopnea نوعی تنگی نفس است که در هنگام دراز کشیدن به صورت صاف و طاق باز رخ می دهد.

هنگامی که شما علت تنگی نفس را بدانید، باید به کمک یک متخصص مراقبت های بهداشتی به علت اصلی آن پی ببرید.

برخی از راه های طبیعی برای بهبود تنگی نفس عبارتند از:

  • بهبود کیفیت و جریان هوای محیط اطراف
  • استفاده از رطوبت سنج
  • تمرینات مفید تنفسی
  • کاهش استرس و آرامش روزانه با تمرین یوگا، مراقبه، مدیتیشن و یا هر آنچه که بیشتر برایتان مفید است
  • تغییر زاویه یا چشم انداز شما
  • استفاده از طب فشاری، طب سوزنی و یا ماساژ درمانی

به یاد داشته باشید که اگر بدون هیچ دلیلی، دچار تنگی نفس می شوید، همیشه باید پیگیر مراقبت های اورژانسی باشید، به خصوص اگر تنگی نفس به طور ناگهانی رخ دهد، شدید باشد یا با علائم دیگری همراه باشد.


آیا می دانید قد و وزن کودک دختر باید چقدر باشد؟ آیا نمودار و جدول قد و وزن کودک دختر را بررسی کرده اید؟ آیا دارای فرزند دختر هستید؟ آیا شما نگران این موضوع هستید که فرزندتان به اندازه کافی قدبلند نیست و یا به عنوان یک کودک طبیعی، وزن کافی ندارد؟ آیا شما از قد و وزن ایده آلی که باید داشته باشد، گیج و سردر گم هستید؟ اگر شما یا افراد دیگری که آنها را می شناسید، این گونه سوالات را دارید، این مقاله از بخش سلامت کودک دکتر سلام را حتما بخوانید. در این مقاله نگاهی می اندازیم به اینکه چگونه می توانید مسیر رشد کودک دختر خود را دنبال کنید و از قد و وزن صحیح فرزندتان در چند سال اول زندگی او اطلاعاتی داشته باشید.

نمودار رشد قد و وزن کودک دختر

یک نمودار رشد قد و وزن کودک می تواند به شما در محاسبه یا تشخیص قد و وزن کودک دخترتان و مقایسه او با دیگر همسالانش کمک کند. این نمودار به شما و پزشک متخصص اطفال کمک خواهد کرد که  بدانید آیا این کودک با روندی منظم و سالم در حال رشد می باشد یا خیر. چنانچه پزشک متخصص اطفال متوجه تغییراتی شود، این تغییرات را به منظور انجام هرگونه اقدامات لازم و ضروری، به اطلاع شما می رساند.

قد و وزن کودک

پزشک متخصص اطفال از نمودار رشد قد و وزن کودک برای تعیین مراحل رشد و پیشرفت کودک استفاده خواهد کرد. این مراحل عبارتند از:

  • اندازه گرفتن وزن کودک در هر سنی
  • اندازه گرفتن قد کودک در هر سنی. برای اندازه گرفتن قد کودک، پزشک متخصص اطفال، کودک را به پشت دراز می کند و قد را در حالتی که کودک دراز است، اندازه می گیرد.
  • اندازه گرفتن دور سر کودک. پزشک متخصص اطفال، اندازه سر کودک را به وسیله یک متر کاغذی اندازه گیری می کند و متر را از پشت سر تا ابروهای کودک، به دور سر کودک میپیچد.

زمانی که نوزاد متولد می شود، پزشک متخصص اطفال، قد، وزن و دور سر کودک را مورد بررسی قرار می دهد و بر این اساس، نخستین علامت ها را در نمودار رشد فرزندتان وارد می کند.

قد و وزن کودک

آماده کردن نمودار رشد قد و وزن کودک شما

زمانی که کودک خود را از بیمارستان به منزل می برید، پزشک شما معاینات منظمی را برای بررسی سلامت کودک، برنامه ریزی خواهد کرد. پزشک متخصص اطفال، در هر یک از این معاینات، قد، وزن و دور سر کودک را اندازه گیری می کند. پزشک متخصص اطفال، با معاینه هر یک از این آیتم ها، در نمودار رشد کودک شما، قسمت مربوطه را علامت گذاری می کند.

با علامت گذاری های بیشتری که پزشک متخصص اطفال، در هر نوبت معاینه، بر روی نموار می گذارد، می تواند در هر مرحله، قد و وزن کودک را پیگیری کند. این نمودار، آگاهی هایی را مبنی بر چگونگی رشد کودک و چگونگی افزایش وزن او، در اختیار پزشک متخصص اطفال، قرار می دهد. میزان قد و وزن خوب در نمودار رشد، نشان از این دارد که کودک آن گونه که باید، تغذیه می شود. همچنین به این معنی است که مناسب با سن خودش، از رشد قدی خوبی برخوردار می باشد.

نمودار رشد قد و وزن کودک شما، نشان دهنده وزن و قد او، بر اساس درصد می باشد.

قد و وزن کودک

چگونه میتوان از نمودار رشد درصدی کودک دختر، سر در آورد؟

با بررسی نمودار رشد قد و وزن کودک تان، احتمال اینکه یک اصطلاح آشنا با عنوان درصد نظر شما را جلب کند، وجود دارد. در اینجا به شما می گوییم که چگونه می توانید از این موضوع، سر در بیاورید. یک مثال می زنیم: تصور کنید که نمودار رشد کودک شما، او را با صدک 25  نشان می دهد.

این بدین معنا است که 24٪ دختران همسن دختر شما ، وزن کمتری نسبت به فرزند شما خواهند داشت و 75٪ دختران همسن دختر شما، وزن بیشتری نسبت به فرزند شما خواهند داشت. وزن و قد صدک کودک شما، همیشه به اینگونه، تعبیر نمی شود. به عنوان مثال، وزن یا قد کودک دختر شما ممکن است 50% کاهش داشته باشد. اگر دختر شما کاهش %50 داشته باشد، یعنی اینکه 49% از دختران همسن دختر شما،  از فرزند شما، قد کوتاهتری دارند، در صورتی که 50 % دختران دیگر، بلندتر از فرزند شما هستند.

قد و وزن کودک

نکاتی برای آگاهی داشتن از نمودار رشد قد و وزن کودک دختر

چنانچه خواسته باشید از نمودار رشد قدی و وزنی دختر خود اطلاعاتی داشته باشید در اینجا نکاتی وجود دارد که باید به خاطر بسپارید:

امکان این که کودک، در حین اندازه گیری وزن یا قد، حرکت کند و یا پیچ و تاب بخورد، وجود دارد و به همین دلیل در بعضی مواقع، ممکن است نمودار قد و وزن کودک شما، به طور دقیقی علامت گذاری نشود.

با یکبار اندازه گیری، اطلاعات دقیق و کاملی به دست نمی آید. مثلا، کودک ممکن است بر اثر ابتلا به اسهال، وزن خود را از دست داده باشد. در چنین حالتی، کودک وقتی بهبودی حاصل کند، به احتمال زیاد کاهش وزن خود را دوباره به دست می آورد.

محدوده طبیعی وزن، معمولا شامل طیف گسترده ای است که نیاز به تحقیق و ارزیابی زیادی دارد. به عنوان مثال، اگر وزن فرزند دختر شما 15% کاهش پیدا کند، به این معنی است که حدود 85% از دختران همسن فرزند شما، وزن بیشتری نسبت به او دارند و این حالت به این معنی نیست که فرزند شما، سالم و تندرست نیست.

                                           نمودار رشد قد و وزن کودک دختر : تولد تا 12 ماهگی
                                          در اینجا نگاهی سریع می اندازیم به نمودار قد و وزن دختر بچه ها
دور سر ( سانتی متر) وزن ( کیلوگرم)   قد ( سانتی متر)    ماه
  3 تا 97 درصد   3 تا 97 درصد           3 تا 97 درصد
31.7 تا 36.1  2.4 تا 4.2          45.6 تا 52.7                   0
 34.3 تا 38.8  3.2 تا 5.4          50 تا 57.4                   1
 36 تا 40.5  4 تا 6.5          53.2 تا 60.9                   2
37.2 تا 41.9 4.6 تا 7.4          55.8 تا 63.8                   3
 38.2 تا 43 5.1 تا 8.1          58 تا 66.2                   4
39 تا 43.9  5.5 تا 8.7          59.9 تا 68.2                   5
 39.7 تا 44.6 5.8 تا 9.2          61.5 تا 70                   6
 40.4 تا 45.3  6.1 تا 9.6  62.9 تا 71.6     7
40.9 تا 45.9  6.3 تا 10  64.3 تا73.2                   8
41.3 تا 46.3  6.6 تا 10.4          65.6 تا 74.7                   9
41.7 تا 46.8  6.8 تا 10.7          66.8 تا 76.1                   10
 42 تا 47.1 7 تا 11          68. تا 77.5                   11
 42.3 تا 47.5  7.1 تا 11.3    69.2 تا 78.9                   12

نمودار رشد قد و وزن دختر بچه ها

 

دکتر سلام پیشنهاد می کند مقاله قد و وزن کودک؛ نمودار رشد و جدول قد و وزن کودک پسر را نیز مطالعه کنید. سوالات خود را حتما از کارشناسان ما بپرسید.


پیلوری یک باکتری بسیار رایج است. بسیاری از مردم آن را دارند ولی از وجودش آگاه نیستند. با این حال گاهی اوقات درمان این باکتری دشوار است و در برخی موارد می تواند مشکلات جدی را برای سلامتی به دنبال داشته باشد. براساس یافته های بدست آمده، بعضی از غذاها و مکمل ها به تنهایی و یا با ترکیبی از درمان های استاندارد پزشکی می توانند به جنگ هلیکوباکتر پیلوری بروند. این مقاله از بخش بیماری های دکتر سلام، به بررسی این موضوع می پردازد که چطور رژیم غذایی و دیگر درمان های طبیعی می توانند در درمان این باکتری موثر باشند.

هلیکوباکتر پیلوری چیست؟

این باکتری در دستگاه گوارش رشد می کند و به محیط های اسیدی (مانند معده) کاملا مقاوم است. افراد معمولا در دوران کودکی در معرض هلیکوباکتر پیلوری قرار می گیرند و این باکتری ها در صورت عدم درمان می توانند تا پایان عمر فرد به حیات خود ادامه دهند. در اکثر موارد این موضوع مشکل بزرگی نیست. با این حال گاهی این باکتری می تواند زمینه ساز ابتلا به دیگر بیماری ها باشد. این بیماری ها عبارتند از:

  • گاستریت (التهاب معده)
  • زخم معده
  • لنفوم بافتی مرتبط با مخاط

هلیکوباکتر پیلوری

آیا هلیکوباکتر پیلوری مسری است؟

بله، هلیکوباکتر پیلوری مسری است و از طریق بزاق یا مدفوع از فردی به فرد دیگر منتقل می شود. همچنین از طریق خوراکی یا آب آلوده و یا تماس با حیوانات آلوده نیز این باکتری منتقل می شود.

بیش از نیمی از جمعیت جهان این باکتری را دارند، اما نرخ ابتلا به این بیماری در کشورهای در حال توسعه که تراکم جمعیت بالا و منابع آب آلوده دارند، بیشتر است.

علائم مبتلا بودن به این باکتری

حتی افرادی که سال ها هلیکوباکتر پیلوری داشته اند، ممکن است تاکنون هرگز این موضوع را نفهمیده باشند. در واقع، علائم تنها در حدود 20٪ از تمام موارد نمایان می شود. در حال حاضر، آنها عبارتند از:

درد معده که اغلب با گرسنگی همراه است

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • اشتهای کم
  • نفخ
  • آروغ زدن
  • مدفوع سیاه

این علائم بیشتر از اینکه به خود عفونت مربوط باشد، به گاستریت و سایر عوارض عفونت هلیکوباکتر پیلوری مربوط می شود.

هلیکوباکتر پیلوری

آزمایش عفونت هلیکوباکتر پیلوری

آزمایش عفونت هلیکوباکتر پیلوری بیشتر برای بیماران مبتلا به سوء هاضمه مزمن یا افرادی که مبتلا به زخم معده و … هستند تجویز می شود. همچنین دانشگاه تخصصیِ مطالعه بر روی معده و روده (واقع در آمریکا) این آزمایش را برای کسانی که در طولانی مدت از داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی استفاده می کنند نیز توصیه می کند. این داروها خطر ابتلا به زخم معده خونی را افزایش می دهد.

چندین آزمایش برای بررسی عفونت هلیکوباکتر پیلوری وجود دارد:

آزمایش تنفس اوره

آزمایش تنفس اوره که در واقع خوردن یک کپسول حاوی اوره است. سپس با تنفس در یک ظرف، نفس نمونه نگهداری می شود. آزمون غیر تهاجمی است و معمولا به راحتی قابل تحمل است.

آندوسکوپی

آندوسکوپی که در آن یک دوربین بلند و نازک به داخل گلو و معده بیمار منتقل می شود. این آزمایش معمولا تحت بیهوشی انجام می شود. در طول آندوسکوپی، پزشک شما می تواند نمونه های بافت را برای آزمایش باکتری های هلیکوباکتر پیلوری و نیز تشخیص زخم ها و سایر عوارض عفونت، جمع آوری کند.

آزمون مدفوع

آزمون مدفوع می تواند تعیین کند که آیا باکتری هلیکوباکتر پیلوری در معده وجود دار یا خیر.

آزمایش خون می تواند به شما بگوید که آیا تا به حال در معرض هلیکوباکتر پیلوری قرار گرفته اید. با این حال این آزمایش همیشه نمی تواند تعیین کند که آیا عفونت فعال است ای خیر، زیرا آنها فقط پادتن هایی را اندازه گیری می کنند که می توانند در مدت طولانی بعد از درمان باقی بمانند.

آزمایش تنفس اوره و آزمایش مدفوع گاهی اوقات پس از درمان تکرار می شود تا بررسی شود که آیا این آزمایش موثر بوده است یا خیر.

هلیکوباکتر پیلوری

درمان سه گانه و دیگر درمان های این عفونت

یکی از درمان های رایج برای هلیکوباکتر پیلوری به عنوان درمان سه گانه شناخته می شود که شامل استفاده 1-2 هفته ای از سه دارو مختلف می شود. این سه دارو شامل موارد زیر می شود:

درمان سه گانه در درمان هلیکوباکتر پیلوری در دهه گذشته کمتر موفق بوده است که دلیل این موضوع  آن است که بدن بیشتر افراد در برابر کلاریترومایسین مقاومت می کند.

نیاز است افرادی که اغلب آنتی بیوتیک مصرف می کنند، از آنتی بیوتیک های مختلف استفاده کرده و اگر در اولین بار درمان نشوند، ممکن است به دوره درمان دوم نیاز باشد.

هلیکوباکتر پیلوری

آیا پروبیوتیک ها به هلیکوباکتر پیلوری کمک می کنند؟

پروبیوتیک ها باکتری های مفید روده هستند که می توانند به روش های مختلفی به درمان هلیکوباکتر پیلوری کمک کنند:

1- آنها برای مقابله با عوارض جانبی آنتی بیوتیک ها استفاده می شوند.

در یک تجزیه تحلیل وسیع از 17 مطالعه (از جمله هفت مطالعه در مورد هلیکوباکتر پیلوری)، احتمال اسهال در طول دوره درمان، برای افرادی که پروبیوتیک مصرف نکرده بودند، نسبت به افرادی که از پروبیوتیک استفاده کردند، بیش از دو برابر بود.

2- برخی از خصوصیات پروبیوتیک ها ممکن است باعث کشتن باکتری هلیکوباکتر پیلوری شود.

تعداد انگشت شماری از مطالعات به بررسی این موضوع پرداخته اند که آیا تنها پروبیوتیک ها می توانند باکتری های هلیکوباکتر پیلوری را از بین ببرند یا خیر. اکثر آنها به این نتیجه رسیده اند که برخی از پروبیوتیک ها می توانند بعضی از باکتری ها را بکشند اما همه آنها را نه !

یک تجزیه و تحلیل از پنج مطالعه به بررسی اینکه آیا پروبیوتیک بولاردی موجب افزایش اثرات درمان سه گانه می شود، پرداخته اند. در این مطالعات، داوطلبان روزانه 500-1000 میلی گرم بولاردی را به مدت 2 تا 4 هفته مصرف کردند.

پس از درمان، باکتری های هلیکوباکتر پیلوری در دستگاه گوارش داوطلبانی که پروبیوتیک مصرف می کردند بسیار کمتر از کسانی بود که تنها در درمان سه گانه شرکت داشتند.

دو مطالعه دیگر که پس از آن انجام شد، این نتیجه را تا حدودی به چالش کشیدند. محققان دریافتند که پروبیوتیک بولاردی هلیکوباکتر پیلوری را از بین نبرده اما برخی از مزیت های غیر مستقیم این پروبیوتیک را کشف کردند.

به عبارت دیگر، پروبیوتیک ها ممکن است عوارض جانبی آنتی بیوتیک را کاهش داده و احتمال درمان کامل را افزایش دهند.

به گفته این محققان، قبل از اینکه پروبیوتیک ها را به عنوان عامل اصلی درمان باکتری بشناسیم نیاز به شواهد بیشتری داریم. فعلا می توان آنها را به عنوان مکملی برای سایر راههای درمانی دانست.

پروبیوتیک ها برای بسیاری از افراد بی خطر هستند و می توانند در طول درمان هلیکوباکتر پیلوری مفید باشند. بهتر است از پزشک یا داروساز خود بپرسید که کدام پروبیوتیک برای شما مناسب تر است.

هلیکوباکتر پیلوری

تغییرات در تغذیه و درمان های جایگزین

بعضی از غذاها و مکمل های خاص می توانند برای بهبود علائم، کاهش عوارض جانبی داروها و احتمالا جنگیدن با  باکتری های هلیکوباکتر پیلوری استفاده شوند.

بعضی از این خوراکی ها به طور مستقیم به کاهش تعداد باکتری های هلیکوباکتر پیلوری کمک می کنند. بعضی از محققین بر این باورند که ماده حیاتی برای رشد هلیکوباکتر پیلوری  در معده یک ماده شیمیایی به نام اوره است. با این حال، تمرکز عده ای دیگر بر روی سیستم ایمنی بدن، کاهش التهاب بدن و ایجاد مشکل برای باکتری هلیکوباکتر پیلوری  در چسبیدن به دیواره سلولی معده است.

ما به برخی از این غذاها و درمان های جایگزین اشاره ای خواهیم داشت:

لاکتوفرین

لاکتوفرین یک پروتئین است که در شیر انسان و گاو یافت می شود. این پروتیئن دارای خواص ضد باکتری قوی بسیاری ست و می تواند در جذب آنتی بیوتیک کمک کند. این ماده غذایی به عنوان یک روش مکمل در درمان هلیکوباکتر پیلوری مورد مطالعه قرار گرفته است.

در یک مطالعه بر روی 402 بزرگسال که به هلیکوباکتر پیلوری مبتلا بودند، برای یک گروه از روش درمان سه گانه استفاده شد، برای گروه دوم 200 میلیگرم لاکتوفرین دو بار در روز تا یک هفته قبل از تکمیل درمان تجویز شد و گروه سوم همان مقدار لکتوفرین را همزمان با درمان سه گانه دریافت کردند.

گروه آخر در مقایسه با سایر گروه ها کاهش قابل توجهی در باکتری های هلیکوباکتر پیلوری نشان داد. آنها در طی درمان نیز عوارض جانبی کمتری داشتند.

مطالعات انسانی کوچکتر نیز یافته های مشابهی با این موضوع داشته اند. حتی یکی از این مطالعات حاکی از آن بود که افرادی که لاکتوفرین و درمان سه گانه دریافت کرده بودند، بطور کامل درمان شدند.

مقداری لاکتوفرین به شکل کپسول موجود است. بهتر است قبل از اضافه کردن لکتوفرین یا مکمل دیگری به برنامه غذایی خود، با پزشک مشورت کنید.

چای سبز

چای سبز می تواند فعالیت اوره را مهار کند. به همین علت، محققان بر این مساله تمرکز کرده اند که آیا چایی سبز از بدن در برابر هلیکوباکتر پیلوری محافظت می کند یا خیر.

در واقع چای سبز تعداد گلبول های هلیکوباکتر پیلوری را در جوندگان کاهش می دهد، اما موضوع اینست که تعداد کمی از مطالعات به بررسی انسان ها پرداخته اند.

در مطالعه انجام شده بر روی 150 بزرگسال، در افرادی که حداقل یک بار در هفته چای سبز نوشیدند، خطر ابتلا به عفونت هلیکوباکتر پیلوری به طور قابل ملاحظه ای نسبت به بقیه کمتر بود.

اما برای اینکه چای سبز می تواند یک درمان معجزه آسا برای هلیکوباکتر پیلوری باشد شواهد قابل اتکایی وجود ندارد، گرچه که ممکن است در برخی از موارد از بدن در برابر این باکتری محافظت کند.

هلیکوباکتر پیلوری

جوانه های بروکلی و سایر سولفورافین ها

جوانه های بروکلی حاوی موادی هستند که اصطلاحا سولفورافین نامیده می شوند و به انسان برای مبارزه با بیماری کمک می کنند.

سولفورافین دارای خواص ضد باکتری قوی است و بارها به عنوان درمانی برای هلیکوباکتر پیلوری مورد مطالعه قرار گرفته است.

در یک مطالعه کوچک بر روی انسان ها، یک گروه متشکل از 25 داوطلب مبتلا به هلیکوباکتر پیلوری  در روز 70 گرم جوانه بروکلی مصرف کردند. گروه دوم نیز که متشکل از 23 داوطلب مبتلا به هلیکوباکتر پیلوری در روز 70 گرم از جوانه یونجه مصرف کردند که حاوی سولفورافین نیست.

پس از هشت هفته، گروهی که جوانه های کلم بروکلی مصرف کرده بودند شاهد کاهش باکتری های هلیکوباکتر پیلوری  بودند، که توسط آزمایشات تنفسی اوره و مدفوع اندازه گیری شد. با این حال، پس از قطع مصرف بروکلی سطح هورمون های هلیکوباکتر پیلوری به حالت عادی بازگشت. همچنین در گروهی که جوانه یونجه مصرف کرده بودند کاهشی از این باکتری وجود نداشت.

در حالی که مطالعات انسانی کافی برای اطمینان از تاثیر جوانه های کلم بروکلی در از بین بردن هلیکوباکتر پیلوری  انجام نشده است، با این حال  مطمئنا گنجاندن آنها در رژیم غذایی همراه با سایر سبزیجات حاوی سولفورافین مانند بروکلی، گل کلم، کلم و گوجه فرنگی خالی از لطف نیست.

عسل

طبق تحقیقات انجام شده برخی از انواع عسل قدرت ضد باکتری در مبارزه با باکتری هلیکوباکتر پیلوری دارند. عده ای بر این باورند که عسل فعالیت اوره را محدود می کند و از این طریق باعث می شود که باکتری ها در معده تحت کنترل در بیایند.

در یک مطالعه که بر روی 150 بزرگسال مبتلا به سوء هاضمه انجام شد، در کسانی که حداقل یک بار در هفته عسل مصرف می کردند خطر ابتلا به عفونت هلیکوباکتر پیلوری به طور قابل ملاحظه ای نسبت به دیگران کمتر بود. این موضوع حکایت از اثر حفاظتی بالای عسل دارد.

نتایج یکی دیگر از مطالعات آزمایشگاهی نشان داد که عسل باکتری های هلیکوباکتر پیلوری را در ظروف پتری (نوعی ظرف آزمایشگاهی) کاهش می دهد، اما تعیین اینکه آیا این ماده برای درمان عفونت های فعال در انسان  نیز موثر است، کار آسانی نیست.

به نظر نمی رسد که عسل با مصرف آنتی بیوتیک ها تداخلی داشته باشد و برای اکثر مردم مصرف این ماده با دارو مشکلی ندارد. با این حال، کسانی که به دلیل علت بیماری مزمن سیستم های ایمنی ضعیف دارند بهتر  است از مصرف عسل خام غیر پاستوریزه اجتناب کنند زیرا ممکن است حاوی باکتری هایی مضر باشد.

هلیکوباکتر پیلوری

میوه ها و آبمیوه ها

بعضی از میوه ها و آبمیوه ها، رشد هلیکوباکتر پیلوری را کاهش داده و درمان آن را آسان تر می کند.

عمده ی مطالعات در این زمینه پیرامون آب کران بری (نوعی میوه که شباهت ظاهری به آلبالو دارد و در آمریکا یافت می شود) مشاهده شده است. در یکی از این مطالعات، بزرگسالان مبتلا به هلیکوباکتر پیلوری که آب کران بری نوشیدند، پس از 90 روز میزان بهبودی بسیار بیشتری نسبت به گروهی که دارویی فقط در ظاهر موثر به آنها داده شده بود، مشاهده شد. با این حال، مهم است که بدانید که اسپانسر این تحقیق توسط یک شرکت آبمیوه کران بری بود.

برای این خاصیت کران بری دو دلیل وجود دارد. اول اینکه مطالعات آزمایشگاهی نشان می دهد که آب کران بری کار را برای هلیکوباکتر پیلوری در چسبیدن به دیواره معده سخت تر میکند. همچنین تصور می شود که با مصرف آب این میوه رشد هلیکوباکتر پیلوری در معده کاهش می یابد.

سایر میوه ها شامل انواع توت ها، سیب، انار و انگور نیز می توانند مفید باشند.

یک مطالعه آزمایشگاهی نشان داد که عصاره های توت باعث بهبود اثرگذاری آنتی بیوتیک کلریترومایسین می شود.

میوه ها همچنین ممکن است به کاهش خطر عوارض ناشی از هلیکوباکتری نیز کمک کنند. یکی از مطالعات انجام شده در این تحقیق نشان داد که مصرف بالای میوه باعث کاهش خطر ابتلا به برخی انواع بیماری های معده در مبتلایان به هلیکوباکتری می شود.

در حالی که تمام این یافته ها امیدوار کننده است، هنوز هم چیزهای زیادی برای یادگیری در مورد هلیکوباکتری و تاثیر مصرف میوه بر آن وجود دارد. میوه ها منبع غنی ویتامین و آنتی اکسیدان هستند، لذا منطقی ست هر روز مقداری میوه مصرف کنید.

امگا 3 و اسیدهای چرب غیر اشباع

گفته می شود اسیدهای چرب امگا 3 به مقابله با باکتری های هلیکوباکتری می پردازند.

یک نوع از چربی امگا 3 به نام اسید داکوساگزنئوئیک (DHA) در مطالعات هلیکوباکتر پیلوری مورد توجه خاصی قرار گرفته است.

یکی از مطالعات اخیر انجام شده نشان داد که دوزهای بالاتر این اسید موجب کاهش بیشتر باکتری های هلیکوباکتری در ظروف آزمایشگاهی می شوند.

در همان مطالعه، مکمل های اسید داکوساگزنئوئیک به تنهایی در نیمی از موش ها، باکتری های هلیکوباکتری را کشتند، که البته این میزان موفقیت کمتر از داروهای استاندارد بود. با این حال، آنها متوجه شدند که اگر علاوه بر درمان استاندارد، اسید داکوساگزنئوئیک نیز به آن اضافه شود ، این کار منجر به بهبود 100% شده و از بازگشت عفونت جلوگیری می کند.

به طور کلی نتایج در مورد اثرات امگا 3 و دیگر چربی های غیر اشباع (PUFA) بر روی انسان اختلاف نظر وجود دارد. بعضی از مطالعات نشان داده اند که امگا 3 به کاهش تعداد هلیکو باکتری کمک می کند، در حالی که برخی دیگر از تحقیقات ثابت کرده اند که این اسید ها تاثیر کمی بر هلیکوباکتری دارند.

چربی های امگا 3 مانند سایر غذاهایی که در این مقاله ذکر شده اند دارای مزایای زیادی برای سلامتی هستند. صرف نظر از تاثیر بر هلیکوباکتری، این موضوع به این معناست که در هر هقته از ماهی های چرب مصرف کنیم.

هلیکوباکتر پیلوری

غذاهای گیاهی و ادویه جات

براساس گزارشات رسیده، تعداد زیادی از غذاهای گیاهی و ادویه جات به درمان عفونت هلیکوباکتری کمک می کنند:

سیر حاوی مواد شیمیایی با خواص ضد باکتری قوی است. در مطالعات آزمایشگاهی اثبات شده است که سیر فعالیت هلیکو پیلوری را کاهش می دهد.

در یکی از مطالعات مشاهده شده بر روی بیش از 8000 فرد بزرگسال، میزان ابتلای آنان که سیر خام مصرف کرده بودند به هلیکوباکتری بسیار کمتر از سایرین بود. اما دیگر مطالعات انسانی در اثبات ارتباط مصرف سیر با کاهش خطر هلیکوباکتری موفق نبوده اند.

نتایج مطالعات بر روی حیوانات ما را به نتیجه خاصی نمی رساند. در همین حال، دو مطالعه کوچک انسانی در بحث کاهش باکتری های هلیکوباکتری بی فایده بودند، هر چند داوطلبان در یک مطالعه گزارشی مبنی بر تسکین سوء هاضمه دادند.

زردچوبه می تواند ادویه خوبی برای اضافه کردن به رژیم غذایی باشد، اما شواهد کافی برای اینکه این گیاه مکمل خوبی برای کپسول های کورکومین است، وجود ندارد.

همچنین گزارش شده که زنجبیل اسید معده را کاهش می دهد، بدین معنی که می تواند رشد هلیکوباکتری را حداقل در حد نظریه، مهار کند.

در یک مطالعه، برای سه هفته قبل از ابتلا به هلیکوباکتری به ازای هر کیلوگرم از وزن موش های صحرایی 100 میلی گرم زنجبیل به آنها دادند که مشاهده شد در موشهایی که زنجبیل خورده بودند، تعداد باکتری از سایرین کمتر بود و همچنین التهاب کعده کمتری نیز داشتند.

با این حال، اطلاعات مستند مربوط به انسان بسیار کم و محدود است؛ اما هیچ دلیلی برای نخوردن زنجبیل نیز وجود ندارد.

اما دارچین نیز در کاهش تعداد هلیکوباکتری در ظروف آزمایشگاهی مؤثر نشان داده است، اما بازهم در مطالعات انسانی تاکنون گزارشی مبنی بر کاهش سطوح باکتریایی گزارش نشده است.

هلیکوباکتر پیلوری

آیا رژیم غذایی و درمان های طبیعی می تواند به درمان عفونت هلیکوباکتری پیلوری کمک کند؟

تمرکز تحقیقات اخیر بر نقش رژیم غذایی و درمان های طبیعی دیگر در درمان عفونت هلیکوباکتری پیلوری بوده است.

برخی از مواد غذایی ممکن است برای از بین بردن باکتری ها مفید باشند. در از بین بردن التهاب های موجود تاثیر گذار باشند، سیستم ایمنی بدن را تقویت کنند و هلیکوباکتری را نیز در معده کاهش دهند.

متأسفانه منابع اطلاعاتی مربوط به این ادعاها همچنان تا حدودی محدود است. مطالعات بسیاری نشان داده اند که بسیاری از غذاها در حیوانات و یا در ظروف آزمایشگاهی تاثیرگذار هستند، اما مطالعات انسانی مزایای نسبتا کمی را گزارش کرده اند.

پروبیوتیک ها، لاکتوفرین و آب کران بری بیشترین تاثیرگذاری را در انسان نشان داده اند، اما این تاثیر هنگامی شگرف می شود که با درمان سه گانه و سایر روش های استاندارد پزشکی ترکیب شود.

سایر غذاها مانند جوانه های بروکلی، روغن ماهی، میوه ها، سبزیجات، گیاهان و ادویه ها ممکن است تاثیرگذار باشند یا نباشند. اما همه آنها از نظر تغذیه ای مفید هستند، لذا خوردن آنها بسیاری از مزایای دیگر را به همراه دارد.

به طور کلی، هنوز در مورد نقش رژیم در عفونت هلیکوباکتری مباحث بسیاری موجود است. در حال حاضر، خبر خوب این است که این بیماری قابل درمان با دارو ست و می توان آنرا با تغییراتی در رژیم کنترل نمود.


جوش پشت هرگز خوشایند نیست، با وجود اینکه جای نگرانی ندارد اما لباسهای تابستانی و مایوهای شنا که پوست شما را به خوبی نمایش می دهند، ممکن است شما را هشیار کنند! در حالی که کرم ها و پاک کننده های دارویی (کلینرزها) معمولا انتخاب های برتر برای درمان هستند، تعدادی از روش های درمان طبیعی و راه حل های ساده نیز ممکن است به برطرف شدن جوش پشت کمک کننده باشند. در این مقاله از بخش زیبایی، پوست و موی دکتر سلام به بررسی این آکنه ها و نحوه درمان آنها خواهیم پرداخت.

علت بروز جوش کمر

مانند تمام انواع جوش، جوش پشت زمانی رخ می دهد که فولیکول های مو زیر پوست مسدود می شوند. تولید بیش از حد چربی، ایجاد باکتری و التهاب غدد تولید کننده چربی می توانند در ایجاد انسداد نقش داشته باشند. از آنجایی که حفره های پشتی به طور قابل توجهی بزرگتر از منافذ صورت هستند، می توانند خیلی راحت تر مسدود شوند و مراحل برای ایجاد جوش پشت را تسریع بخشند. اگر با این جوش ها در حال مبارزه هستید، بدانید که شما تنها نیستید. تحقیقات نشان می دهد که حدود نیمی از افراد مبتلا به جوش از شرایطی به نام “جوش تنه” رنج می برند (جوش تنه، جوش هایی است که بر روی پشت، سینه و شانه شما ایجاد می شوند.)

درمان جوش پشت

درمان های گیاهی و طبیعی برای از بین بردن جوش پشت

روغن چای سبز

مطالعات نشان می دهد که روغن درخت چای (روغن اصلی که در آروماتراپی برای مدت های طولانی استفاده می شود) ممکن است باعث کشتن باکتری های پوستی درگیر در جوش شود. برخی افراد از شستشوی بدن  با روغن چای به عنوان یک عنصر کلیدی استفاده می کنند که می تواند به کاهش جوش کمک کند.

لایه بردار طبیعی

لایه برداری، سلول های مرده را از پوست شما حذف می کند، که می تواند از گرفتگی و یا انسداد منافذ جلوگیری کند. با استفاده از یک برس خشک، می توانید سلول های مرده پوست را بخراشید. شکر قهوه ای و عسل خام را با هم مخلوط کنید و یک اسکراب بدن خوب برای خود بسازید.

مهم است که توجه داشته باشید که این یک استراتژی پیشگیرانه است؛ بهتر است پوست را در هنگام ایجاد جوش لایه برداری نکنید، زیرا ممکن است باعث التهاب بیشتر شود.

درمان جوش پشت

غذاهای با  گلیسمی کم

استفاده از غذاهای حاوی گلیسمی بالا (مانند آب نبات، نوشیدنی­ های شیرین، برنج سفید، سیب زمینی سرخ کرده و غلات  با فیبر کم) ممکن است باعث آسیب بیشتر شما شود.

برای بهبود پوست و افزایش سلامت کلی، رژیم غذایی با گلیسمی کم را انتخاب کنید و ازمواد غذایی و میوه ها، دانه های غلات، آجیل و لوبیا استفاده نمایید.

رطوبت گیاهی

از آنجایی که کرم های بدن و روغن های ماساژ حاوی روغن های معدنی، لانولین مصنوعی و کره کاکائو هستند، ممکن است جوش را تشدید کنند، از مواد گیاهی که بدون روغن هستند (مانند ژل آلوئه ورا) و یا مواردی که کمتر احتمال دارد منافذ پوست را مسدود کنند مانند روغن آرگان، کره شیا یا روغن دریایی برای مرطوب کردن پوست خود استفاده نمایید.

غذاهای ضد التهابی

از آنجا که التهاب و جوش به شدت با هم مرتبط هستند، رژیم غذایی خود  را بر روی مواد غذایی ضد التهابی مانند انواع توت ها، انواع خاصی از آجیل، دانه های کامل و لوبیا که به کاهش شیوع جوش در آینده کمک می کنند، متمرکز نمایید.

درمان جوش پشت

کاهش مصرف لبنیات

کاهش مصرف لبنیات می تواند به کاهش جوش کمک کند. تحقیقات نشان می دهد که آندروژن ها و هورمون های رشدی که در محصولات لبنیاتی ​​یافت می شوند، ممکن است رشد جوش را تحریک کنند.

تکنیک های مدیریت استرس

شواهدی وجود دارد که استرس جوش را بدتر می کند. برای مثال، در یک مطالعه کوچک که در نشریه پوست در سال 2003 منتشر شد، دانش آموزان کالج در طول دوره های امتحان، جوش شدیدتری را تجربه کردند. برای کاهش جوش زدن بدن، سعی کنید اقدامات کاهش استرس مانند یوگا و مراقبه را انجام دهید.

غذاهای غنی از روی (زینک)

برخی تحقیقات نشان می دهد که روی (یک ماده معدنی ضروری) ممکن است به التهاب مرتبط با جوش کمک کند و تولید جوش پوست شما را محدود کند. شما می توانید مصرف روی خود را با مواد غذایی مانند گندم، صدف، دانه کدو تنبل و اسفناج افزایش دهید.

پوست بید سفید

سالیسیلیک اسید یک عنصر رایج در پاک کننده ها و درمان های ضد جوش است. استفاده از آن بر روی پوست، برای درمان و تسکین جوش، کمک می کند تا انسداد منافذ را با تصحیح ریزش غیر طبیعی سلول های پوست از بین ببرید. اگر چه بعضی محصولات معمولا با اسید سالیسیلیک ساخته شده است به صورت سنتز شده هستند، این ماده شیمیایی به طور طبیعی در پوست بید سفید نیز یافت می شود. در حالی که هیچ شواهدی وجود ندارد که محصولات پوستی بید سفید موثرتر از اسید سالیسیلیک باشند، ممکن است برای افرادی که مایل به اجتناب از مواد شیمیایی خاص در محصولات غیر معمول باشند، گزینه خوبی باشد.

اگر چه این داروها به طور خاص در برابر جوش پشت مورد آزمایش قرار نگرفته است، ممکن است که آنها بتوانند پوست شما را پاکسازی کنند. قبل از استفاده از هر نوع مکمل غذایی، با پزشک خود مشورت کنید.

درمان جوش پشت

نکات لازم برای درمان جوش بدن که باید بدانید

در اینجا لیست کاملی از راهنمایی های ساده اما موثر در مورد نحوه خلاص شدن از شر جوش یک بار و برای همیشه درج شده است. آنها را به طور مرتب برای رسیدن به نتایج مطلوب به کار ببرید.

1. رژیم غذایی سالم را دنبال کنید

رژیم غذایی متعادل و سالم برای درمان جوش پشت و سایر مشکلات زیبایی و سلامت بسیار مفید است.

  • برای دفع باکتری ها و سموم بدن از آب زیاد استفاده کنید.
  • خوردن سبزیجات و میوه های تازه، به خصوص سبزیجات با برگ سبز.
  • دانه های کامل، گندم و آلوئه ورا که نقش مهمی در درمان جوش پشت دارد.
  • سیگار نکشید
  • استراحت کردن بیشتر برای تنظیم هورمون ها و مهار ترشح بیش از حد روغن.
  • برای تقویت ایمنی خود سیر بخورید. سیر به کاهش جوش و درد آن کمک می کند.
  • اجتناب از غذاهای تند، شور، شیرینی، مواد غذایی چرب و فرآوری شده.
  • همچنین از الکل و کافئین اجتناب کنید.

2. پوشیدن لباس های تمیز

پوشیدن لباس های کثیف ممکن است خاک و روغن را به پوست شما منتقل کند و منجر به جوش شود. بنابراین، همیشه لباس های تمیز بپوشید. علاوه بر این، اطمینان حاصل کنید که لباسهایتان آزاد هستند، به طوری که اجازه می دهد تا پوست نفس بکشد و از ناخالصی ها و عرق در برابر پوست شما جلوگیری کند. از پوشیدن پارچه های مصنوعی اجتناب کنید زیرا می توانند باعث شوند که بیشتر عرق کنید و موجب اسنداد منافذ پوست و ایجاد جوش شود.

درمان جوش پشت

3. موهایتان را تمیز کنید

اگر موهای شما بلند هستند، می توانند روغن و خاک را به پشت، شانه ها و گردن تان انتقال دهند. برای کاهش این مشکل، موهای خود را بیشتر بشویید و تمیز نگه دارید. پس از استفاده از شامپو و غیره سعی کنید با دقت پوست پشت خود را  شستشو دهید.

4. پوست پشت خود را لایه برداری کنید

لایه برداری برای از بین بردن جوش مفید است. شما می توانید یک اسکراب ملایم یا اسفنجی استفاده کنید و سپس آن را یک بار یا دو بار در هفته در حرکات دایره ای به منظور از بین بردن خاک و سلول های مرده پوست در فولیکول های خود استفاده کنید و مالش دهید.

5. شامپو بدن

بهتر است روزانه پوست خود را به خوبی در حمام تمیز کنید. برای جلوگیری از تشکیل سلول های مرده پوست و جلوگیری از بسته شدن منافذ، از شوینده های بدن که مواد تشکیل دهنده ای مانند اسید لاکتیک، اسید گلیکولیک و اسید سالیسیلیک دارند، استفاده کنید. استفاده از ژل  شستشوی مخصوص حاوی آلفا یا بتا هیدروکسی اسید ممکن است به کاهش موثر جوش کمک کند.

6. جای خواب خود را به طور مرتب بشویید

باکتری ها و سلول های مرده پوست به سرعت در جای خواب شما جای می گیرند. علاوه بر این، حیوانات خانگی ممکن است آلودگی و خاک را منتقل کنند. توصیه می شود که آنچه با پوست شما در ارتباط مستقیم است را یک بار یا دو بار در هفته بشویید. همیشه پتو ها و سایر ملافه ها را بطور مداوم شستشو دهید.

7. پس از تمرین، دوش بگیرید

هنگامی که عرق روی پوست شما انباشته می شود، این باعث جوش خواهد شد. اطمینان حاصل کنید که بلافاصله پس از تمرین دوش بگیرید تا از بروز جوش روی پوست خود جلوگیری کنید.

درمان جوش پشت

8. از یک حوله نرم استفاده کنید

استفاده از یک حوله خشن برای پاک کردن پوست خود، درست پس از دوش، وضعیت را بدتر می کند. شما باید مراقب باشید تا از جوش پشت جلوگیری شود. با برس های خشن و زبر، پشت خود را نشویید.

9. استفاده از لوسیون بدن

استفاده از لوسیون بدن نه تنها پوست را مرطوب و هیدراته می کند، بلکه همچنین جوش پشت را درمان می کند. آلودگی پوست به خوبی باعث ایجاد ترشح بیش از حد چربی می شود که منجر به جوش خواهد شد. بنابراین، لوسیون بدن را برای جلوگیری از مشکل جوش پشت استفاده کنید.

روش های جلوگیری از بروز مجدد جوش پشت

شما همیشه نمی توانید کنترل کنید که آیا جوش خواهید داشت یا خیر، به عنوان مثال دلایل اصلی – ژنتیک و نوسانات هورمونی –  که موجب ایجاد جوش می شود از کنترل شما خارج است. با این حال، شما می توانید خطر ایجاد ضایعات جوش در آینده کاهش دهید:

محدود کردن استفاده از محصولات مراقبت از پوست مبتنی بر روغن:

سعی کنید از کرم های ضد آفتاب، لوازم آرایشی، مرطوب کننده ها و سایر محصولات روغنی در پشت استفاده نکنید، زیرا آنها می توانند باعث بروز جوش شوند. در عوض، برای یک محصول مراقبت از پوست که بدون چربی بوده و از مواد گیاهی تهیه شده است، استفاده کنید.

اجتناب از داروهای خاص:

چند دارو شامل لیتیوم و آندروژن (هورمون های مردانه) می توانند خطر ابتلا به جوش را افزایش دهند. در صورت استفاده از هر یک از این داروها با پزشک درباره روش های جایگزین احتمالی مشورت کنید.

از بین بردن فشار بر روی پشت:

سعی کنید کمتر از تجهیزات ورزشی که فشار زیادی بر پشت وارد می کنند و یا کوله پشتی استفاده کنید. اصطکاک و فشار طولانی مدت از اشیاء در پشت می تواند باعث بروز جوش شود.

درمان های دیگر برای جلوگیری از برگشت جوش

  • استفاده از کرم ها و لوسیون های OTC ممکن است به کاهش جوش کمک کند.
  • جلوگیری از فشار بر روی پشت به منظور بهبود
  • اجتناب از برداشتن یا فشار دادن ضایعات جوش
  • اجتناب از نوشیدن بیش از حد چای و سیگار کشیدن
  • اجتناب از قرار گرفتن در معرض آفتاب بیش از حد.
  • از مصرف مواد غذایی مانند بستنی، شکلات و پنیر اجتناب کنید زیرا می توانند جوش را تشدید کند.
  • به پشت نخوابید به پهلو بخوابید و همیشه زیر خود یک ملافه تمیز بیندازید.


درمان جوش کمر با چه روش هایی امکان پذیر می باشد؟ آکنه دردناک و تحریک کننده پوست است. آکنه نه تنها روی صورت شما تاثیر می گذارد، بلکه می تواند در هر قسمت از بدن شما ایجاد شود. یکی از مناطقی که مستعد جوش است، کمر می باشد. جوش کمر ظاهر شما را خراب می کند و بر اعتماد به نفس شما تأثیر می گذارد. آیا شما از جوش کمر رنج می برید؟ آیا شما به دنبال روش های سریع برای خلاص شدن از آن یک بار و برای همیشه هستید؟ در این مقاله از بخش زیبایی، پوست و موی دکتر سلام، شما با چند نکته ارزشمند و درمان خانگی موثر در مورد چگونگی خلاص شدن از شر آکنه آشنا می کنیم. این مقاله را بخوانید تا بدانید دقیقا چه کاری باید انجام دهید تا از شرّ آکنه خلاص شوید.

رژیم غذایی برای درمان جوش کمر

پوست شما انعکاسی از مواد غذایی است که مصرف می کنید. بر اساس تحقیقات اخیر، رژیم غذایی می تواند نقش قابل توجهی در توسعه آکنه ایفا کند. برای خلاص شدن از شر جوش کمر، بعضی از نکات  را در رژیم غذایی خود در نظر بگیرید:

درمان جوش پشت

رژیم های کم گلیسمی:

برخی مطالعات اخیر نشان می دهد که رژیم کم گلیسمی می تواند در جلوگیری و بهبود آکنه مفید باشد. همانطور که در یک مطالعه در سال 2007، استفاده از یک رژیم غذایی با پروتئین بالا و گلیسمی کم برای دوازده هفته موجب بهبود آکنه و همچنین باعث کاهش وزن شد. اقلام غذایی با شاخص گلیسمی پایین شامل سبوس جو و خیار، برنج قهوه ای، کل گندم، بادام زمینی، آجیل و کشمش، گوجه فرنگی، هویج، قارچ، پرتقال، کلم بروکلی و غیره می باشند.

ویتامین A، غذاهای غنی از ویتامین D و E:

در صورت استفاده موضعی، ویتامین A یا رتینول می تواند در رابطه با آکنه موثر باشد. افراد مبتلا به آکنه اغلب سطح ویتامین D کمی دارند. ویتامین C به جلوگیری از ایجاد کمدون ها و همچنین کشتن باکتری های موثر در ایجاد آکنه کمک می کند. هویج، زرده تخم مرغ، سیب زمینی شیرین، ماهی تن، ماهی آزاد، شیر خام کامل، اسفناج، روغن زیتون، آووکادو و گوجه فرنگی، برخی از بهترین غذاهای غنی از ویتامین A، D و E هستند.

مواد غذایی غنی از روی:

روی برای تخریب باکتری هایی که در معرض آکنه قرار دارند مفید است. بر طبق مطالعات متعدد، افراد مبتلا به آکنه (زنان و مردان) میزان روی در بدن خود را به میزان قابل توجهی کم کرده بودند. استفاده از روی، موجب کاهش التهاب آکنه می گردد. مواد غذایی غنی از روی عبارتند از مرغ، دانه کنجد، دانه کدو تنبل، قارچ، اسفناج، ماست، نخود و غیره.

جوش کمر

غذاهای غنی از آنتی اکسیدان:

یکی از علل اصلی آکنه استرس اکسیداتیو است. سطوح آنتی اکسیدانی پایین می تواند باعث استرس اکسیداتیو شود. بنابراین، برای جلوگیری از آکنه و درمان جوش کمر ، خوردن غذاهای با مقدار آنتی اکسیدان بالا توصیه می شود. شما می توانید منبع آنتی اکسیدان ها را در غذاهایی مانند چای سبز، گوجه فرنگی، شکلات تیره، انواع توت ها، کشمش، کلم بروکلی و آرتیشو پیدا کنید.

اسیدهای چرب امگا 3:

براساس یک مطالعه، امگا 3 دارای خاصیت ضد التهابی است و افرادی که از این اسیدهای چرب در رژیم غذایی خود استفاده می کنند، میزان آکنه روی پوست خود را کاهش می دهند. اسیدهای چرب امگا 3 عمدتا در تخم مرغ یافت می شود، ماهی هایی از قبیل ماهی قزل آلا، شاه ماهی، ماهی خاویاری، ساردین، دانه های کتان، خاویار، صدف، روغن ماهی کبد، گردو، تخم چیا و سویا نیز حاوی این روغن هستند.

جوش کمر

درمان خانگی برای جوش

برای جلوگیری و کاهش وقوع جوش در کمر ، در اینجا برخی از بهترین و مطمئن ترین راه حل های خانگی شرح داده شده است:

1. درمان چای سبز برای جوش کمر

چای سبز برای درمان آکنه مناسب است یا نه. کاتکین های ترکیبی موجود در چای سبز حاوی توانایی های ضد باکتریایی است که باعث کشتن باکتری هایی که باعث ایجاد آکنه می شوند، می گردد. ماهیت ضد التهابی چای سبز باعث می شود تا التهاب و قرمزی ناشی از آکنه را تسکین دهد.

چیزهایی که شما نیاز دارید

  • چای سبز – یک قاشق چای خوری
  • آب – 1 قاشق غذاخوری
  • پد پنبه

ابتدا چای سبز را به آب گرم اضافه کنید، به مدت پنج دقیقه در آب خیس کنید. پنبه را در آن بگذارید و بردارید و بعد از آن کمی مخلوط را خنک کنید. به آرامی آن را روی پشت خود قرار دهید و بعد از 15 دقیقه با آب، آن را بشویید. شما همچنین می توانید چای سبز را به عنوان نوشیدنی مصرف کنید. برای تسکین سریع، این درمان را دوبار تا سه بار در روز انجام دهید.

هشدار: از چای سبز بدون کافئین برای جلوگیری از عوارض جانبی مانند تحریک پذیری، بی خوابی، از دست دادن اشتها و سرگیجه استفاده کنید. قبل از شروع درمان چای سبز، زنان باردار باید با پزشک مشورت کنند.

2. نوشابه های گازدار برای جوش کمر

سودا ضد قارچ است و دارای توانایی ضد باکتری و ضد عفونی کننده است. این یک عنصر طبیعی برای استفاده در درمان آکنه، از جمله جوش کمر است. همچنین در بازگرداندن PH طبیعی پوست کمک می کند و این باعث کاهش علائم آکنه به علت قلیایی بودن آن می شود. علاوه بر این، می تواند در از بین بردن چربی پوست بدن و سلول های مرده در درون منافذ کمک کند.

چیزهایی که شما نیاز دارید

  • آب
  • نوشابه – یک قاشق غذاخوری

کمی آب به پودر سودا اضافه کنید تا مثل خمیر شود.  شروع به استفاده از این مخلوط روی پشت خود نمایید و اجازه دهید که بر روی پوست شما برای  حدود 20 دقیقه بماند تا خشک شود.  پس از آن، پوست را به آرامی شستشو داده و آن را خشک کنید. برای درمان این کار را دو تا سه بار در روز انجام دهید.

هشدار: قبل از استفاده از نوشابه گازدار، یک آزمایش روی پوست خود انجام دهید. ممکن است باعث خارش یا التهاب شود. اگر این اتفاق افتاد، فورا آن را بشویید.

جوش کمر

3. درمان عسل برای جوش کمر

عسل برای حفظ ناحیه آسیب دیده مفید است. همچنین دارای ویژگی های آنتی اکسیدانی و ضد باکتری است که می تواند باعث کاهش زخم های جوش کمر شود. این باعث کاهش علائم آکنه و مهار عفونت می شود. شما حتی می توانید آکنه را با اضافه کردن عسل به رژیم مراقبت از پوست خود مهار کنید.

روش اول: چیزهایی که شما نیاز دارید

  • عسل مانوکا یا عسل خام
  • آب گرم

کمی مانوکا یا عسل خام را در منطقه آسیب دیده خود قرار دهید. 10-15 دقیقه  منتظر بمانید و از آب گرم برای شستن منطقه استفاده کنید. تکرار 2 تا 3 بار در روز.

روش دوم: چیزهایی که شما نیاز دارید

  • عسل – یک قاشق غذاخوری
  • پودر دارچین – ½ قاشق چای خوری

پودر دارچین و عسل را مخلوط کنید. شروع به استفاده از این ترکیب روی پشت خود نمایید و بعد از ده دقیقه با آب گرم بشویید. یک بار در روز این روش را دنبال کنید.

هشدارها: افرادی که به زنبور عسل و گرده آلرژی دارند نباید از عسل برای حذف آکنه استفاده کنند. قبل از استفاده یک آزمایش انجام دهید تا اطمینان حاصل کنید که به عسل حساسیت ندارید.

4. درمان زردچوبه برای جوش

زردچوبه کمک می کند تا باکتری های که به ایجاد آکنه می انجامند، از بین بروند، زیرا دارای خاصیت ضد باکتری است. علاوه بر این، این ماده دارای خاصیت ضد التهابی است که ایده آل برای آرامش درد و التهاب است. زردچوبه  بیشتر به حفظ تعادل pH سطح پوست کمک می کند که به نوبه خود باعث می شود که آکنه ایجاد نشود.

روش اول: چیزهایی که شما نیاز دارید

  • پودر زردچوبه – یک تا دو قاشق چای خوری
  • روغن کنجد

فقط پودر زردچوبه را با روغن کنجد ترکیب کنید تا خمیر را ایجاد کنید. بعدا خمیر را در ناحیه آسیب دیده خود قرار داده و پس از 60 دقیقه آن را بشویید. بهترین استفاده از این درمان موثر یک یا دو بار در روز برای چند روز است.

روش دوم: چیزهایی که شما نیاز دارید

  • پودر زردچوبه – ½ قاشق چای خوری
  • شیر گرم – 1 لیوان

خمیر زردچوبه را با مخلوط کردن پودر زردچوبه در شیر گرم درست کنید. سپس، این شیر زردچوبه را دو بار در روز بنوشید تا التهاب و درد را کاهش دهید.

احتیاط: افراد مبتلا به سنگ کلیه یا مشکلات مثانه باید از مصرف زردچوبه جلوگیری کنند. پس از مصرف موضعی یا مصرف این ادویه زرد، اگر دچار خارش شدید، از آن استفاده نکنید.

5. درمان با لیمو

لیمو به سرعت باعث حذف آکنه می شود و دلیل آن در وجود اسید اسکوربیک آن است. این اسید همچنین برای تخریب سلول های پوست مرده و منافذ پوستی موثر است. به غیر از آن، خواص ضد باکتریایی دارد که به کاهش باکتری های تولید کننده آکنه کمک می کند.

چیزهایی که شما نیاز دارید

آب گل رز و آب لیمو را در مقادیر مساوی مخلوط کنید. با استفاده از یک توپ پنبه آن را به پوست آسیب دیده خود اعمال کنید. پس از 20 تا 25 دقیقه، پوست را با آب سرد شستشو دهید. برای بهترین نتایج، از این درمان دو بار در روز استفاده کنید.

هشدارها: استفاده موضعی از لیمو برای افراد دارای پوست بسیار حساس توصیه نمی شود.

جوش کمر

6. سرکه سیب برای پیشگیری از آکنه

سرکه سیب سرخ (ACV) یک درمان موثر دیگر برای درمان آکنه است. این سرکه دارای توانایی های ضد التهابی و ضد باکتری است که به خوبی برای جلوگیری از التهاب و رشد باکتری های مسئول شکستن پوست عمل می کند.

چیزهایی که شما نیاز دارید

  • سرکه سیب – یک قاشق غذاخوری
  • آب – 1 فنجان

سرکه سیب را با آب قبل از اعمال آن به قسمت های آسیب دیده پشت خود مخلوط کنید. بعد از 10 دقیقه منطقه را آب آشامیدنی شستشو دهید. در نهایت، یک مرطوب کننده روی آن بمالید. این کار را حدود سه بار در روز انجام دهید تا آکنه کامل به طور کامل بهبود یابد.

هشدارها: قبل از اعمال سرکه سیب، آن را رقیق کنید تا از تحریک جلوگیری شود. همچنین، از استفاده از آن در مناطق بسیار خشک، زخم باز و بیش از حد نزدیک به چشم اجتناب کنید. پس از هر بار، فراموش نکنید که پوست خود را با دقت بشویید.

جوش کمر

7. درمان جوش کمر با درخت چای

روغن درخت چای می تواند به مبارزه علیه جوش کمر کمک کند، زیرا از ویژگی های آنتی سپتیک و ضد التهابی برخوردار است. این روغن همچنین می تواند به سرعت به خشک شدن آکنه هنگام استفاده از موضعی کمک کند. همراه با آن، می تواند قرمزی و التهاب را تسکین دهد.

روش اول: چیزهایی که شما نیاز دارید

  • روغن درخت چای – 1 تا 2 قطره
  • توپ پنبه

روغن درخت چای تهیه شده را روی توپ پنبه قرار دهید و آن را به آرامی روی جوش های کمر بگذارید. پس از 15 تا 20 دقیقه،  آن را با استفاده از آب بشویید. هر روز دوبار این کار را انجام دهید.

روش دوم: چیزهایی که شما نیاز دارید

  • روغن درخت چای – 4 تا 5 قطره
  • عسل – یک قاشق چای خوری

روغن را در عسل مخلوط کنید و این مخلوط را به پشت بمالید. آن را برای حدود پانزده دقیقه قبل از شستشو با آب بگذارید بماند. این درمان را یکبار هر روز انجام دهید.

احتیاط: روغن درخت چای برای افرادی که دارای پوست حساس هستند پیشنهاد نمی شود. قبل از انجام، یک قسمت از روغن چای را با سه قسمت آب رقیق کنید.

سوالات متداول در مورد جوش کمر

1. چقدر جوش کمر طول می کشد تا درمان شود؟

آکنه بدون درمان معمولا حدود 5 سال طول می کشد تا شروع به بهبود کند و جلوگیری از بازگشت آن هم ممکن است چندین سال طول بکشد.

2. بهترین صابون برای درمان آکنه چیست؟

صابون های حاوی عوامل ضد آکنه مانند سالیسیلیک اسید، بنزوئیل پراکسید و روغن درخت چای اغلب برای مقابله با آکنه استفاده می شود. هر یک از درمان های فوق همچنین می تواند بدون ایجاد عوارض جانبی جدی کمک کننده باشد.

3. علت شیوع آکنه در کمر چیست؟

چند چیز وجود دارد که می تواند باعث ایجاد آکنه در کمر شود، از جمله هورمون ها، باکتری های مسدود شده در منافذ پوست و چربی پوست.

4. آیا جوش کمر بین افراد معمول است؟

شایع ترین مناطق آکنه در چهره، گردن، پشت و شانه ها می باشند. اگر آکنه در پشت شما ظاهر شود، شما تنها نیستید، میلیون ها نفر در جهان دچار این مساله هستند.

5. آیا مواد غذایی باعث آکنه می شوند؟

چند غذا وجود دارد که می تواند منجر به آکنه در پشت شود. بعضی از آنها چربی های ناسالم، لبنیات و شکلات هستند.


دوتاستراید (Dutasteride) یک داروی تجویزی است. این دارو فقط تحت شکل یک کپسول دهانی موجود است. دوتاستراید به عنوان دارویی تحت نام تجاری Avodart در دسترس است. این دارو همچنین به عنوان یک داروی عمومی نیز قابل تهیه می باشد. دارو های عمومی معمولا ارزان تر از داروهای تحت نام های تجاری هستند. در برخی موارد، داروهایی با برند تجاری و نسخه عمومی ممکن است در اشکال مختلف و قدرت های متفاوت موجود باشند. در این مقاله از بخش داروهای دکتر سلام به بررسی دوتاستراید خواهیم پرداخت.

علت استفاده از دوتاستراید

دوتاستراید برای درمان هایپرپلازی خوش‌خیم  (BPH) که پروستات توسعه یافته نیز نامیده می‌ شود، به کار می ‌رود. زمانی که پروستات بزرگ شود، می ‌تواند مجرای پیشاب شما را فشرده کند و ادرار کردن را برای شما سخت ‌تر کند. دوتاستراید به افزایش جریان ادرار شما کمک می ‌کند و خطر انسداد کامل جریان ادرار را کاهش می ‌دهد. این دارو همچنین به منظور درمان ریزش مو ناشی از هورمون های مردانه نیز مورد استفاده قرار می گیرد. در برخی موارد، این درمان ها می ‌تواند نیاز به عمل پروستات را کاهش دهد. دوتاستراید ممکن است به عنوان بخشی از یک روش درمانی مورد استفاده قرار گیرد. این به آن معنی است که شما باید آن را با دارو های دیگر مصرف کنید.

دوتاستراید

نحوه عملکرد دوتاستراید

دوتاستراید متعلق به دسته‌ای از داروها موسوم به مهار کننده‌ های  alpha – reductase5 است. یک گروه از داروها گروهی از داروها هستند که به روش مشابهی کار می ‌کنند. این دارو ها اغلب برای درمان بیماری ‌های مشابه استفاده می‌ شوند.

در خون شما هورمونی به نام دی هیدروتستسترون (dihydrotestoterone (DHT وجود دارد که باعث رشد پروستات تان می‌ شود.  دوتاستراید مانع از تشکیل DHT در بدن شما می ‌شود و باعث می ‌شود تا پروستات بزرگ نشود.

عوارض جانبی دوتاستراید

کپسول دهانی دوتاستراید باعث خواب‌آلودگی نمی‌ شود، اما می ‌تواند عوارض جانبی دیگری ایجاد کند.

عوارض جانبی شایع تر

عوارض جانبی شایع تر که با مصرف دوتاستراید اتفاق می ‌افتد عبارتند از:

  • مشکلات نعوظ
  • کاهش میل جنسی
  • مشکلات انزال
  • کاهش تعداد اسپرم و فعالیت اسپرم

این اثرات ممکن است بعد از توقف دوتاستراید نیز ادامه پیدا کند.

یک اثر جانبی دیگر بزرگ شدن و یا درد در قفسه سینه است. این درد ممکن است در عرض چند روز یا چند هفته از بین برود. اگر این درد شدید بود و یا از بین نرفت یا تغییراتی در قفسه سینه ایجاد شد و یا ترشحاتی از نوک پستان ها خارج شد، با پزشک یا داروساز صحبت کنید.

عوارض جانبی جدی

اگر عوارض جانبی جدی دارید با پزشک خود تماس بگیرید. اگر احساس خطر می کنید با 115 تماس بگیرید. عوارض جانبی جدی و علائم آن ‌ها می ‌تواند شامل موارد زیر باشد:

واکنش‌ های آلرژیک.  نشانه‌ ها می ‌توانند شامل:

  • تورم صورت، زبان و یا گلو
  • پوسته پوسته شدن پوست

سرطان پروستات. نشانه ‌ها ممکن است شامل:

  • افزایش غلظت آنتی ‌ژن خاص پروستات (PSA)
  • افزایش دفعات ادرار
  • مشکل در شروع ادرار
  • جریان ادرار ضعیف
  • ادرار دردآور / سوزش آور
  • ایجاد مشکل در نعوظ
  • انزال دردناک
  • خون در ادرار یا منی
  • درد و یا گرفتگی مکرر در کمر، باسن یا ران

باشند.

تذکر: هدف ما این است که اطلاعات موجود و فعلی را به شما ارائه کنیم. با این حال، چون دارو هر فرد را به طرزی متفاوت تحت ‌تاثیر قرار می ‌دهد، ما نمی‌ توانیم تضمین کنیم که این اطلاعات شامل تمام اثرات جانبی ممکن باشد. این اطلاعات جایگزین توصیه ‌های پزشکی نیستند. همیشه در مورد اثرات جانبی احتمالی با یک ارائه کننده خدمات بهداشت و درمان که سوابق پزشکی شما را می ‌شناسد صحبت کنید.

دوتاستراید

دوتاستراید ممکن است با داروهای دیگر تداخل داشته باشد

کپسول دهانی دوتاستراید می‌ تواند با دیگر دارو ها، ویتامین ‌ها یا گیاهانی که ممکن است مصرف کنید، تداخل داشته باشد. تداخل زمانی رخ می دهد که یک ماده، روش کار یک دارو را تغییر دهد. این می ‌تواند مضر باشد یا از کارکرد صحیح دارو جلوگیری کند.

برای کمک به اجتناب از تداخلات، پزشک شما باید تمام داروهای تان را به دقت مدیریت کند. دقت کنید که در مورد تمام دارو ها، ویتامین ‌ها، یا گیاهانی که مصرف می کنید به پزشک خود بگویید. برای اینکه بفهمید که این دارو چگونه ممکن است با چیز دیگری تداخل داشته باشد، با پزشک یا داروساز صحبت کنید.

مثال ‌هایی از داروهایی که می ‌توانند باعث تداخل با دوتاستراید شوند در زیر آورده شده ‌اند.

داروهای ایدز

 مصرف دوتاستراید با داروهای مورد استفاده برای درمان HIV که به نام بازدارنده‌ های پروتئاز نامیده می شوند می‌تواند باعث ماندگاری  بیشتر دوتاستراید در خون شما شود. این می ‌تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

نمونه ‌هایی از این داروها عبارتند از:

  • atazanavir یا آتازاناویر
  • Darunavir یا داروناویر
  • fosemprenavir
  • indinavir
  • lopinavir یا لوپیناویر
  • Nelfinavir یا نلفیناویر
  • Ritonavir یا ریتوناویر
  • Saquinavir یا ساکویناویر
  • tipranavir

داروهای عفونت قارچی:

مصرف دوتاستراید با داروهای خاصی که برای درمان عفونت ‌های قارچی به کار می‌ رود می ‌تواند باعث ماندگاری بیشتر دوتاستراید در خون شما شود. این می ‌تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

نمونه ‌هایی از این داروها عبارتند از:

  • itraconazole یا ایتراکونازول
  • ketoconazole یا کتوکونازول
  • posaconazole
  • voriconazole یا وریکونازول

داروهای فشار خون

مصرف دوتاستراید با داروهای خاصی که برای درمان فشار خون بالا به کار می‌ روند می ‌تواند باعث ماندگاری بیشتر دوتاستراید در خون شما شود. این می‌ تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

نمونه‌هایی از این داروها عبارتند از:

  • verapamil یا وراپامیل
  • Diltiazem یا دیلتیازم

داروی ریفلاکس اسیدی

مصرف دوتاستراید با داروهای خاصی که برای درمان ریفلاکس اسیدی به کار می‌ روند می ‌تواند باعث ماندگاری بیشتر دوتاستراید در خون شما شود. این می ‌تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

آنتی بیوتیک

مصرف سیپروفلوکساسین با دوتاستراید می ‌تواند باعث ماندگاری بیشتر دوتاستراید در خون شما شود.

خوردن همزمان این داروها می‌ تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

تذکر: هدف ما این است که اطلاعات موجود و فعلی را به شما ارائه کنیم. با این حال، به دلیل تداخلات دارویی متفاوت در هر فرد، ما نمی‌ توانیم تضمین کنیم که این اطلاعات شامل تمام فعل و انفعالات ممکن باشد. این اطلاعات جایگزین توصیه‌ های پزشکی نیستند. همیشه در مورد تداخلات احتمالی با همه دارو های تجویزی، ویتامین‌ ها، گیاهان و مکمل ‌ها با پزشک خود صحبت کنید.

دوتاستراید

هشدارها و خطرات

دوتاستراید با چندین هشدار همراه است.

هشدار آلرژی

دوتاستراید می ‌توانند موجب واکنش آلرژیک شدید شود. نشانه ‌ها می‌ توانند شامل:

  • زخم
  • تورم صورت، زبان و یا گلو
  • مشکلات تنفسی
  • واکنش‌های جدی پوستی مانند پوسته پوسته شدن پوست

باشند.

اگر واکنش آلرژیک دارید، به پزشک خود یا مرکز کنترل مسمومیت محلی زنگ بزنید. اگر علائم شما شدید است، به 115 زنگ بزنید و یا به نزدیک ‌ترین اورژانس مراجعه کنید.

اگر تا به حال یک واکنش آلرژیک به این دارو یا مهارکننده‌ های  5 alpha-reductaseداشته اید، این دارو ها را دوباره مصرف نکنید. مصرف دوباره آن می‌ تواند کشنده باشد (باعث مرگ شود).

هشدار برای افرادی که شرایط سلامتی خاصی دارند

برای افراد مبتلا به بیماری کبد:

بدن شما ممکن است قادر به پردازش صحیح دوتاستراید نباشد. این ممکن است باعث ماندگاری بیشتر دوتاستراید در خون شما شود، که می ‌تواند خطر عوارض جانبی را افزایش دهد.

برای زنان باردار:

دوتاستراید یک داروی حاملگی زیرشاخه X  است. داروهای زیر گروه X نباید در طول دوران بارداری مورد استفاده قرار گیرند.

اگر یک زن باردار است و یک جنین پسر را در رحم خود دارد و بطور اتفاقی با بلعیدن یا لمس کردن، دوتاستراید در بدن او نفوذ کند، ممکن است نوزاد با اندام‌ های جنسی ناقص به دنیا بیاید.

اگر همسر شما حامله است و یا در حال برنامه ‌ریزی برای باردار شدن است و پوست او در تماس با دوتاستراید قرار گرفته است، باید فورا منطقه را با آب و صابون شست و شو دهید.

برای زنان شیرده:

دوتاستراید نباید هرگز در طی مدت شیردهی مصرف شود. مشخص نیست که آیا دوتاستراید از شیر مادر عبور می‌ کند یا خیر.

برای کودکان:

دوتاستراید نباید برای کودکان مورد استفاده قرار گیرد. این دارو به عنوان یک داروی ایمن یا موثر در کودکان ایجاد نشده است.

آلپرازولام

چگونه دوتاستراید را مصرف کنیم؟

این دوز برای استفاده از کپسول دهانی دوتاستراید است. تمام دوزهای موجود، ممکن است در اینجا گنجانده نشده باشند. میزان و نحوه مصرف دارو اغلب به موارد زیر بستگی دارد:

  • سن شما
  • شرایطی که تحت درمان قرار گرفته اید
  • شدید بودن وضعیت بیماری تان
  • شرایط پزشکی دیگر
  • نحوه واکنش به اولین دوز

انواع و قدرت ها:

عمومی: دوتاستراید

شکل: کپسول دهانی

قدرت: ۰.۵ میلی‌گرم

برند: آودارت

شکل: کپسول شفاهی

قدرت: ۰.۵ میلی‌گرم

مقدار مصرف برای هایپرپلازی خوش ‌خیم  (BPH)

دوز بزرگسالان ( 18 سال و بزرگتر)

به تنهایی و در ترکیب با تامسولوسین مصرف می شود.

مقدار معمول: یک کپسول ۰.۵ میلی‌گرمی در هر روز

میزان مصرف کودک (سنین ۰ تا ۱۷ سال)

دوز مناسبی برای افرادی که کم ‌تر از ۱۸ سال سن دارند ساخته نشده است.

تذکر: هدف ما این است که اطلاعات موجود و فعلی را به شما ارائه کنیم. با این حال، از آنجایی که داروها هر فرد را به طور متفاوتی تحت‌ تاثیر قرار می ‌دهند، ما نمی ‌توانیم تضمین کنیم که این لیست شامل تمام دوزهای ممکن باشد. این اطلاعات جایگزین توصیه ‌های پزشکی نیستند. همیشه با پزشک یا داروساز درباره دوزهایی که برای شما مناسب هستند صحبت کنید.

کلروتیازید

نکات تکمیلی

دوتاستراید برای درمان طولانی ‌مدت استفاده می‌ شود. اگر آن را با تجویز پزشک مصرف نکنید، با خطرات جدی مواجه می‌ شوید.

اگر مصرف دارو را متوقف کنید و یا گاهی آن را مصرف نکنید:

 ممکن است علائمی چون سختی شروع ادرار، جریان ادرار ضعیف، تمایل دائم به ادرار، نیاز مکرر به ادرار و یا نیاز مکرر به بیدار شدن در طول شب داشته باشید.

اگر دارو را فراموش کنید و یا طبق برنامه مصرف نکنید:

داروهای شما ممکن است موثر واقع نشود و یا به طور کامل اثر نکند. برای این که این دارو به خوبی کار کند، باید در تمام اوقات مقدار مشخصی از آن در بدن شما وجود داشته باشد.

اگر بیش از حد مصرف کنید:

 شما می ‌توانید میزان خطرناکی از دارو را به بدن خود وارد کنید. تاثیرات مصرف بیش از حد این دارو مشخص نیست. از آنجا که هیچ پادزهری برای دوتاستراید وجود ندارد، پزشک شما هر گونه علائمی را که شما تجربه ‌کنید، مورد بررسی قرار خواهد داد.

اگر فکر می‌کنید که مقدار زیادی از این دارو را مصرف کرده اید، با پزشک خود تماس بگیرید. اما اگر علائم شما شدید هستند، به 115 زنگ بزنید و یا به نزدیک ‌ترین اورژانس مراجعه کنید.

اگر یک دز را فراموش کردید، باید چه کار کنید:

به محض اینکه به یاد آوردید، دز خود را بخورید. اما اگر فقط چند ساعت قبل از مصرف دوز بعدی به یاد آوردید، فقط یک دوز را مصرف کنید. هرگز سعی نکنید با گرفتن دو دوز در یک زمان، دوز فراموش شده را جبران کنید. این کار می‌ تواند منجر به اثرات جانبی خطرناکی شود.

چگونه تشخیص دهید که آیا این دارو اثر می‌  کند یا خیر:

شما باید مشکل کمتری در شروع ادرار داشته باشید، دفعات ادرارتان کاهش یافته باشد و در عین حال تلاش کمتری برای ادرار کردن انجام دهید.

دوتاستراید

نکات مهم برای مصرف دوتاستراید:

اگر پزشکتان برایتان دوتاستراید تجویز کرد، این نکات را در ذهن داشته باشید.

عمومی

  • شما می ‌توانید این دارو را همراه غذا و یا بدون غذا مصرف کنید.
  • کپسول دوتاستراید را نجوید، نخراشید و یا باز نکنید. محتویات این کپسول ممکن است لب ‌ها، دهان و یا گلو شما را تحریک کند. کپسول را مستقیما قورت دهید.

نگهداری

  • کپسول های دوتاستراید را در دمای اتاق و بین 20 تا 25 درجه سانتی گراد نگه داری کنید.
  • آن را از دمای بالا دور نگه دارید، چون ممکن است تغییر شکل یا تغییر رنگ دهد. اگر کپسول تغییر شکل داد از آن استفاده نکنید.
  • این دارو را از نور آفتاب دور نگه دارید.
  • این دارو را در مناطق مرطوب مانند حمام نگه داری نکنید.

سفر

زمانی که به همراه داروهای خود سفر می‌ کنید:

  • همیشه دارو را همراه خود حمل کنید. در هنگام پرواز، هرگز آن را در کیف کنترل قرار ندهید. آن را در کیف دستی خود نگه دارید.
  • نگران ماشین‌ های اشعه ایکس نباشید. آن‌ها به دارو های شما آسیب نمی‌ رسانند.
  • ممکن است لازم باشد که به کارکنان فرودگاه برچسب داروخانه را نشان دهید. همیشه یک ظرف برچسب دار اصلی را به همراه داشته باشید.
  • این دارو را در داشبورد اتومبیل خود قرار ندهید و یا آن را در اتومبیل رها نکنید. مطمئن شوید که از انجام این کار به ویژه در زمانی که هوا بسیار گرم و یا خیلی سرد است خودداری می کنید.

پایش بالینی

دوتاستراید ممکن است خطر سرطان پروستات تان را افزایش دهد. قبل و در طی درمان تان با دوتاستراید، پزشک شما با انجام آزمایش خون برای وجود آنتی ‌ژن خاص پروستات (PSA) بررسی هایی انجام خواهد داد تا ببیند آیا هیچ تغییری به وجود آمده است یا خیر.

دوتاستراید غلظت PSA را در خون تان کاهش می ‌دهد. اگر در PSA شما افزایشی وجود داشته باشد، ممکن است پزشک شما تصمیم بگیرد که آزمایش‌ های بیشتری را برای بررسی این که آیا سرطان پروستات دارید یا خیر، انجام دهد.

دسترسی

همه داروخانه ها این دارو را انبار نمی ‌کنند. زمانی که نسخه خود را می گیرید مطمئن شوید که داروخانه ای که می روید این دارو را دارد.

مجوز قبلی

بسیاری از شرکت ‌های بیمه به مجوز قبلی این دارو نیاز دارند. این به این معنی است که پزشک تان پیش از پرداخت پول توسط شرکت بیمه، باید از شرکت بیمه مجوز بگیرد.

دوتاستراید

آیا گزینه‌ های دیگری برای جایگزین دوتاستراید هم وجود دارد؟

داروهای دیگری در دسترس هستند که شرایط شما را درمان می ‌کنند. برخی از آن‌ ها ممکن است برای شما مناسب ‌تر از بقیه باشند. در مورد سایر گزینه‌ های دارویی که ممکن است برای شما کارساز باشند، با پزشک خود صحبت کنید.

تذکر: سایتدکتر سلام، همه تلاش خود را کرده ‌است تا مطمئن شود که همه اطلاعات درست، جامع و بروز هستند. با این حال، این مقاله نباید به عنوان جایگزینی برای دانش و تخصص یک متخصص مراقبت ‌های بهداشتی دارای مجوز استفاده شود. قبل از مصرف دارو همیشه باید با پزشک خود مشورت کنید. اطلاعات دارویی که در اینجا آورده شده‌ است، ممکن است تغییر کند و تمام استفاده ‌های ممکن، احتیاط ها، هشدارها، تداخلات دارویی، واکنش ‌های آلرژیک یا اثرات مضر را پوشش دهد.


حتما شما هم شنیده اید که افراد زیادی در سرتاسر جهان به فکر کاشت چیپست زیر پوستی هستند و اکثر کارهای الکترونیکی خود را به این چیپست زیر پوستی محول می کنند. آیا می دانید چیپست زیر پوستی چیست؟ آیا این تراشه ها برای بدن عوارضی به دنبال دارد؟ آیا با نحوه عملکرد آن آشنایی دارید؟ در این مقاله از بخش عمومی دکتر سلام به بررسی نحوه عملکرد، عوارض، مزایا و خطرات چیپست زیر پوستی خواهیم پرداخت.

چیپست زیر پوستی چیست؟

وقتی یک شرکت فناوری واقع در ویسکانسین در تابستان گذشته پیشنهاد کرد که در بدن کارکنانش بطور اختیاری چیپست زیر پوستی نصب شود، اینترنت وحشت کرد! ولی فقط چند روز قبل از این باصطلاح « مهمانی چیپست زیر پوستی » در مقر اصلی شرکت، افرادی مشتاقانه درصف همایش سرقت اطلاعات ایستاده بودند تا پول بپردازند و چیپست زیر پوستی را بدست آورند که به شکل تزریق زیر پوستی بین انگشتان شست و نشانه  آنها کاشته شود.

چیپست زیر پوستی

 اقدام فوق الذکر این سوال را مطرح می کند که آیا این چیپست زیر پوستی ، گامی به سوی آینده نامشخصِ پیشرو هستند؟ یا فقط راهی آسان برای وارد شدن به حساب ها و باز شدن درها به وسیله تکان دادن مچ دست می باشند؟ تعداد افراد کم ولی رو به افزایشی ( بین 5000 تا 100000 نفر بر اساس آمارهای ارائه شده توسط شرکت اطلاعات زیستی)، چیپست زیر پوستی را در دست خود نصب کرده اند. ولی اگر به این آمار عجیب توجه شود، جامعه ممکن است به زودی متوجه تحولات مهمی گردد.

وقتی از چیپست زیر پوستی حرف می زنیم، منظورمان چیست؟

 چیپست زیر پوستی معمولا به شکل استوانه هستند و حاوی تراشه، چسب پلاستیکی حاوی صمغ سالم زیستی و آنتن دارای سیم پیچ مسی می باشند. تراشه های استفاده شده در انسان ها و حیوانات، از برق محلی استفاده می کنند و باتری یا منبع قدرت دیگری ندارند و لذا معمولا خاموش هستند تا اینکه در محلی قرار گیرند که دارای یک دستگاه گیرنده است و باعث می شود ارتباط در میدان مغناطیسی انجام گیرد.

چیپست زیر پوستی اغلب مجهز به فناوری تشخیص امواج رادیویی هستند که دارای دامنه وسیعی از فرکانس های کوتاه، متوسط و بلند می باشند.

شرکت بیوهاکس که چیپست زیر پوستی را برای کارکنان داوطلب شرکت 35 ام. نصب کرده است، وسایل ارتباطی دارای میدان مغناطیس نزدیک می سازد، در حالی که شرکت های دیگر به کاربران اجازه انتخاب می دهند و آنها نیز معمولا از فناوری تشخیص امواج رادیویی استفاده می کنند تا جایگزین کلیدها و رمز عبورها شوند و بدین ترتیب کاربران می توانند با کمک این چیپست ها، وارد خانه هایشان شوند، خودروهای خود را روشن و خاموش کنند و به راحتی از رایانه های شخصی شان استفاده نمایند. در سوئد، شرکت بیوهاکس با همکاری شرکت راه آهن شرایطی را ایجاد کرده که این چیپست زیر پوستی می توانند مثل بلیط عمل کنند و حتی میتوان مانند تلفن همراه با آنها صحبت کرد.

چیپست زیر پوستی

اطلاعات بیشتر

فردی که چیپست زیر پوستی در دستش نصب شده، می تواند در آن اطلاعات مالی اش را ذخیره کند. این چیپست زیر پوستی دارای فضای حافظه قابل برنامه ریزی و امکانات امنیتی است و به شما اجازه می دهد که در آن به برنامه ریزی یا ایجاد رمزهای شناسایی بپردازید.

بعضی کارشناسان اغلب از این چیپست ها، به عنوان دستگاه گیرنده یاد می کنند ولی یک محقق امنیت اطلاعات بنام تارا ویلر معتقد است که این اصطلاح دقیق نیست چون وقتی این چیپست ها، در محیط غیرفعال قرار می گیرند، قدرت گیرندگی آنها کم است و چیزی را نمی توانند ارسال کنند.

خطرات چیپست زیر پوستی برای سلامتی

امروزه تراشه های زیر پوستی بقدری ایمن هستند که صاحبان حیوانات خانگی از آنها برای ردیابی سگ ها و گربه هایشان استفاده می کنند. در واقع خطر چیپست زیر پوستی برای انسان از سوراخ کردن گوش کمتر است چون خیلی سریع تر و راحت تر انجام می شوند. با این حال کارشناسان هشدار می دهند که اگر افراد سعی کنند خودشان این تراشه ها را نصب کنند و اقدامات ضد عفونی کننده را انجام ندهند، ممکن است دچار آلودگی شوند که شاید گاهی  منجر به مرگ شود. اما اگر برای نصب چیپست زیر پوستی به یک کارشناس ماهر در سوراخ کردن بدن مراجعه کنیم که از سوزن ها و ابزار ضدعفونی شده استفاده می نماید، خطر آلودگی و عفونت از بین می رود.

پس از نصب چیپست زیر پوستی ، ورم برای یک روز و کبودی برای چند روز در دست ایجاد می شود و 2 تا 4 هفته طول می کشد تا این تراشه ها بتواند خود را با بافت های دست تطبیق دهد و کاربران ممکن است تا حدود 2 سال خارش ها و سوزش هایی را در دست خود احساس کنند تا این که بدن، این مشکلات را خود به خود حل نماید.

پس از اینکه جای نصب تراشه در زیر پوست، التیام پیدا کرد، دیگر در زیر پوست دست احساس نمی شود. برای تراشه ای که زیر پوست قرار دارد، این امکان هست که در میان عضو دیگری قرار گیرد که این وضع تا حدودی دردناک است ولی میتوان از این حالت با قرار ندادن چیپست زیر پوستی بین اعضاء سخت جلوگیری نمود.

چیپست زیر پوستی

ارزانترین چیپست زیر پوستی به صورت کپسول در شیشه ایمن (از نظر زیست محیطی) تهیه می شوند و زیر پوست بین انگشتان شست و اشاره جای می گیرند. با اینکه این چیپست زیر پوستی نابود نشدنی نیستند ولی احتمال کمی وجود دارد که در داخل بدن انسان بشکنند.

تراشه های نصب شونده، قابل تطبیق با دستگاه های ام.آی.آر. هستند ولی توسط بازرسی های فلزی و دستگاه های نمایشگر فرودگاهی، شناسایی نمی شوند و اگر شخصی از کار گذاشته شدن چیپست زیر پوستی در بدنش پشیمان شود، خارج کردن آنها از بدن مشکل نیست و پزشک می تواند دستکش بدست کند، برش کوچکی در پوست ایجاد نماید و با فشار، چیپست زیر پوستی را به راحتی از دست خارج کند.

یک نگرانی راجع به سلامتی و ایمنی چیپست زیر پوستی از سوی افرادی مطرح می شود که می گویند برخلاف میلشان تراشه ای را در داخل بدنشان کار گذاشته اند. آنها معتقدند که این تراشه ها باعث می شوند که صداهایی را بشنوند یا نورهایی را ببینند که تاکنون تجربه نکرده اند. این ترس گاهی بدلیل بیماری ذهنی ناشناخته و یا ادعاهای افراد کلاهبرداری است که ادعا می کنند می توانند از طریق چیپست زیر پوستی ، افراد را ردیابی نمایند.

اگر راجع به کار گذاشتن چیپست زیر پوستی در بدن شک دارید، موضوعات مربوط به سلامت آن ممکن است نگرانی اصلی شما نباشد. فیلم های هالیوود وتلویزیون اغلب نشان می دهند که از ابزار عکسبرداری و پیگیری برای ردیابی و به دام انداختن سریع افراد استفاده می شود. ولی صاحبان حیوانات خانگی گمشده تایید می کنند که واقعا حیوانات و انسان ها را نمیتوان بدین ترتیب، ردیابی و پیدا نمود.

بیاد داشته باشید که تراشه های فعلی حتی دارای منبع  قدرت نیستند و لذا دامنه فعالیت آنها محدود است و شما مجبورید دست خود را مقابل یک گیرنده حرکت دهید تا چیپست زیر پوستی کار کند.

خطرات تصادفی چیپست زیر پوستی

چیپست زیر پوستی می توانند مقداری از اطلاعات را در خود ذخیره کنند و حالت گیرنده و فرستنده دارند و حمل آنها نیز آسان است. یک سارق اطلاعات می تواند یک ظاهر معمولی داشته باشد ولی یک چیپست زیر پوستی با فناوری بالا در دستش نصب کرده باشد و لذا گاهی می توانند بیش از فناوری در کسب اطلاعات موفق باشند.

به گوشی همراه خود و به باطری فکر کنید که نیاز دارید در آن تلفن داشته باشید تا بتوانید به پیام های دستگاه ردیاب یا ماهواره گوش دهید و از طریق آن اطلاعات، با دنیای خارج به وسیله یک برج مخابراتی یا اینترنتی، ارتباط برقرار کنید. وسیله ای که نیاز دارید که آنرا نصب کنید باید کاملا بزرگ باشد و یک باطری در داخلش باشد که مدام شارژ شود و هر 2 یا 3 سال تعویض گردد.

در حالی که از نظر ذهنی غیر ممکن نیست که فردی را تصور کنیم که از چنین وسیله ای استفاده کند، ولی این کار اکنون از نظر عملی کاملا قابل اجراست. یک سارق اطلاعات نیاز دارد که فردی را در یک منطقه خاص، ردیابی کند و سپس وسیله ای در اختیار داشته باشد که بتواند یک جریان الکترومغناطیسی را ارسال کند و آنقدر قوی باشد که بتواند از راه دور چیپست زیر پوستی را به کار اندازد.

چیپست زیر پوستی

هیچ دستگاه موجود در بازار وجود ندارد که بتواند این اقدامات را انجام دهد، به ویژه وقتی که راه های آسان تر و ارزان تری برای ردیابی موقعیت یک فرد وجود دارند. ما می توانیم از ابزار ردیابی خود به شکل تلفن همراه نیز استفاده کنیم که سرقت اطلاعات از آن خیلی سخت نیست چون شرکت ها می توانند پیام های وارده را بخوانند و موقعیت مکانی فردی را که رایانه شخصی را حمل می کند و یا با شبکه تماس می گیرد، تشخیص دهند.

گذشته از چنین نظارت هایی، شاید جنبه مهم دیگر امنیتی راجع به تراشه ها شامل سرقت های اطلاعاتی سنتی تر گردد. اقدامات زیادی در برابر خطر امنیتی تراشه ای که ممکن است به وسیله یک ویروس آلوده شود، صورت گرفته است.

در سال 2010 یک دانشمند بریتانیایی بنام مارگ گاسن به طور داوطلبانه چیپست زیر پوستی داخل دستش را آلوده کرد تا ببیند که آیا می تواند ویروس را با ابزار خارجی کنترل کننده نابود نماید یا خیر. او در انجام این کار موفق شد ولی برای مقابله با خطر حمله تزریقی در شرایط واقعی، کاربر نیاز دارد که به بررسی چیپست زیر پوستی نصب شده در بدن یک دشمن خطرناک بپردازد و سپس به یک گیرنده جداگانه نیاز است که به جمع آوری اطلاعات از فرستنده اصلی اقدام کند و آنها را مستقیما به یک پایگاه اطلاعاتی مطمئن بفرستد، بدون آنکه توجهی به معتبر بودن آنها داشته باشد.

یک سارق اطلاعات، به نام ست ویل به طور داوطلبانه حمله ای را به یک چیپست زیر پوستی انجام داد و گوشی های همراه مجهز به اندروید را تشویق کرد که یک خط ارتباطی را باز کنند که از طریق تلفن به یک رایانه واقع در فاصله زیاد متصل بود. ویل از نرم افزار متاسپلویت بر روی یک رایانه شخصی استفاده کرد تا گوشی مجهز به اندروید را قادر نماید که از او یک عکس بگیرد. با اینکه او این فناوری را ارتقاء داد ولی فقط توانست پیام هایی را به طور مجدد به گوشی مورد نظرش ارسال نماید.

گذشته از این دلائل برای ایجاد مشکل در فضای مجازی، ترس از افزایش سرقت ها به ویژه زمانی بیشتر می شود که از چیپست زیر پوستی نصب شده در بدن بجای کلیدها یا کارت های هوشمند استفاده شوند. این احتمال وجود ندارد که فردی تلاش کند که بدین ترتیب وارد خانه شخص دیگری شود و پنجره را بشکند، قفل در را باز کند و یا حتی عکسی از دسته کلید صاحب خانه بیندازد. اما این احتمال بیشتر است که فردی به اقدامات خطرناکتر بپردازد و اگر بدنبال سرقت های مالی است، حملاتی را در این زمینه طراحی کند و لذا نصب یک چیپست زیر پوستی در بدن انسان می تواند یک هدف آسانتر برای انجام این کار باشد.

همچنین ممکن است کارت های هوشمند جعل شوند و حتی دامنه ردیابی از یک چیپست زیر پوستی از فاصله دور افزایش یابد. امور تجاری اغلب به افراد یاد می دهد که اسناد شغلی خود را پس از اتمام کار در کمدهای مخفی یا گاو صندوق قرار دهند ولی بسیاری از افراد این اسناد را در تراشه خود می گذارند و بسیاری از کارت های هوشمند که بازرگانان از آنها استفاده می کنند نیز در معرض جعل و تقلب قرار دارند.

همچنین گیرنده هایی وجود دارند که به مردم اجازه می دهند که اطلاعات موجود برروی چیپست زیر پوستی را ویرایش کنند، لذا از نظر فنی امکان دارد که یک چیپست زیر پوستی را در پایان روز، برنامه ریزی کنیم چون این کار مثل دسترسی داشتن به اطلاعات تجاری در هر روز است ولی عده ای معتقدند که این کار برای تجارت آنها خطرات و هزینه هایی را ایجاد می کند.

چیپست زیر پوستی

چه اتفاقی می افتد وقتی یک چیپست زیر پوستی دیگر کار نمی کند؟

با استفاده گسترده از چیپست زیر پوستی ، بعضی از شرکت های تجاری ممکن است راجع به کارکنانی که دیگر در آن شرکت ها کار نمی کنند ولی هنوز به دلیل داشتن چیپست زیر پوستی به اطلاعات شرکت دسترسی دارند، می توانند با استفاده از چیپست زیر پوستی وارد شرکت شوند، درها را باز کنند و از اطلاعات سامانه های موجود در شرکت استفاده نمایند، نگران باشند.

لذا اگر یک شرکت بخواهد امکان ورود این گونه کارکنان به داخل شرکت و استفاده آنها از اطلاعات و امکانات شرکت را از بین ببرد، کافی است که شماره چیپست زیر پوستی آنها را از فهرست کارکنان شرکت حذف کند و از آن به بعد دیگر درها و سامانه های شرکت، دستورات چیپست زیر پوستی این گونه افراد را قبول نمی کنند.

از دیدگاه کاربری، حتی اگر شما فکر کنید که نصب یک چیپست زیر پوستی در بدن فکر خوبی است و بدانید که برداشتن یا جدا کردن آن نیز آسان است ولی بسیاری از مردم مایل نیستند که این کار را بکنند و به قول خودشان یک تلفن همراه دیگر داشته باشند. خوشبختانه تا به حال کهنه شدن و از رواج افتادن چیپست زیر پوستی یک مشکل جدی نبوده است.

فردی بنام گرافسترا در سال 2005 اولین چیپست زیر پوستی در دستش نصب شد که در آن زمان حدود 20 سال از ساخت آن چیپست زیر پوستی می گذشت. حتی الان هم شما می توانید یک گیرنده 10 دلاری بخرید که بتواند با آن چیپست زیر پوستی کار کند، درست مثل هدفونی که در سال 1999 خریده اید و آنرا به یک گوشی هوشمند جدید نصب می کنید.

او می گوید که فناوری بسیار سریع رشد می کند ولی معیارها و کاربردها تغییر نمی کنند، پس این عقیده که شما یک چیپست زیر پوستی در بدن خود نصب می کنید و 2 سال دیگر کارآیی خود را از دست می دهد، دروغ است چون چیپست زیر پوستی مثل تلفن همراه نیست و براساس مقرراتی ساخته شده است که تا وقتی که از معیارها پیروی نماید، سازگار و هماهنگ با دستگاه های جدید است.

 دوره حفظ و نگهداری اطلاعات یا طول زمانی  که پس از آن، دیگر نتوانید از این اطلاعات استفاده کنید، 10 سال است. میزان دوره  نوشتن 100000 روز است یعنی اگر شما هر روز چیزی در آن بنویسید، 100000 روز باقی خواهد ماند و هر بارکه چیزی بنویسید، دوره نگهداری اطلاعات مجددا شروع می شود که به این معنی است که اطلاعات می تواند برای حدود یک میلیون سال حفظ شود.

افرادی که می خواهند اقدام به نصب چیپست زیر پوستی در بدن با استفاده از کارت های انتقال و پرداخت موجود کنند، ممکن است با مشکل کهنه بودن و یا از رواج افتادن آنها مواجه شوند چون دوره اطلاعات پرداخت تمام می شود و سامانه های انتقال یا ارسال اغلب اقدام به خارج کردن انواع تراشه های خاص و جایگزین نمودن تراشه های جدید می نمایند که البته این موضوع با طراحی یا برنامه ریزی کردن برای کارت ها فرق می کند.

آینده این تراشه ها چیست؟

پس از صحبت با شرکت های مربوطه و کاربران و محققین، نتایج بدست آمده برای ما شگفت آور بود. انتقادات مردم از چیپست زیر پوستی نصب شونده در بدن اغلب به بن بست می رسید و به طور غیر منتظره ای شبیه بازی موش کور بود.

امروزه مشکل استفاده از تراشه نصب شونده در بدن خیلی محدود شده است که دلائل اصلی آن می توانند رفع شدن مشکل دسترسی مدیران به اطلاعات، جایگزین شدن کلیدهای معمولی، کارت های دسترسی یا داشتن رمز عبور برای آسانی ورود و وجود حداقل خطر برای از دست رفتن اطلاعات باشند. همچنین زیان ها و اشکالات تراشه نصب شده در بدن در حال حاضر ناچیز و بی اهمیت هستند و بسیاری از نگرانی ها راجع به آنها ناشی ازاطلاعات غلط یا شایعات می باشند و ضررهای بالقوه واقعی نصب چیپست زیر پوستی در بدن، بدتر از بسیاری از آسیب های جسمی مثل سوراخ شدن یا بریده شدن پوست نیستند و شرکت های تولید کننده، تراشه هایی ساخته اند که می توانند مثل نقاشی روی چکمه عوض شوند.

اما آیا نصب چیپست زیر پوستی در بدن ارزش تحمل این مشکلات را دارد؟ و آیا حمل یک کلید یا بخاطر داشتن یک کلمه رمز تا این اندازه مشکل یا خطرناک است که لازم باشد در بدن چیپست زیر پوستی نصب کنیم؟ صحبت کردن با اطمینان راجع به خطرات آینده سخت است ولی در سال 2018 بسیاری از نگرانی ها درباره نصب چیپست زیر پوستی در بدن بی اساس بودند. البته این حرف به معنای آن نیست که موارد استفاده فعلی، توجیه کننده نصب چیپست زیر پوستی در بدن هستند ولی به نظر می رسد که در حال حاضر نصب چیپست زیر پوستی در بدن، سخت تر یا زیان بار تر از تتو کردن بر روی بدن نیست. نظر شما در این باره چیست؟ حتما نظرات خود را با ما به اشتراک بگذارید.


درد پرینه پس از زایمان چیست؟ زایمان فرآیندی مهمی است که فراتر از تولد یک نوزاد می باشد. پس از زایمان، در ناحیه پرینئوم، مقداری درد و ناراحتی را تجربه می کنید. درد در اثر زایمان واژینال زمانی اتفاق می افتد که در ناحیه پرینه، شکافی را ایجاد می کنند تا سر نوزاد از طریق کانال تولد، راحت تر عبور کند. طبق گفته کالج آمریکایی زنان و زایمان حدود 53 تا 79 درصد زایمان های واژینال، باعث بروز زخم می شوند. این نوع زایمان، عوارض جانبی ندارد، اما درد دارد. در این مقاله از بخش زنان و زایمان دکتر سلام به بررسی درد پرینه پس از زایمان می پردازیم.

درد پرینه پس از زایمان چیست؟

ناراحتی پرینوم پس از زایمان به عنوان درد پرینه پس از زایمان نیز شناخته می شود. پرینوم، ناحیه ای حساس بین واژن و مقعد است. زنانی که زایمان طبیعی دارند، با فشار و کشیدگی زیادی در ناحیه پرینیوم روبرو هستند. هم زمان با خارج شدن سر نوزاد از واژن، پزشک ممکن است یک برش کوچکی را در پرینئوم ایجاد کند تا نوزاد آسان تر خارج شود. این روش جراحی، اپیزیوتومی نیز نامیده می شود. این برش بعدا دوخته می شود، اما درد تا زمانی که بهبودی فراهم شود، احساس می شود.حتی اگر در حين زايمان جراحی صورت نگیرد، فرآيند زايمان باعث حساسیت و تورم این ناحیه شده و باعث درد پرینه می شود. درد موقتی است و زخم در نهایت خود به خود درمان می شود.

درد پرینه پس از زایمان

درد پرینه چه مدت طول می کشد؟

برای زایمان طبیعی بدون هیچ گونه بریدگی

ناحیه پرینه حساس و متورم باقی می ماند و درد ممکن است حدود پنج هفته یا بیشتر ادامه یابد.

اپیزیوتومی

اگر برش جراحی در ناحیه پرینه شدید باشد، ممکن است این درد حدود شش هفته طول بکشد. در صورت دوخته شدن زخم، خوب شدن جراحت طول می کشد و درد مدتی باقی خواهد ماند. بریدگی ها بر اساس اندازه و نوع بافت های آنها طبقه بندی می شوند.

بریدگی درجه 1

یک برش نازک بر روی پوست پرینه ایجاد می شود، بدون اینکه هیچ گونه بافت عضلانی، آسیب ببیند. چنین بریدگی هایی ممکن است نیاز به چند بخیه داشته باشند.

بریدگی درجه 2

بر روی پوست پرینه و بافت های عضلانی، بریدگی ایجاد می کنند. این بریدگی نیاز به دوختن دارد و حدود دو ماه یا بیشتر، طول می کشد تا زخم بهبود پیدا کند.

درد پرینه پس از زایمان

بریدگی درجه 3

پزشک بافت عضلانی پرینه و لایه های عضلانی اطراف مجرای مقعد را برش می دهد. در این روش، دوختن بریدگی مورد نیاز است و خوب شدن زخم تقریبا با زمان خوب شدن زخم بریدگی درجه 2 یکسان است.

بریدگی درجه 4

برش از طریق اسفنکتر مقعد به سمت کانال مقعد است. درد را میتوان با داروهای ضد درد، رژیم غذایی، فیزیوتراپی و بهداشت شخصی تحت کنترل در آورد. با این حال، برخی از زنان ممکن است مشکلاتی مانند بی اختیاری ادرار و مدفوع داشته باشند که در این صورت به مشاوره پزشکی نیاز دارند.

زایمان قبل از عمل سزارین

در حالت سزارین، بریدگی پرینه وجود ندارد، مگر اینکه قبل از عمل سزارین، سعی در زایمان طبیعی کنید. بسته به طول زمان زایمان و نزدیکی نوزاد به دهانه واژن، ناحیه پرینه، می تواند متورم و حساس شود. دارو می تواند به درمان درد بعد از زایمان کمک کند.

درد پرینه پس از زایمان

آیا داروهای مسکن برای این درد، بدون خطر هستند؟

یک مطالعه نشان می دهد که مصرف یک دوز از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID ها) بعد از زایمان و در مادرانی که نوزادشان را با شیر خود تغذیه نمی کنند، می توانند درد را چهار تا شش ساعت پس از مصرف، کاهش دهد.

همچنین، این زنان بعد از 4 یا 6 ساعت پس از اولین مصرف NSAID،  در مقایسه با زنانی که از هیچ دارویی استفاده نکردند، به داروی اضافی برای کاهش درد نیاز نداشتند. NSAID تاثیر بیشتری نسبت به پاراستامول در بهبود درد پرینه پس از زایمان دارد.

این مطالعه همچنین نشان داد که این داروها اثرات نامطلوبی بر روی مادر و نوزاد ندارند. با این حال، در مورد اثرات این داروها بر روی مادران شیرده، اطلاعاتی وجود ندارد. بنابراین اگر نوزادتان را با شیر خودتان تغذیه می کنید، قبل از مصرف NSAID ها برای درد پرینه، با پزشک خود صحبت کنید.

توجه داشته باشید که داروها مقصد نهایی برای تسکین درد نیستند. شما می توانید درد را از طریق انجام برخی اقدامات ساده کاهش دهید.

11 روش برای خلاص شدن از درد پرینه

1- تمیز نگه داشتن ناحیه پرینه

برای جلوگیری از ابتلا به عفونت های باکتریایی، منطقه پرینوم را تمیز نگه دارید. برای پیشگیری از تحریک پوست، از آب گرم برای تمیز کردن استفاده کنید. این ناحیه را از سمت جلو به عقب خشک کنید تا فضایی برای رشد باکتری وجود نداشته باشد. همچنین، دستمال های  بهداشتی را در فواصل منظم تعویض کنید.

درد پرینه پس از زایمان

2- حمام آب گرم و کاهش درد پرینه پس از زایمان

وان حمام را از آب گرم پر کنید و باسن خود را به مدت 20 دقیقه درون آن قرار دهید تا درد ناحیه پرینه تسکین پیدا کند. شما می توانید این کار را 2-3 بار در روز انجام دهید. همچنین می توانید یک تشت پلاستیکی را از آب گرم پر کرده و بر روی  صندلی توالت قرار دهید و طوری درون این تشت بنشینید که فقط ناحیه پرینه با آب گرم در تماس باشد.

3- کیسه یخ

آب تصفیه شده را بگذارید یخ بزند، سپس درون دستکش جراحی قرار دهید و  برای تسکین درد، آن را بر روی ناحیه پرینه بگذارید. کیسه یخ به سرعت روند بهبود نیز کمک می کند.

4- استراحت

از وارد کردن هر گونه فشاری بر قسمت پایین بدن خود پس از زایمان پرهیز کنید. از ایستادن یا نشستن به مدت طولانی نیز دوری کنید. دراز بکشید تا بر روی ناحیه پرینیوم، فشار زیادی وارد نشود.

تمرینات کگل معکوس

5- تمرینات کگل (Kegel) و کاهش درد پرینه پس از زایمان

تمرینات کگل برای تقویت عضلات لگن و بهبود گردش خون و سرعت بخشیدن به روند بهبود عالی هستند.

6- کمپرس گرم

استفاده از کمپرس گرم می تواند درد و ناراحتی  را تسکین دهد.

7- از لباس زیر راحت استفاده کنید

لباس زیر گشاد و پنبه ای بپوشید تا هوا جریان داشته باشد و پوست تحریک نشود. این کار به بهبود سریع زخم کمک می کند.

8- نوشیدن مایعات و تاثیر آن بر درد پرینه پس از زایمان

در مواقعی که روده شما به سختی کار می کند، باید آب زیادی بنوشید و مواد غذایی غنی از فیبر مصرف کنید زیرا یبوست را از بین می برند و مانع از ایجاد فشار در ناحیه پرینوم می شوند.

9- زخم را در معرض هوا قرار دهید

به علت ترشح از ناحیه واژن، مشکل است که زخم را در معرض هوا قرار دهید. در چنین مواردی، زمانی که دراز کشیده اید، از یک پد یا حوله یکبار مصرف، استفاده کنید تا مقداری هوا به زخم برسد.

10- پدهای پنبه ای

یک پد پنبه ای سرد (یخ زده) را که در گیاه نارون کوهی خیس کرده اید، بر روی زخم بگذارید.

11- داروها و کاهش درد پرینه پس از زایمان

 اگر درد غیر قابل تحمل است، می توانید از داروهای ضد دردی که پزشک تجویز کرده، استفاده کنید. از مصرف داروهای OTC بدون نظر پزشک اجتناب کنید. پس از زایمان، معاینات منظم پزشکی برای اطمینان حاصل کردن از بهبود زخم های پرینوم لازم است.

درد پرینه پس از زایمان

مراقبت از پرینئوم بعد از زایمان

پس از شش هفته از زایمان، از پزشک خود برای بررسی مشکلاتی که ممکن است پس از زایمان به وجود بیایند، یک وقت ملاقات بگیرید. در صورت ادامه داشتن درد پرینئوم، پزشک می تواند اقدامات زیر را انجام دهد:

  • پزشک، بخیه ها را از لحاظ وجود هرگونه عفونتی، مورد بررسی قرار می دهد. در صورت وجود عفونت، بخیه ها را باز می کند تا عفونت از بین برود و زخم بهبود پیدا کند.
  • در صورت وجود هموروئید در ناحیه مقعد، برای تخلیه خون جمع شده، بخیه ها را  بر می دارند.
  • پزشک ممکن است بسته به نوع و شدت عفونت بخیه در ناحیه پرینوم، آنتی بیوتیک، تجویز کند.
  • در صورت استمرار درد و بروز تب و ترشحات بد بو، بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید. پزشک ممکن است شما را به یک متخصص بیماری های انگلی یا یک متخصص توانبخشی لگن معرفی کند.

اگر چه نوع تجربیات از یک مادر تا مادر دیگر، متفاوت است، اما روش مقابله با درد پرینوم پس از زایمان، کم و بیش، یکسان است. شما می توانید این ناراحتی را از طریق مراقبت های مناسب در خانه، مدیریت کنید این مرحله، یک مرحله موقت و زود گذر است و زمانی می رسد که از درد رها خواهید شد و به آسایش و روزهای عادی بر می گردید.


علائم زایمان چیست؟ غیر قابل پیش بینی بودن زمان زایمان، باعث اضطراب و دلواپسی می شود. آیا چیزی که حس می کنید گرفتگی عضلات هستند یا فقط یک درد شکمی است؟ آیا کیسه آب پاره شده و اگر این چنین است، کی این اتفاق افتاده است؟  بزرگترین ترس و واهمه این است که اگر در محل و زمان نامناسبی این اتفاق بیفتد، چه باید بکنم؟ ترس شما قابل درک است. از این رو، این مقاله از بخش زنان و زایمان دکتر سلام، تمام نشانه های درد زایمان را به شما نشان می دهد تا بتوانید برای روز زایمان آماده باشید. همچنین در مورد اینکه زمان زایمان شما نزدیک است و یا هنوز وقت دارید، به شما کمک خواهد کرد.

علائم زایمان و زمان شروع درد زایمان

شما می توانید تاریخ تولد فرزندتان را تخمین بزنید. زایمان قبل از هفته 37 و 38 بارداری یک زایمان زودرس است و بین هفته  39 و 40 بارداری، کامل می باشد و  بعد از هفته 42 ، دیر است. تعداد کمی از زنان قادر به تخمین زمان زایمان خود به طور دقیق هستند.

علائم زایمان

علائم زایمان – نشانه های درد زایمان

زمان زایمان با دادن علائم زایمان که نشانه های هشدار دهنده هستند، فرا می رسد. در اینجا چند نشانه قبل از زایمان که به شما در وضع حمل کمک می کند را ذکر می کنیم:

قرار گرفتن نوزاد در لگن

هنگامی که کودک برای متولد شدن، آماده می شود، ممکن است در عمیق ترین قسمت لگن، قرار بگیرد، که در این صورت شما احساس سبک تری می کنید. فشار قفسه سینه و شکم کاهش خواهد یافت و  به راحتی می توانید نفس بکشید و یک وعده غذایی کامل را بخورید.

با این حال، به این معنا نیست که زایمان نزدیک است و ممکن است چند هفته دیگر طول بکشید. علاوه بر این، مادرانی که برای اولین بار زایمان می کنند، نسبت به مادرانی که تجربه چندین زایمان را دارند، ممکن است زودتر از موعد مقرر، شاهد قرار گرفتن نوزاد در لگن خود باشند.

علائم زایمان و ایجاد انقباضات شدید

یکی از اصلی ترین علائم زایمان ، انقباضات می باشد همان طور که به زمان زایمان نزدیک تر می شوید، این انقباضات هم شدیدتر و طولانی تر می شوند تشخیص اینکه این گونه انقباضات، واقعی یا غیر واقعی هستند، دشوار است (Braxton Hicks) . در اینجا به شما می گوییم که تفاوت این انقباضات را چگونه شناسایی کنید:

انقباضات واقعی

این انقباضات بعد از هفته 37 بارداری شروع می شوند و اگر زودتر از راه برسند، نشانه هایی از زایمان زودرس هستند.

  • آنها منظم هستند و یک الگو را دنبال می کنند.
  • با گذشت زمان طولانی تر و بیشتر می شوند.
  • انقباضات از پشت کمر شروع شده و به ناحیه کشاله ران می رسند.
  • فعالیت یا حرکت، باعث توقف یا کاهش انقباضات نمی شوند.
  • باعث پاره شدن کیسه آب می شوند.
  • خونریزی
  • بروز تغییراتی در دهانه رحم

علائم زایمان

انقباضات غیر واقعی

این انقباضات در سه ماهه دوم شروع می شوند و در سه ماهه سوم نیز تکرار می شوند.

  • منظم نیستند.
  • در طول زمان پیشرفتی ندارند.
  • باعث سفت شدن شکم می شوند.
  • با هر گونه فعالیت یا حرکتی از بین می روند.
  • باعث پاره شدن کیسه آب نمی شوند.
  • عدم خونریزی
  • هیچ تغییری در دهانه رحم به وجود نمی آید.

نوع دیگری از انقباضات واقعی وجود دارند که در بین علائم اولیه زایمان و مراحل کامل شدن آن، بروز می کنند که خیلی طولانی، شدید و نزدیک نیستند، اما باعث تغییر در دهانه رحم می شوند. دکتر، در مورد این چنین حالتی، شما را راهنمایی خواهد کرد.

تغییرات دهانه رحم در طول زایمان

سرویکس، دهانه رحم است که نوزاد از این طریق متولد می شود. این دهانه در طول بارداری،  ضخیم، بسته، به سمت عقب می باشد و دارای لایه ای  مخاطی برای محافظت از نوزاد است. تغییراتی که در سرویکس روی می دهد، از علائم زایمان می باشد که عبارتست از:

نازک شدن دهانه رحم

دهانه رحم شروع به نازک شدن و گشاد شدن می کند، که نشان دهنده آمادگی قسمت پایین رحم برای زایمان می باشد.

باز شدن رحم در هنگام زایمان

 دهانه رحم در حدود 10 سانتیمتر باز می شود، اما بیشترین مقدار باز شدن، قبل از زایمان اتفاق می افتد. فقط پزشک می تواند اندازه باز شدن دهانه رحم را تشخیص دهد.

خونریزی

آیا خونریزی نشانه ای از زایمان است؟ بله، همزمان با تغییرات دهانه رحم، شاهد ریزش مخاط رحم نیز خواهید بود که یا به صورت لخته و یا ترشح، به مدت چند روز ادامه دارد. رنگ آن قهوه ای، صورتی یا قرمز رنگ است و به همین دلیل، از آن به عنوان خونریزی نام برده می شود. این حالت نشان دهنده نزدیک بودن زایمان است. اما توجه داشته باشید که هر زن بارداری این علائم را ندارد. اگر متوجه خونریزی در بین هفته 32 تا 34  بارداری شدید، باید با پزشک خود تماس بگیرید زیرا ممکن است نشانه ای از زایمان زودرس باشد.

علائم زایمان

علائم زایمان و جدا شدن کیسه آب

پاره شدن خود به خود کیسه آب یا “جدا شدن کیسه آب” نشانه ای مهم برای زایمان است. این اتفاق زمانی می افتد که کیسه آمنیوتیک پاره می شود و مایع از مهبل (واژن) خارج می شود. هنگامی که کیسه آب پاره می شود، باید بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید و اطلاعاتی را درباره غلظت و رنگ مایع، در اختیار پزشک بگذارید. رنگ سبز این مایع، ممکن است بر اثر تخلیه روده نوزاد باشد.

فقط حدود 10٪ زنان این علامت را قبل از زایمان دارند، در حالی که بقیه، این حالت را در طول  زایمان تجربه می کنند. گاهی اوقات اگر کیسه آب پاره نشود، ممکن است کودک در داخل کیسه آمنیوتیک متولد شود.

غریزه لانه سازی (آماده کردن محل نگهداری نوزاد)

همان طور که از نام آن پیداست، لانه سازی و ساخت یک پناهگاه برای کودک، غریزه ای مادرانه می باشد. در طول دوران بارداری و روزهایی که به سختی نفس می کشیدید و احساس ضعف داشتید، ناگهان انرژی به سراغ شما می آمد که خانه را مرتب کنید، اتاق نوزادتان را رنگ آمیزی کنید، یا چیزهایی را برایش آماده کنید. از لحاظ علمی اثبات شده است که این غریزه نه تنها در گونه های دیگر پستانداران وجود دارد، بلکه انسان نیز دارای این غریزه می باشد.

علی رغم داشتن انرژی، به اینگونه خواسته های خود توجهی نکنید. استراحت کنید زیرا هر لحظه ممکن است وقت زایمان از راه برسد.

 اسهال

در مراحل اولیه زایمان، بدن پروستاگلاندین ها را آزاد می کند که باعث نرم شدن دهانه رحم می شود و انقباض رحم را نیز کم می کند. همچنین باعث تحریک حرکات روده می شود تا روده به طور طبیعی تخلیه شود و راه را برای تولد نوزاد آماده کند. این یک نشانه خوب است، زیرا باعث تمییز شدن شکم شما شده و در طول زایمان، احساس ناراحتی نمی کنید.

كمر درد و علائم زایمان

کمر درد در دوران بارداری، طبیعی است، اما اگر شدت پیدا کند، ممکن است نشانه ای از کمر درد مخصوص بارداری باشد. معمولا زمانی که نوزاد در حال تولد می باشد، رویش به سمت ستون فقرات مادر است. با این حال، در برخی موارد، امکان اینکه جمجمه کودک به ستون فقرات مادر ضربه وارد کند و باعث درد مفرط در ناحیه کمر شود، وجود دارد.

نرم و شل بودن مفاصل

در طول بارداری، هورمون آرامبخش به نرمی و شل شدن مفاصل شما کمک می کند. به همین دلیل است که شما از هفته 29 بارداری، ممکن است احساس ضعف در عضلات خود داشته باشید. با این حال، این یک روش طبیعی برای باز شدن عضلات لگن برای تولد کودک می باشد.

کاهش یا افزایش وزن

با نزدیک شدن به پایان دوران بارداری، وزن شما افزایش پیدا نخواهد کرد. حتی بعضی از زنان باردار ممکن است کاهش وزن نیز داشته باشند، اما این تاثیری بر روی کودک شما ندارد و کاملا طبیعی است. نوزاد شما همچنان وزن خود را افزایش می دهد اما شما به دلیل کاهش سطح مایع آمنیوتیک، افزایش حرکات روده و نگرانی، وزن خود را از دست خواهید داد.

علائم زایمان

زمان زایمان ، چه کاری باید انجام دهید و چه وقت با پزشک تماس بگیرید؟

در صورت داشتن انقباض، پزشک درباره آنچه که باید انجام دهید، شما را راهنمایی می کند. اگر فکر می کنید که انقباضات ثابت هستند و ممکن است زایمان نزدیک باشد، باید بلافاصله با پزشک یا ماما تماس بگیرید.

اگر متوجه موارد زیر شدید، با پزشک خود تماس بگیرید:

  • خونریزی یا ترشح به رنگ قرمز روشن است و نباید قهوه ای تیره یا صورتی کم رنگ باشد
  • پاره شدن کیسه آب، مخصوصا اگر سبز رنگ یا قهوه ای رنگ باشد و یا بوی نامطبوعی بدهد
  • سردرد، تغییر در وضعیت بینایی،احساس درد در قسمت بالای شکم یا تورم ناگهانی (علائم بارداری ناشی از فشار خون بالا یا پره اکلامپسی)
  • کم شدن فعالیت نوزاد
  • درد در ناحیه پشت
  • شروع انقباضات قبل از هفته 37 بارداری و یا هر علامت دیگری که نشان دهنده زایمان زودرس می باشد

قبل از زایمان و با شروع علائم زایمان چه کاری باید انجام دهید؟

در هنگام زایمان، آرامش خود را حفظ کنید و تمرکز داشته باشید. طبیعی است که بر اثر هراس یا ناتوانی، دست پاچه شوید. اگر فکر می کنید که زمان زایمان، نزدیک است، از همسر یا اعضای خانواده تان بخواهید که در کنارتان باشند.

  • دراز بکشید و آرام باشید.
  • یک مکان آرام پیدا کنید، دراز بکشید و آرام باشید و به طور معمولی نفس بکشید.
  • بدن خود را هیدراته نگه دارید.
  • به اندازه کافی آب یا آبمیوه بنوشید تا از گرفتگی عضلات که ممکن است ناشی از کم آبی بدن باشد، پیشگیری کنید.
  • استراحت کنید و صبر داشته باشید.

شریک زندگی شما یا هر کس دیگر نیز، علائمی را که شما تجربه می کنید، درک می کنند. اگر درد شدیدتر شد یا در عرض یکی دو  ساعت، برطرف نشد، با پزشک تماس بگیرید.

اگر بدون داشتن انقباض، کیسه آب پاره شود، چه اتفاقی می افتد؟

اگر بدون داشتن انقباض، کیسه آب پاره شود، پزشک مجبور است زایمان را انجام دهد. این باعث جلوگیری از ابتلای نوزاد به عفونت می شود زیرا دیگر کیسه آمنیوتیک برای محافظت از نوزاد وجود ندارد. همچنین، اگر شما استرپتوکوک مثبت B  داشته باشید، در صورت پاره شدن کیسه آب، شما و نوزادتان در معرض ابتلا به استرپتوكوك گروه B قرار می گیرد. دکتر باید به شما این اطمینان را بدهد که همه چیز خوب  است.

علائم زایمان

سوالات متداول در مورد علائم زایمان

آیا کاهش اشتها، نشانه ای از نزدیک شدن زمان زایمان است؟

بله، در دوران زایمان، تغییرات جسمی، انرژی زیادی را از شما می گیرند، همچنین باعث از بین رفتن حس گرسنگی و کاهش اشتهای شما نیز می شوند. حتی اگر غذا هم بخورید، ممکن است در نهایت آنها را برگردانید. بنابراین توصیه می شود غذاهایی که هضم راحتی دارند، مصرف کنید تا سطح انرژی شما افزایش پیدا کند.

آیا سردرد و تهوع از علائم زایمان است؟

سردرد و حالت تهوع یک یا دو روز قبل از زایمان شروع  می شود. سردرد و حالت تهوع ممکن است باعث ناراحتی شما شوند در این صورت فورا به پزشک خود مراجعه کنید.

نشانه های باز شدن سرویکس چیست؟

با باز شدن سرویکس و فشار عضلات رحم، دهانه رحم تا 10 سانتیمتر باز می شود. شما با استفاده از انگشت خود، این کشیدگی و باز شدن دهانه رحم را بررسی کنید. دهانه رحم به راحتی باز می شود و شما می توانید سر نوزاد خود را که بافتی نرم و مخملی دارد، حس کنید. فشار سر نوزاد به دهانه رحم، علامت وارد شدن به مرحله زایمان می باشد. اما از تمیز بودن و عفونی نبودن دستان خود اطمینان داشته باشید.

نشانه های زایمان زودرس در هفته 35 بارداری چیست؟

زایمان زودرس می تواند بین هفته 20 تا 37 بارداری اتفاق بیفتد و با انقباضات مکرر، ناراحت کننده و منظمی آغاز می شود. نشانه های مرتبط با زایمان زودرس عبارتند از:

  • درد یا فشار دائم در ناحیه لگن، کشاله ران یا ران
  • اسهال و گرفتگی روده
  • بروز درد های نامنظم در قسمت کمر
  • ترشحات صورتی یا قهوه ای رنگ واژن، قبل از زایمان

در صورت داشتن این علائم یا بروز بیش از چهار انقباض در طول یک ساعت، باید بلافاصله به پزشک خود مراجعه کنید.

آیا دمای بدن قبل از زایمان تغییر می کند؟

با نزدیک شدن زمان زایمان، دمای بدن به علت انقباضات و گرگرفتگی ها بیشتر می شود.

آیا فشار به لگن  از علائم زایمان است؟

بله، فشار بر روی لگن نشانه ای از زایمان است و نشان میدهد که نوزاد درون لگن قرار دارد. فشار می تواند شدید باشد و همچنین باعث حرکات روده قبل از زایمان می شود و این حس را به شما دست می دهد که نوزاد در حال متولد شدن می باشد.

آیا افزایش حرکات جنین، نشانه ای از زایمان است؟

با نزدیک شدن به زمان زایمان، نوع حرکت نوزادان نیز تغییر می کند، زیرا آنها از رحم  خارج می شوند و سعی می کنند حرکاتشان را با حرکات مادر تطبیق دهند.

شما باید به این باور برسید که بدن شما و نوزادتان، زمان مناسب تولد را می دانند. کیف مخصوصا بیمارستان و همه چیزهایی که شما و فرزندتان ممکن است به آنها نیاز داشته باشید را آماده کنید. نگران زایمان نباشید و اجازه ندهید افکار شما، باعث شوند که نتوانید شب را به راحتی بخوابید. در عوض، بر این واقعیت که سعادت مادر شدن را پیدا کرده اید و به زودی نوزادتان را در آغوش می گیرید، تمرکز کنید.


آیا می دانید مقاومت بدن و باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک یکی از تهدیدهای موجود برای سلامت بدن است و هر کسی در هر سنی و در هر کشوری به آن مبتلا شود؟ آیا می دانید این مشکل می تواند به شکل طبیعی اتفاق افتد، اما استفاده نادرست از آنتی بیوتیک ها این فرآیند را سریع تر می کند؟ در این مقاله از بخش داروهای دکتر سلام به بررسی این موضوع می پردازیم. می دانید درمان بسیاری از عفونت ها مثل ذات الریه، سل و … به علت همین مشکل سخت تر شده و این مقاومت بدن و باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک منجر به مواردی مثل افزایش هزینه های بیشتر پزشکی و افزایش نرخ مرگ و میر شده است؟

آنتی بیوتیک چیست؟

آنتی بیوتیک ها داروهایی هستند که برای درمان عفونت های باکتریایی استفاده می شوند. این دسته از داروها از رایج ترین داروهای تجویز شده برای بیماران هستند. در واقع آنتی بیوتیک ها با مهــار و پیشگیری از رشد باکتری ها آنها را متوقف کرده یا آنها را از بین می برند. اولین آنتی بیوتیک کشف شده پنی سیلین نام دارد که الکساندر فلمینگ در سال 1928 آنرا کشف کرد.

مقاومت بدن و باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک

در جنگ جهانی دوم نیز از پنی سیلین بسیار استفاده شد. با این حال، سولفونامیدها اولین آنتی بیوتیک هایی بودند که در دهه 1930 برای موارد بالینی مورد استفاده قرار گرفتند. می توان گفت کشف آنتی بیوتیک ها انقلابی در علم پزشکی ایجاد کرد؛ چراکــه بوسیله این داروها بیماری های کشنده و مرگبار نیز قابل درمان بودند. در حال حاضر صدها نوع آنتی بیوتیک وجود دارد که هر یک به گروه های متعددی تقسیم می شوند. این گروه ها شامل موارد زیر می شوند:

  • پنی سیلین ها
  • سفالوسپورین ها
  • کارباپنم ها
  • آمینوگلیکسید ها
  • تتراسیلین ها
  • ماکرولید ها
  • فلوروکلنول ها
  • سولفونامید ها

پس از ارئه توضیح مختصری از آنتی بیوتیک ها و انواع آن، نوبت به آن می رسد که به بررسی بیشتر بیماری مقاومت بدن و باکتری ها به آنتی بیوتیک ها بپردازیم.

مقاومت بدن و باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک

مقاومت بدن و باکتری ها به آنتی بیوتیک

این مورد هنگامی اتفاق می افتد که علیرغم وجود یک یا چند نوع آنتی بیوتیک ، باکتری بتواند زنده بماند و رشد کند. در صورت وقوع این موضوع، باکتریِ مقاوم شده باعث ایجاد عفونت می شود.

مقاومت در برابر آنتی بیوتیک، یکی از انواع مقاومت ضدمیکروبی است. میکروب های دیگر، مثل ویروس ها و قارچ ها هم می توانند در برابر داروهای ضدمیکروبی مقاوم شوند، اما ما در این نوشته به بررسی مقاومت باکتری هایی می پردازیم که در برابر آنتی بیوتیک ها مقاوم شده اند.

علل اصلی این مقاومت

مهمترین علت مقاومت بدن و باکتری ها به این دسته از داروها این است که فرد، زیاد خود درمانی می کند. خوددرمانی باعث می شود از دوز نامناسب دارو استفاده کرده و حتی زمانی که بیماری در حدی نیست که نیاز به مصرف آنتی بیوتیک باشد، اما فرد از این داروها استفاده می کند.

دلیل مهم دیگر این مقاومت این است که قبل از اینکه بیماری عفونی تان کاملا خوب شود، مصرف داروهایتان را قطع می کنید.

مقاومت بدن و باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک

پیشگیری و درمــان

مقاومت آنتی بیوتیکی می تواند با اقداماتی مثل استفاده نادرست و بیش از حد آنتی بیوتیک، عدم پیشگیری و کنترل های لازم و … بیشتر شود. در ادامه به راه های پیشگیری و درمان این مقاومت در برابر آنتی بیوتیک ها می پردازیم.

برای پیشگیری از مقاومت در برابر آنتی بیوتیک، می توانیم به موارد زیر بپردازیم:

  • فقط و فقط در صورت اطمینان از نیاز به آنتی بیوتیک، آنرا مصرف کنید (مصرف خودسرانه ممنوع!) طبق تحقیقات انجام شده 30% از داروهای تجویز شده در نسخه های هر سال، برای بیمار ضروری نیستند. همیشه از پزشک خود بپرسید آیا آنتی بیوتیک، واقعا مورد نیاز بیماری شماست؟!
  • قرص ها و داروهایتان را تا آخر مصرف کنید! داروهایی که برای شما تجویز شده را تا انتها مصرف کنید. حتی زمانی که حس کردید حالتان بهتر شده دست مصرف آنها را ادامه دهید. اگر قبل از آنکه عفونت به شکل کامل رفع شود، از مصرف دارو دست بکشید احتمال اینکه این باکتری در برابر دارو مقاوم شود زیاد است.
  • همیشه دارو را دقیقا همانطور که پزشکتان دستور داده مصرف کنید.
  • هرگز آنتی بیوتیک های قبلا استفاده شده را صمرف نکرده و به کسی نیز پیشنهاد ندهید.
  • با انجام کارهایی مثل شستن دست ها، رعایت بهداشت در تهیه غذا، ارتباط نداشتن با افراد مریض، رابطه جنسی ایمن تر و واکسن های منظم از بوجود آمدن مقاومت آنتی بیوتیکی پیشگیری کنید.

مقاومت بدن و باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک

اما به منظور پیشگیری و درمان، متخصصین حوزه سلامت نیز می توانند اقداماتی انجام دهند. این اقدامات شامل موارد زیر است:

  • با شستن منظم دست ها، تمیز کردن وسایل پزشکی و نیز محیط کاری به جلوگیری از این بیماری کمک کنند.
  • تنها در صورتی این دسته دارو ها را تجویز کنید که مورد نیاز بیمار باشد.
  • موارد مقاومت در برابر آنتی بیوتیک را به تیم های تجسس گزارش دهید.
  • با بیمار خود صحبت کرده و به او درباره نحوه استفاده درست از آنتی بیوتیک ها، مقاومت در برابر آنتی بیوتیک و خطرات ناشی از استفاده نادرست آن بگویید.
  • راه های پیشگیری از مقاومت آنتی بیوتیکی را نیز به بیمار خود بگویید. ( مثلا واکسن زدن، شستن دست ها، رابطه جنسی ایمن، پوشاندن بینی و دهان موقع عطسه)

بهترین راه این است که قبل از تشدید عفونت و پیشرفت بیماری، از مواد غذایی طبیعی که برای درمان عفونت مفید هستند و حتی از بروز عفونت پیشگیری می کنند استفاده کنید. خوردن آبمیوه تازه می تواند بدن شما را قوی کرده و از نیاز به خوردن آنتی بیوتیک برهانند. ویتامین C نقش اساسی در تقویت سیستم ایمنی بدن ایفا می کند. شما چه پیشنهاداتی برای پیشگیری و درمان مقاومت باکتری ها به آنتی بیوتیک ها دارید؟ حتما نظرات خود را در بخش دیدگاه ها و نظرات با ما در میان بگذارید. همچنین می توانید سوالات خود را از کارشناسان و پزشکان ما بپرسید تا در اسرع وقت پاسخ داده شوند.


بیشتر بدانید:

سایت

آخرین دیدگاه‌ها